dinsdag 16 oktober 2018

maandag 15 oktober 2018

Fritz Pfenninger



Uitstekend baanrenner, won 33 zesdaagsen waarvan 19 samen met Peter Post.



Hieronder samen met Post in Berlijn, 1965.

foto: historisch archief anp
Niemand won meer auto's dan Pfänni, 43 stuks.
Vaak waren ze al verkocht vóór ze gewonnen waren.
Maar niet altijd.


Fritz had al jaren problemen met zijn lever en overleed enkele maanden na een levertransplantatie.
Van de drank zal het niet gekomen zijn ook al beheerde hij een bar,
Pfenninger dronk al jaren geen alcohol.

Fritz Pfenninger:
15 oktober 1934 - 12 mei 2001


zondag 14 oktober 2018

La Domenica del Corriere

62 jaar terug ...

Gios Compact Lite en Alan II

Bijna twee jaar geleden kwam hier een samenwerkingsproject tussen Gios en Alan voorbij.
Marco Gios reageerde desgevraagd dat het een prototype betrof, dat er misschien twee van gemaakt waren en dat hij gezien de gebruikte decals dacht dat het begin jaren negentig moest zijn geweest. Er waren maar enkele exemplaren gemaakt, misschien twee. Vader Aldo was dit project in 1e instantie helemaal vergeten.

Inmiddels is er op het web weer eentje opgedoken die Fabio U niet wil onthouden.














De eigenaar, Graham Parkinson, heeft de stuurdopjes 'ontworpen' en laten maken.


Inmiddels zou het frame volgens Marco in 1987 zijn ontwikkeld in maximaal vijf exemplaren.

aldo en marco gios
Dus,
wordt vervolgd?

Koningslust De Koningstraat


vrijdag 12 oktober 2018

Arty not farty


Uit een Hitweek van 1967, kritiese tegenkultuur.
Van Wim Bloemendaal, door Fabio hogelijk gewaardeerd.
De uitermate eigenzinnige blog die Wim al twaalf jaar verzorgd is bijna dagelijks leesvoer.
En de man heeft echt verstand van ouwe muziek, ouwe auto's en hij verzamelt dan ook nog ouwe fietsen.
Kan niet stuk.

cleveland van wim bloemendaal

donderdag 11 oktober 2018

Bennie Groen

13 juli 1945 - 11 oktober 2015


Met alle respect,
vegetariër zal Bennie Groen niet zijn geweest.


Alle gekheid op een stokje,
Bennie Groen was wielrenner én schaatster.
In die laatste discipline was Bennie één van de weinig overgeblevenen die met Reinier Paping de barre Elfstedentocht van 1963 uitreed. Als 17-jarige had hij eigenlijk niet mogen starten.


woensdag 10 oktober 2018

Reginald Arnold-SixDayMan

Stel,
U wilt meer weten over die éénoge man op de wielerbaan,
Reg Arnold.

Klik dan hier.
Mocht U dan nog meer willen weten,
uw onbegrensde drang om te weten bevredigen,
kijk dan hier hoe U eventueel onderstaand boek kunt bekomen.

NB:
De auteur heeft Fabio laten weten dat  het boek het kan worden besteld per email bij hem persoonlijk, arnoldcycling@gmail.com. De 'shoppen' link op de FB-pagina werkt niet.


Danny Clark ging U voor.


Van Asten!


Een paar weken terug moest Fabio in 't ziekenhuis zijn,
ben maar gerust, op ziekenbezoek.
In Helliemond, voor de statistici.

Tegenover d'n tobber die met Fabio's bezoek werd vergast bleek die middelste blonde kuif van hierboven te liggen.
Z'n vrouwke in 'n rolstoel met de zuurstoffles d'rop d'r neffe.

Pauwke Konings, want die was 't,


had 't een en ander met z'n rikketik te verschaften gehad en ze kregen 't nog niet krek goe geregeld.
Z'n klokske sloeg af en toe over en da's niet de bedoeling.

D'r moest nog 's goed naar worden gekeken en misschien dattie dan nog wat bijgesteld moest gaan worden.
Of dattie zo'n geavanceerde Duracel-batterij ingeplant kreeg.
Hij wist 't nie en vooralsnog de dokters ook niet.

Laten we hopen dat ze 't intussen wel weten en d'r ook wat aan hebben gedaan.
Voor die vrouw was 't absoluut geen doen,
met de buurtbus deger op en neer van Asten naar Helmond en andersom en dat in diejen stoel met die flessen.

Nou is die foto van Romeo Smiths van 1967, de groepsfoto is zes jaar eerder.
Stel da ge wel 's in Asten komt,
vanuit Deurne en Ommel natuurlijk,
dan is dit nét voor 't centrum, voor 't ouwe Protestantse kerkske.

Sinds nog niet zo lang éénrichtingsverkeer voor auto's, 't werd tijd,
dus zorg dagge op de fiets bent.
Links, café 't Spektakel. Dat was in 1961 van Tinus Manders, rechts op de foto.
Toentertijd clubcafé van WielerClub Astein.

Van links naar rechts zien we Antoon Timmermans, Bart van Seccelen, Huubke Konings, Willie Beks, Paul en Riny Sprenkels. De ouw mannen zijn Willem Beks, de vader van Willy, eigenaar van de Vivo en Tinus Manders dus.

Nou is d'r nog zo'n fotooke, weer 'n paar jaar later,
met de Ronde van Ysselsteyn, 1965.
Die van Asten hadden blijkbaar de neiging om buiten 't durp wat te klitten ..


Vanaf links weer,
Huub Konings, Bernard Beekman, Antoon en Theo Timmermans, Jan Smits, Sjaak Hoefnagels, Jos Verheijen, Gerard Hoefnagels en Gerard Timmermans dwars rechts.

Jonge mannen nog.
D'r zijn d'rbij die nog steeds op de racefiets zitten, d'r zullen d'r ook wel bij zijn die d'r niet meer zijn.
Meerdere van die mannen hadden wat jaren later, toen ze niet meer voor ene sponsor reejen, als toerist wel 'n keer hetzelfde truike aan.
Ditte bijvoorbeeld.



Ooit te koop voor 'n enorme hoop ponden in Brexitannia,
niet gekocht, Fabio is niet gek.

Maar al met al,
laten we hopen dat 't met Pauwke weer allemaal goed komt en met z'n vrouw ook.


En allé,
Bitossi is mèr één jaar ouwer en die had d'r toen al last af.




Met dank aan Gerard Timmermans voor beide groepsfoto's.

dinsdag 9 oktober 2018

Met één oog op de baan



Steil.
Erg steil.
Ontzettend steil.
Dit is de 'Dodenbaan',
eigenlijk 'Am Funkturm',
in Berlijn. Amper 120 meter lang.
Tussen eind 1949 en eind 1951 vonden
Paul Kroll, Gerard van Beek en Rudi Mirke er de dood.


Valt U iets op aan bovenstaande vriendelijk lachende jongeman?
Nee? Dan moet U uw ogen eens na laten kijken.
Deze jongeman is blind aan zijn rechteroog.


Met zijn linkeroog was hij getuige van de genoemde dodelijke ongevallen.
Sterker nog, hij is de pistier boven in de baan.
Zijn naam: Reginald Arnold.

Voor zijn 17e verjaardag kreeg hij van z'n broers een racefiets.
Moeder was er niet blij mee, hoe zou dat aflopen?

alfred storm en reginald arnold

Achteraf kon moeder gerust zijn, dat blijkt wel uit het bovenste plaatje.
Reg, in Europa ook wel Roger, reed maar liefst 103 zesdaagsen en won er 16.
Zesmaal met landgenoot Alfred Strom en later vijfmaal met Ferdinando Terruzzi,
ja, daar is ie weer.


Ook werd hij samen met Terruzzi Europees Kampioen op de koppelkoers.
Verder won hij vooral in thuisland Australië ook wat wegkoersen,
financieel destijds toch aanzienlijk minder interessant.

met strom
Je ziet maar, ook met één oog is er perspectief op de fiets.
Reginald Arnold:
9 oktober 1924 - 23 juli 2017


Klik hier voor meer informatie.

maandag 8 oktober 2018

zondag 7 oktober 2018

Lucien Gillen


Netjes scheren tijdens de zesdaagse,
zorg voor een gesoigneerd voorkomen anders fiets je mooi voor lul.


Helaas zou het hem niet helpen,
Lucien Gillen was gezegend met een ietwat lullige bijnaam.
De fotograaf, of de drukker, dat is even om het even,
had 't er ook maar moeilijk mee ...


Lucien, zoon van voormalig profrenner Maurice Gillen, maakte een razendsnelle start in het metier.
In 1947 werd hij én Nationaal Kampioen op de sprint bij de junioren én Nationaal Kampioen op de achtervolging bij de amateurs.
Een jaar later won hij allebei die titels maar dan bij de beroepsrenners en werd ook derde op de weg achter Mathias Clemens en Jean Kirchen.
Datzelfde jaar rijdt hij, nog geen twintig, zijn eerste zesdaagse, in New York. Tweede, samen met diezelfde Mathias Clemens.
De combinatie van de beide baantitels zal hij de daarop volgende jaren vele malen prolongeren.

Met het WK Achtervolging van '49 verliest Lucien van Fausto Coppi maar houdt Wim van Est achter zich. Zijn naam wordt gevestigd en hij gaat zich meer en meer toeleggen op zesdaagsen.
Vanaf 1952 tot 1964 wint hij tienmaal waarvan vijf keer met Ferdinando Terruzzi.
Verdere winst is met Kay Werner Nielsen, Gerrit Schulte, Peter Post, Emile Severeyns en Robert Lelangue.

met ferdinando terruzzi
In 1955 wordt op de Vigorelli-baan in Milaan een wereldrecord op de 5 kilometer gevestigd en de Tour de l'Oise gewonnen. Inderdaad, een meerdaagse wegkoers. Dat deed ie er zo af en toe een beetje bij.
Vanaf 1960 wordt het allemaal wat dunner en gaat Dillen zijn heil meer en meer aan de andere kant van de Atlantische Oceaan zoeken.
In 1961 wordt hij daar in New York derde met een nog jonge Rudi Altig.


In Canada zal hij in 1964 de zesdaagse van Quebec en Montreal nog winnen.
Het is 1966 als Lucien zich voor het laatst voor 'n zesdaagse zal scheren, hij hangt z'n fiets aan de wilgen.
Al fietsend heeft hij echter niet stilgezetenen dan heeft Fabio het niet over de 141 (!) gereden zesdaagsen.
Een afgeronde studie economie zorgt ervoor dat de man goed terechtkomt in het Luxemburgse bankwezen.

Lucien 'Lull' Gillen:
7 oktober 1928 - 11 augustus 2010


En nee, in Venray kennen ze géén Gillen.