Deze herbergiers/bakkerszoon uit Deurle, Oost-Vlaanderen vertegenwoordigde België op de Olympische Spelen in Helsinki van 1952.
foto: jdd
In 1958 werd hij beroepsrenner bij Groene Leeuw en won de Omloop van de Grensstreek Moeskroen.
Een jaar later moest hij de zege in de Ronde van België aan zijn kopman Armand Desmet laten. Van der Plaetsen werd twiddes. Enkele maanden later won hij nog 'n etappe in het Circuit de l'Ouest. Zijn laatst bekende uitslag is in zijn woonplaats, Deurle. Twiddes achter Norbert Kerckhove en voor Jo de Roo.
Een valpartij maakte dat jaar een einde aan zijn wielerloopbaan.
Piet schijnt daarna nog opgetreden te hebben als clown op kermissen,
Waarschijnlijk het minst stikstof uitstotende rondje op het Circuit van Zandvoort,
de ereronde na het Nationaal Kampioenschap Wielrennen.
Hier rijdt Jef Lahaye uit Bunde z'n rondje.
De belangrijkste uitslag in zijn zevenjarige loopbaan bij de professionals.
Het NK werd destijds in delen gereden.
Lahaye had de basis voor zijn kampioenschap op 20 april in Valkenburg gelegd.
Daar won hij de sprint van vijf koplopers die op de Cauberg bij elkaar waren gebleven.
Jo de Roo werd tweede daar en Mies Stolker derde.
foto: harry pot, anefo
De tiende augustus was de finale, op het Circuit van Zandvoort.
Het zou daar gaan tussen Lahaye, de Roo en Stolker.
Jo de Roo had echter keelonsteking gehad en was nog niet in goede doen.
Piet de Jongh won in Zandvoort met anderhalve minuut voorsprong op een achtervolgende groep met Lahaye en Stolker. Lahaye werd negende voor Stolker als tiende en was daarmee Nederlands kampioen.
Stolker werd tweede en Gerrit Voorting, die de slag in Zandvoort had gemist, derde.
Als alles klopt is Albert Colpaert vandaag 102 geworden en dan naar alle waarschijnlijkheid de oudste Belgische voormalige beroepswielrenner nog in leven.
balgerhoeke, 1940
Colpaert was een succesvol coureur bij de jeugd en de liefhebbers. Op de baan in Maldegem, valabij zijn woonplaats Balgerhoeke, vormde hij graag een (succesvol!)koppel met Philibert De Vlaeminck uit Eeklo.
Colpaert werd in 1944 beroepsrenner om op die manier aan tewerkstelling in Duitsland te ontkomen. Veel wedstrijden waren er niet voor hem weggelegd maar de trainingen waren heel geschikt om levensmiddelen te smokkelen.
Na de oorlog begon hij aan de Tieltsesteenweg in Eeklo een goed lopende fietsenzaak. Hij hield deze aan tot zijn 75e. Mannekes als Romaintje De Loof en Ericje en Rogertje De Vlaeminck waren vroege klanten bij Albert.
De Smet?
Die waren er toch meer bij Wiel's Groene Leeuw?
Op deze kaart staan er naast Benoni en Jean-Baptiste maar liefst drie.
Nou weet je 't met Belgische achternamen met lidwoorden en voorzetsels nooit maar met De Smet is het echt lastig.
Als Fabio het goed heeft is Gilbert I, de oudste Belgische geletrui-drager, Desmet. Net als Armand Desmet, tevens voormalig Groene Leeuw-coureur. Over Gilbert II schijnen de meningen verdeeld te zijn, De Smet of Desmet.
Over Gustaaf bestaat geen verschil van mening, het is De Smet.
Gustaaf won vaak en veel,
maar liefst 72 maal als prof.
Een opsomming,
Vanaf 1960 met de Schaal Sels, de GP Denain, Omloop der Vlaamse Gewesten en de Nationale Sluitingsprijs Putte-Kapellen beide tweemaal, de Vierdaagse van Duinkerken met drie etappes, het Kampioenschap van Vlaanderen,
foto: marc van hecke
GP Zele, Kuurne-Brussel-Kuurne en ga zo maar door. In Parijs-Tours werd hij in 1964 derde en in '65 tweede. In 1965 werd hij ook derde in Gent-Wevelgem. In '66 derde in Parijs-Roubaix, vijfde in Parijs-Tours en derde in Parijs-Brussel.
Het jaar dat hij stopte, 1968, won hij nog viermaal.
De opa van Laurens, Diether en Hendrik is overleden.
Alfons Sweeck was zelf lang geen onverdienstelijk renner, vooral bij de amateurs.
Bij de professionals werd het wat minder ondanks een uitstekende start in 1960.
Bovenaan ontvangt hij samen met zijn ploeggenoten de felicitaties vanwege het winnen van de Ronde van België.
Eerder die maand mei won hij de tiende etappe in de Vuelta.
Daarna was het met de overwinningen wel zo'n beetje over.
Van Tuel Assurantiën Weert,
eind jaren tachtig en begin jaren negentig een gevestigde waarde bij 'de wilde bond', de NWB.
Met een breeje grijns vanonder z'n snor en 'n Brabantse Italiaan voor z'n kruis kijkt ie ons aan.
Frankie.
Kleine Frank.
Nou valt dat op zich wel weer mee, dat kleine.
Iets kleiner dan Fabio, nie veul.
Kunde ook zien aan d'n Empella, deze maten worden vaak aangeboden als 'dames-racefiets' ....
Kunde, Brabants voor 'kun je' maar, louter toeval, ook de achternaam van de Vlo.
Verder,
leid Fabio niet af, cher amis,
Frankie, Kleine Frank,
om 'm af te zetten tegenover Frank, Grote Frank.
Díe ja.
En dan reed Frankie ongeveer tegelijk ook nog in 'tzelfde truike.
Oeps, hebben ze 'm net 'n ander truike aangetrokken,
gelukkig staat z'n sponsor d'r nog wel op, op de foto dan.
Hieronder zit die sponsor, Hay Kellenaers, in 't wiel van Theo van der Leeuw,
en allebei in 't truike waar we 't over woue (wilden) hebben.
Ziede (zie je), d'r kan wat verwarring ontstaan.
En asge (als je) dan ook nog beseft dat 't volle neven zijn,
Frank vier jaar ouder is dan Frankie,
nou, dat witte (weet je) 't wel.
Een paar jaar geleeje (geleden) hadden we ze allebei in de Turf Toertocht,
Frankie Boy haj (had) niks geleeje (geleden).
Uitgeput wordt Emiel Faingnaert, met rechts Berten De Kimpe, wegbegeleid.
Zojuist heeft hij met drie lengten verschil de Ronde van Vlaanderen gewonnen van Roger Desmet en Rik Renders.
Het verhaal gaat dat hij de sprint won op 'n afloper. Waardoor hij niet eens z'n ereronde kon rijden.
Het was de belangrijkste zege in zijn loopbaan als coureur.
Een paar weken eerder was Miel er al dichtbij, 2e in de Omloop Het Volk.
Daar blijf hij op twee seconden steken van nog zo'n Berten, Sercu in dit geval.
Maar vóór Achiel Buysse, toch niet de minste.
In totaal won Emiel 28x als beroepsrenner.
Van kasseilegger, ja ja, tot beroepswielrenner en uiteindelijk 'n eigen fietsenzaak.
Hoe mooi kan 't passen?
