Kevin 'Clyde' Sefton

De nummer twee van de Olympische wegrace van 1972.

Gewonnen door Kuiper, jazeker.

met ivan fanini

Nadien werd hij prof bij achtereenvolgens Fiorella, Zonca en San Giacomo Mobili.

In 1981 reed hij bij een kleine ploeg, Mansfield.

In 1982 eerst individueel maar 1 september werd hij opgepikt door Alfa Lum, 

nadien schijnt hij in Australië ook nog voor Clemenso-Mavic te hebben gefietst.

In 1983 weer individueel, twee maanden bij Malvor-Bottecchia en daarna bij Berri Fruit Juice.

Zijn laatste profjaar rijdt hij weer voor Berry Fruit Juice en de Vuelta voor Alfa Lum.

De Herald Sun Tour was wel 'zijn ding',

hij won maar liefst elfmaal een etappe en in 1981 het eindklassement.

In 1993 en 1994 zat Sefton in de ploegleiding van Jayco.

Arty not farty

frank hinder, office workers, 1946

Arty not farty

mike rubbo, reaching for her purse, 2011

Arty not farty

frank hinder, headwind cycling, 1942

Eric Bishop

1982

Die met z'n hoofd voor de crank, da's Eric.

De rest?

Van links naar rechts, de eerste rij, 

de renners Paul Trimbell, Shane Sutton, Wayne Hildred en Eddie Furniere.

Daarachter Alan Dipple, Eric Bishop dus, Rudi Bormans, Bruno Zollfrank en Tony Perri. 

Bishop won dat jaar 'n etappe in de Herald Sun Tour.

En vandaag is ie 70 jaar geworden. 

English spoken here

Engelstalige deelnemers aan de Giro d'Italia van 1989, 

toentertijd langzamerhand normaal aan 't worden maar net nog niet zó normaal dat er toch maar een fotooke van werd getrokken. Alledrie kopman van hun ploeg. We missen Greg Lemond die kopman was voor ADR, ook Engelstalig.

In totaal startten er dertien renners met Engels als eerste taal.

Stephen Roche werd negende, Phil Anderson dertiende, Andy Hampsten derde en Lemond 39e. 

Fignon won. 

Turf, gras en 'n truike

Windsor Turf Supplies, best in the west.

Vertaald is dat dan Windsor Turf Benodigdheden, de beste van het Westen.
Wat heeft het Britse koningshuis in Godsnaam met turfsteken van doen?

Fabio ziet bovenstaand gezelschap vooralsnog niet in de weer met Peelwerkers-gereedschap.

Het speelt polo, zit wel eens op 'n paard en schiet vogels uit de lucht?
Dus het is wel wat gewoon?
Bekijk 't eens efkes ...



Dat zal 't 'm niet zijn dat Huis van Windsor.
Maar turf?

Peins, peins, was ... er ... niet ... ooit ....,
yes!

Tabakswaar ... ?
Dat past op de een of andere manier ook wel bij Yosemite Sam.

Verder ...

En Supplies?

Maar wacht, d'r staat 'n telefoonnummer achterop die trui.
Check, check (en de Vloeikes) ...

windsor turf supplies

Gras?

Néé, geen grass,
gras.
Uit Australië.

Met dank aan Hans van Eck

Eddy Salas

55 jaar

Paul Miller

paul miller

Veel zal ie 't niet aan gehad hebben dat mooie rooje truike.
Paul trad immers in dienst als regerend kampioen van Australië en 't ploegske bestond maar één jaar.

paul miller, claudio golinelli, pierino gavazzi, roberto pelliconi

Toch een indrukwekkend aantal truikes.
Van links naar rechts, zoals aangegeven de kampioen van Australië, een heuse wereldkampioen, keirin, de Italiaanse kampioen en 't originele rooje Polli-truike.

Met 'n beetje goeie wil en 'n portie geluk is er wel aan te komen.

Het onderstaande wat slechter, Fabio is 't slechts één keer tegengekomen en dat was deze.
Let niet op 't kleurverschil, de onderste foto is op 'n verkeerd moment genomen.

Maar die drie andere, dat zal wel héél lastig worden.

Hé, waarom heeft Miller de kampioenstrui hier eigenlijk nog niet aan?
En hieronder wel?

Nog steeds actief op de fiets, gran fondo's, en vandaag 57 jaar.

Henk Vogels sr

Henk Vogels senior:
1 november 1942 - 10 augustus 2019

Mooi Spul

prova speciale, hier meer

Dave Watson

Reed drie jaar voor TI.
In 1971 TI Carlton en de twee jaar daarop TI Raleigh.

Niet persé erop zoals hier helemaal bovenaan te zien.
Toch had Raleigh wel baanfietsen.

Als amateur werd hij in 1968 afgevaardigd naar de Olympische Spelen in Mexico.
Veertiende met de ploegentijdrit en met de individuele wegrace haalde geen van de vier de finish.
Zit mooi nog wel met regelmaat op de racefiets.
Wel weer geen Raleigh.

David Watson wordt vandaag 72 jaar.

Jonathan Cantwell

8 januari 1982 - 6 november 2018

foto: tim de waele

foto: doug pensinger, getty images

Reginald Arnold-SixDayMan

Stel,
U wilt meer weten over die éénoge man op de wielerbaan,
Reg Arnold.

Klik dan hier.
Mocht U dan nog meer willen weten,
uw onbegrensde drang om te weten bevredigen,
kijk dan hier hoe U eventueel onderstaand boek kunt bekomen.

NB:
De auteur heeft Fabio laten weten dat  het boek het kan worden besteld per email bij hem persoonlijk, arnoldcycling@gmail.com. De 'shoppen' link op de FB-pagina werkt niet.

Danny Clark ging U voor.

Met één oog op de baan

Steil.
Erg steil.
Ontzettend steil.
Dit is de 'Dodenbaan',
eigenlijk 'Am Funkturm',
in Berlijn. Amper 120 meter lang.
Tussen eind 1949 en eind 1951 vonden
Paul Kroll, Gerard van Beek en Rudi Mirke er de dood.

Valt U iets op aan bovenstaande vriendelijk lachende jongeman?
Nee? Dan moet U uw ogen eens na laten kijken.
Deze jongeman is blind aan zijn rechteroog.

Met zijn linkeroog was hij getuige van de genoemde dodelijke ongevallen.
Sterker nog, hij is de pistier boven in de baan.
Zijn naam: Reginald Arnold.

Voor zijn 17e verjaardag kreeg hij van z'n broers een racefiets.
Moeder was er niet blij mee, hoe zou dat aflopen?

alfred storm en reginald arnold

Achteraf kon moeder gerust zijn, dat blijkt wel uit het bovenste plaatje.
Reg, in Europa ook wel Roger, reed maar liefst 103 zesdaagsen en won er 16.
Zesmaal met landgenoot Alfred Strom en later vijfmaal met Ferdinando Terruzzi,
ja, daar is ie weer.

Ook werd hij samen met Terruzzi Europees Kampioen op de koppelkoers.
Verder won hij vooral in thuisland Australië ook wat wegkoersen,
financieel destijds toch aanzienlijk minder interessant.

met strom

Je ziet maar, ook met één oog is er perspectief op de fiets.
Reginald Arnold:
9 oktober 1924 - 23 juli 2017

Klik hier voor meer informatie.