Zoals Gruppo Sportivo zong, "in my new Toyota it's not so far away".
Betaalbaar spul voor op de racefiets en wel leuk als 't in de verte doet denken aan Campagnolo.
Nou is Galli, in tegenstelling tot Toyota, Shimano en Suntour, niet Japans maar net zo Italiaans als de grote broer uit Vicenza. Uit Turijn om precies te zijn. Wel een wereld van verschil, zowat het breedste stuk van Italië zit er tussen. Qua geboortejaar ontlopen ze mekaar weinig, begin jaren dertig. Maar waar die van Vincenza nog volop, nee, nog steeds in de markt zijn is Galli dat al dertig jaar niet meer.
De zevende en laatste keer dat de onlangs overleden Herman Vanspringel Bordeaux-Parijs won was met Galli.
Galli was toen nog springlevend.
Galli en Alan hebben ook iets met mekaar.
En laat nou het budget van Fabio prima passen bij 'n armeluis versie van Campagnolo.
Net als bij Campagnolo gebruikten ze bij Galli hun groepsnamen trouw, dat wordt weer een heel gezoek.
Toen de hoogtestage nog zonder schaamte op de skipiste kon worden gedaan. Reynolds Aluminio in Candanchú, net onder de Somport in de Pyreneeën. 1981.
Maar het gaat om de fiets, niet om de lange latten. Goed gekleed het nieuwe seizoen in, 1984 in dit geval. Peter Winnen, Johnny Broers, Gerrit Solleveld en Theo Smit zijn er klaar voor.
Het jaar ervoor, 1980, kwamen ze in het peloton op Benotto.
Een jaar later, 1982, stapten ze voor vrijwel eeuwig over op Pinarello.
Reynolds werd Banesto, Banesto werd Illes Baleares, Illes Baleares werd Caisse d' Espargne, Caisse d'Espargne werd Movistar en Movistar stapte pas in 2014 over op Canyon waarop ze nu nog rondfietsen.
Acha was de eerste drie jaar lid van het team en is daardoor samen met José Luis Laguía
laguía
de enige van dat team die op drie verschillende merken fietsen heeft gereden.
Miguel Acha wordt vandaag 63 jaar.
Het is er weer het weer voor en ook de tijd.
La chica del bikini in de Tour de France.
Van 1992, Eric Boyer probeert een Sagannetje hoewel dat destijds zo nog niet heette.
Die lange van Indurain, herkenbaar aan de gele trui, lacht zijn tanden bloot.
Eddy Bouwmans doet alsof ie niks heeft gezien, daar kom je vaak het beste mee weg.
Die kale van Banesto met die bril is moeilijk te peilen.
Nieuwsgierig? Afkeurend? Verbaasd?
Het kan allemaal. Tegelijk ook.
Armand de las Cuevas was complex.
Als menneke vooral aangetrokken tot ondeugd, karate werd hij door zijn vader gedwongen om te gaan wielrennen. Zijn agressie en energie maken hem al jong een opvallend talent.
Maar hij wordt uit huis geplaatst, komt in jeugddetentie en vader wil niet meer met hem van doen hebben.
Nadat hij een meisje heeft bezwangerd klimt hij weer op de fiets, met succes.
Op z'n twintigste krijgt hij een contract bij Reynolds, een jaar later Banesto.
Inmiddels is hij vader en gescheiden.
Zijn eerste Tour is die van hierboven.
Hij wordt geacht de meesterknecht van Miguel Indurain te zijn maar zijn eigengereidheid doet 'm de das om.
In die dertiende etappe van hierboven eindigt Armand als 100e.
Een dag later komt hij buiten tijd binnen op Alpe d' Huez, die van Hampsten en mag naar huis.
Knallende ruzie met ploegleider Echávarri is het gevolg.
In de loop van 1993 verkast De las Cuevas naar Castorama en boekt daar mooie overwinningen,
Tot het stopt, hij verdwijnt van de aardbodem, er is sprake van smokkel van illegale medicatie ...
Toch verschijnt hij na een paar jaar weer in het peloton, zelfs in het truike van Banesto.
En wint de Dauphiné en de Route du Sud.
In 1999 verdwijnt Armand weer uit het peloton om nog éénmaal, jaren later, terug te keren.
Het enige opvallende daaraan was een positieve plas.
Armand De Las Cuevas vertrekt naar het eiland Réunion in de Indische Oceaan.
Een dikke maand vijftig maakt hij er een eind aan.
Armand De Las Cuevas:
26 juni 1968 - 2 augustus 2018
Oscar de Jesus Vargas verdiept in z'n krant, Miguel Indurain weet 't zo net nog niet.
Mariano Sanchez zit erbij van 'wat doe ik hier ..' en Erich Mächler vertrouwt Indurain voor geen centimeter.
De Vuelta van 1989.
Oscar zal als derde eindigen, na Pedro Delgado en z'n landgenoot Fabio Parra.
Hij neemt op de laatste dag de bergtrui over van ook al landgenoot José Martin Farfan en mag die mee naar Colombia nemen.
Miguel helpt Perico in 'n bloedstollende afdaling in stromende regen aan de toen nog gele trui.
Een dag later valt Miguel in weer 'n afdaling en blijkt nadien z'n pols gebroken te hebben, einde Vuelta.
Mariano zal als 45e eindigen.
Z'n kopman Reimund Dietzen is in de provisorisch slecht verlichte Túnel Cotefablo gevallen en op de intensive care beland met een schedelbasisfractuur. Uiteindelijk leidt dit tot het einde van diens carrière. Weinig opwekkend.
Anderzijds was Teka erg succesvol, Malcolm Elliott won twee etappes en de puntentrui, Dietzen en Peter Hilse maakten het totaal op vier etappes.
Erich Mächler is gestart als kopman van Carrera en eindigt inderdaad als eerste van zijn ploeg, weliswaar op de 58e plek. Het is dat Massimo Ghirotto 'n etappe heeft gewonnen ...
Bankjes hebben zo hun verhalen.
Mariano Sanchez wordt vandaag wordt vandaag 60 jaar.
