Freek Vonk?
Nee, geen krokodillen, wel varanen, spinnen, slangen en Eva Jinek. Ooit dan.
Krokodillen, daar gaat 't om.
Of in ieder geval ééntje dan.
Nee, die ook niet, die is dood.
D'n dizze.
'Oh Crocodile Dundee ...'
Yep. Die!
Daar hebben ze 'on the other side' 'n fietstochtje naar genoemd.
Tussen de 900 en 1500 kilometer op de mountainbike en kamperen in tentjes.
Zoals avontuur ooit bedoelt was.
Vanaf 1995 op de kalender.
En mooi dat er zesmaal 'n Nederlander als eerste over de streep ging.
Eentje maar liefst vier keer.
Nee, niet Bart Brentjes, die werd tweemaal twiddes.
Het gaat over d'n dizze.
Jaap Viergever won in 1997, 1999, 2001 en 2002.
Het is onbekend of d'r krokodillen op z'n pad kwamen.
De betrokkenen houden hun kaken stijf op mekaar.
En voor de langere zit ...
Vandaag wordt Jaap 46 jaar.
Proficiat Jaap en neemt d'r straks ene van Fabio.
Wel voorzichtig aan.
De paden op, de lanen in.
De scooterbike is een soort stadsfiets maar gravel en oneffenheden 'buiten' worden ook verteerd.
Komt dat even goed uit.
Bij de aangewezen stopplaats staat een kazemat.
Komt dat even goed uit.
Kazematten zijn voor het Kanaal van Deurne wat de 'poort naar de hel',
het bruggetje aan 't begin van de Trouée d'Arenberg, voor Parijs-Roubaix is.
Je weet meteen waar je bent.
En als 't niet het Deurne's Kanaal is dan is het wel het Peelkanaal,
ook wel het Defensiekanaaltje in de volksmond.
Door werklozen in 1939 vanaf Griendtsveen tot boven Mill gegraven.
In het verlengde van 't Kanaal van Deurne.
Niet dat ze nog 'n derde kanaal daarlangs hebben gegraven.
Ook al waren 't werklozen, dat ging te ver.
Voor Fabio was de Halte voorlopig ook ver genoeg.
Een goei plekske voor 'n tas koffie en dan weer terug op huis aan.
Het is zoals 't is en daar moet je 't mee doen.
Op de dag van zijn 25e verjaardag dokkerde Alain samen met ploeggenoot Gregor Braun vanaf het bos bij Arenberg vele kilometers aan kop in diezelfde koers.
'Roubaix'.
Ze worden achterhaald door Sean Kelly en Rudy Rogiers, Braun moet afhaken maar Bondue haakt aan.
Als zijn voorwiel wegslipt en hij valt mag hij laten zien waar hij als tweevoudig wereldkampioen achtervolging toe in staat is. De Franse TV brengt het uitgebreid in beeld maar 'hélas- beurre d'arachide'.
Kelly wint de sprint met Rogiers zonder problemen.
Alain Bondue wordt op 36 seconden derde in 'zijn' Vélodrome.
Een minutenlange ovatie van het publiek is de kers op zijn verjaardagstaart.
Meer zien?
Kan ook.
Vandaag wordt de voormalige ploegleider van Cofidis 57 jaar.
Vijftig jaar terug op 17 april,
1966 voor de niet-zo-snelle-teller.
Het gaat van Chantilly naar Robaais.
Chantilly, tussen Parijs en Compiègne.
Chantilly, de kantstad,
sinds vorig jaar (1965) de startplaats van de Hel van het Noorden.
A wiggle in the walk, a giggle in the talk,
Chantilly Lace, 't zal Felice die dag worst zijn geweest.
Het weer was weer niet best die dag.
Nat. IJskoude regen martelde de mannen op de fiets.
Het was Merckx' z'n eerste keer daar.
Vorige maand had ie Milaan-San Remo gewonnen en anderhalve week geleden nog de GP Pino Cerami. Hij was in vorm.
Rik van Looy had vorig jaar gewonnen, goed in de gaten houden die man.
Jasje aan, jasje uit en de Keizer van Herentals zou 9e worden die dag.
Voor Eddy bleek 't een leerschool, hij werd 15e.
Het zou nog duren tot de Hel in Compiègne zou starten, twee jaar later, dat díe 'm zou winnen.
Met de opa van Mathieu zat 't intussen zichtbaar niet mee.
Poulidor had brokken en daar werd ie niet vrolijk van.
Gelukkig werd 't snel opgelost, hij kreeg de fiets van 'n ploegmaat en kon verder.
Poupou eindigde in het peloton op 'n 18e plek.
Daarna werd ie gediskwalificeerd, vanwege die fietswissel ja.
Op 4 minuten en 8 seconden van Gimondi won Jan Janssen de sprint van dat peloton.
Een jaar later zou hij 'm sprintend winnen. In 'n kopgroep van tien.
Felice Gimondi reed die dag 35 kilometer alleen op kop.
En passeerde met de handjes in de lucht de eindstreep.
Wat 'n dag.
Zodoende.
En Robaais?
Nou, Fabio's weerstation meldt voor zondag een voorzichtig zonnetje.
Niet in Roubaix maar in Robaais.
En Chantilly en Compiègne zijn allebei minder Parijs dan dat Robaais Roubaix is.
Alle gekheid op 'n stokje, zou de Vlaamse BVD Fabio's Iphone hebben geïnfecteerd?
Smakelijk Felice, ge hèt 't verdient.
Jongere broer van Ward en Rosa.
Reed in 1975 voor het 2e jaars TI Raleigh van Peter Post.
Daar bleeft het bij als professional.
Was wel degelijk rap zoals blijkt uit z'n enige vermelde uitslag op de Wielersite dat jaar.
Derde in de 7e etappe deel B van de Ruta del Sol.
'Nou nou ...' hoort Fabio U denken.
Maar wel achter Freddy Maertens en Jan Raas!
Echter, het bleef bij dat éne jaar.
Toch werd Karel in 1977 op de Cauberg nog Europees Kampioen.
Bij de NWB, dat wel.
Wat klopt hier niet?
'Verkeerd geparkeerd ....'
'Geen toeclips ....'
'Een crossfiets hoort in 't veld of in 't bos ....'
'Achter zit 't rechter remblokje verkeerd om ....'
U als aandachtige beschouwer heeft verstand van zaken en oog voor detail.
Complimenten zijn uw deel.
Wat? U bent nog niet klaar?
'Moet daar geen Cascarsi staan in plaats van een Empella?'
U schiet raak beste trouwe lezer.
Fabio had hier graag 'n prentje van de Cascarsi bij Maria-Antoinette gehad.
Goed ingevoerd als U bent heeft U weet van de hoed en de rand.
'En dat krom stuur? Kan dat nou al wel? Is de revalidatie al zover?'
Juist ja, de fysiotherapeut zei dat 'n half uurtje op 'n krom stuur zou moeten kunnen.
En het moet gezegd, dat kan.
Alleen zit fietskleding wat strakker dan 'n gewoon T-shirtje.
En gaat dat dan ook wat lastiger aan.
Zeg maar rustig, dat gaat in Fabio's geval nog niet aan.
En om nou in spijkerbroek met klikpedalen op kruistocht te gaan, nou nee.
Waarom niet?
Omdat het niet kan. Punt.
Vandaar dat er nu geen harmonisch fotooke van 'n Cascarsi bij 'n molen staat.
De Empella was met z'n toecliploze pedalen geschikt bevonden voor de spijkerbroek.
En het streven om verderop, hogerop te komen met Fabio's revalidatie.
Zoals gezegd, een half uurtje op 'n krom stuur bleek geen punt.
Maar erop en eraf, een beetje aan het stuur trekken om vooruit te komen ....
en dan hebben we het nog niet gehad over stabiel rijgedrag ....
Punt uit. We zijn er nog niet.
De fietskes wel.
Twee Brabantse Italianen in perfecte harmonie.
Achter 't huis, dat dan weer wel.
Vandaag 70 jaar.
Pietro reed één jaartje voor Cossato-Marsicano.
Gino Bartali was er ploegleider en Pietro's broer Selvino fietste in dezelfde trui.
Net als Wladimiro Panizza en Fabrizio Fabbri.
Gewonnen werd er niet veel dus na dit jaar, 1971, was 't voorbij.