Quatorze juillet 1980

Toen de verzetten nog 'n paar maatjes groter waren.

De Tour de France van 1980.

foto: staff/afp

Quatorze juillet, onderweg naar Morzine.

Je ziet 'm maar net, 

Joaquim Agostinho voor Puch, 

Ludo Peeters voor IJsboerke met de mond wijd open, 

de linker schouder van iemand die Johan van der Velde moet zijn, voor Joop,

Joop, de blik op oneindig in het geel wat hij niet meer af zou geven,

Lucien Van Impe voor Marc in het lichtblauw achter Joop,

Ismael Lejaretta voor Teka daar weer achter,

prominent in het midden Jo Maas voor Daf, ogenschijnlijk niks aan de hand,

schuin daarachter Robert Alban voor La Redoute,

een puffende Raymond Martin voor Miko-Mercier en

we zien 'm amper maar hij is d'r ook,

Bernard Thevenet voor Teka.

Het witte petje tussen Joop en Van Impe krijgt U kado, geen idee wie d'r onder zit.

De winnaar van de dag wordt de ploegmaat van Alban, Mariano Martinez.

Zoetemelk wint deze Tour voor Hennie Kuiper en Raymond Martin.

Martin neemt de bolletjestrui mee naar huis.

Raymond Martin wordt vandaag 72 jaar.

Jozef Abelshausen

foto: coleectie peet knops

Jozef was beroepsrenner van september 1970 tot 1977.

Zijn uitslagen behaalde hij vooral in België en 't waren mooie.

Hij won de Omloop van het Zuidwesten, de Omloop van de Fruitstreek, de GP de Tournaisis, etappes in de Tour de l'Oise (jazeker, dat is in Frankrijk) en de 4 Jours de Dunkerque (ook ja) en tweemaal de Ronde van Limburg. 

Én de Grote 1-mei Prijs!

Ook zo'n koers die inmiddels ter ziele is.

En 1 mei als Dag van de Arbeid is daar ook niet ver meer vanaf.

Fabio heeft werkelijk geen idee wat Jozef vond van de klassenstrijd.

Duidelijk is wel dat Jozef op z'n 27e stopte met professioneel wielrennen.

En veertig jaar later overleed.

Overmorgen is het 1 mei, laten we ook dan nog efkes denken aan mensen als Jozef.

Wielrenners die koersen wonnen die nu niet meer bestaan.

Jozef Abelhausen:

6 juni 1949 - 29 april 2017

Didi Thurau

 

Der Didi wordt vandaag 66 jaar.

De Koers van de Betaalde Vrije Dag

Eén mei, de Dag van de Arbeid.
In de ons omringende landen hebben de werklieden dan 'n vrije dag.
Niet zo in Nederland.
Ooit was dat in België ook zo.

En toen was er een politicus,
die verzon een list.
Van de Belgische Werklieden Partij, later de Belgische Socialistische Partij.
Die organiseerde op die eerste mei een wielerkoers voor beroepsrenners.

Opdat de werklieden vrij konden vragen vanweges de koers.
De vertegenwoordigers van het kapitaal, de werkgevers,
die konden daar moeilijk bezwaar tegen maken,
de koers was immers opium voor het volk.

In 1928 is het zover.
Die met dat brilleke hierboven, schepen Victor de Bruyne, de latere burgemeester,
tekent in bijzijn van afgevaardigden van de Wielerbond en het feestcomité Hoboken de papieren.
Hoboken, aan de onderkant van Antwerpen, toen een centrum van scheepsbouw.

Alexander Maes zal de eerste winnaar worden.
De drie daaropvolgende jaren wint Jef Dervaes.
Die daarmee tot 1976 recordhouder zal blijven.

Karel Kaers wint tweemaal, in 1935 en 1937.
Hieronder in 1937 tijdens de huldiging met die politicus, Victor de Bruyne.

Als aangegeven, het zou tot 1976 duren voordat Dervaes' record zou worden geëvenaard.
Intussen wonnen renners als Theofiel Middelkamp, Staf Deloor, Odiel Van Den Meerschaut, Gaston De Wachter, Gerrit Voorting, Jean-Baptiste Claes, Frans Melckenbeek, Leon Van Daele, Bart Zoet en Ronny Van De Vijver de Grote 1-Mei Prijs.
Met excuses aan de slaven van de weg die Fabio nu niet heeft genoemd.

In 1974, 1975 en 1976 schrijft Jos Jacobs de wedstrijd op z'n naam.

Jan Bogaert evenaart het record met winst in 1985, 1988 en 1992.
Waarmee drie renners het record van drie zeges in De Koers van de Betaalde Vrije Dag hebben.
Sinds 1977, de gouden editie, heet de Grote 1-Mei Prijs ook wel de Ereprijs Victor De Bruyne.

Inmiddels is de koers al jaren geen wedstrijd voor profs of elite meer.
Onbetaalbaar voor de organisatie.

En dat alles voor een betaalde vrije dag.

De Kampioen met de Ongeschoren Benen, Hubert Hutsebaut

foto: wielermuseum roeselare

Hubert Hutsebaut wint de E3-Prijs en niet van de minste zoals U ziet.
De Kampioen met de Ongeschoren Benen laat behalve Merckx ook nog Godefroot achter zich.
Check de beelden hier, spannend!

Hubert Hutsebaut, wordt vandaag 72 jaar.

Ludo Delcroix' Finest Hour

Ludo Delcroix wordt vandaag 68 jaar.

Hier Ludo's 'finest hour',

winst in de 9e etappe van de Tour de France in 1979,

Roubaix.

Buiten de Tour was dít de gebruikelijke klederdracht.

Het moet gezegd,
die verticale banen hebben wel iets.
Doen ook ergens aan denken,
kortom 'roger'.

Marc Demeyer

19 april 1950 - 20 januari 1982

Hubert Hutsebaut

Won 'n etappe in de Vuelta, de E3 Prijs (vóór Merckx en Godefroot!) en de Elfstedenronde.
Daarna was het over.
Herleefde als Hutsebolino of Umberto Utsebolino en als literair personage in Krabbé's 43 Wielerverhalen.

Hubert Hutsebaut wordt vandaag 70 jaar.

Jozef Abelshausen

6 juni 1949 - 29 april 2017

Acht van Chaam 1974

Het regent nogal die dag.
Piet van Katwijk wint de sprint van ploeggenoot Albert Hulzebosch.
Jos Schipper wordt derde.

Nogmaals, het was nat.

En Piet is vandaag 67 jr geworden.



Foto's van Rob Mieremet, Anefo.
De winnaar van de Zilveren Camera het jaar ervoor.

Staf van Roosbroeck

foto: wielermuseum grobbendonk

Vandaag 68 jaar.

Géry Verlinden

Op de Dag van de Arbeid 61 jaar.

IJsboerkes aan de Lekdreef

IJsboerkes in het peloton, legendarisch.

Een heerlijke verfrissing,
om je vingers bij af te likken.

En dat onder het toeziend oog van de Paters Norbertijnen.

Aan de Lekdreef, een begrip in België.
Het pad vanuit het bos naar de Abdij van Averbode,
of andersom, ook goed.

 Zondag te ervaren tijdens de Paalse Plas Retro Fietstocht.

Komt dat zien, komt dat zien.
IJsboerke-truike mag maar is niet verplicht.

Vier van de zeven

Gisteren was Fabio weer eens in 't schuurke van Frank van Bakel.

Dattie in de goei kammer ook 'n tas koffie kreeg spreekt in De Peel vûr zich,

Fabio belooft jullie over bovenstaande binnenkort nog 's terug te komen.

Maar ze zaten zo wat te buurten, 

hulliejen Hein die was d'r ook bij,

en toen ging 't over de verjaardagen die elke dag voorbij komen in dit periodiek.

'Ze zijn zo dikwijls zo jong al dood ...'

Hierboven ziet U het Belgisch gouden kwartet van Mendrisio, 1971.
Staf Van Cauter, Staf Hermans, Louis Verreydt en Ludo Vanderlinden.
Ze wonnen de 100 kilometer tijdrijden voor amateurs met als tweede het Nederlandse viertal.
Die 'Ollanders', Fedor den Hertog, Aad van den Hoek, Frits Schür en Adri Duyker, vooraf absoluut de favorieten, werden geklopt met meer dan anderhalve minuut.
Feestje in 't Belgische kamp.
Freddy Maertens en Marc DeMeyer, beide reserve, en Pierre Bellemans, vice-reserve, feesten mee.

Vandaag zou Ludo Vanderlinde 64 zijn geworden.
Zóu! Want Ludo is maar 32 jaar geworden.
Hij stierf in 1983.

Zijn trainingsmaat van destijds, Pierre Bellemans, was de eerste die omviel.
Al in 1972 stierf Pierre, 23 jaren jong.

In 1977 hemelt Louis Verreydt op 26-jarige leeftijd.

Marc Demeyer gaat ze in 1982, 31 jaar achterna.

Vier van de zeven jonge coureurs overlijden voortijdig, veuls te vroeg.
Beide Staffen, Hermans en Van Cauter leven nog.
Evenals reserve Freddy Maertens.

Die in 'Niet van horen zeggen' het volgende laat optekenen:
'Het is een feit dat het viertal op een speciale wijze voor die illustere titelrace geprepareerd was. Ik heb een en ander met eigen ogen gezien. De vroegtijdige dood van Verreydt en Vanderlinden vindt daarin zijn wortels, daar ben ik overtuigd van.'




                                                  Zodoende mannen.