Wa Motta?

sprint magazine, 1966

Acácio Da Silva

Acácio Da Silva won vijf etappes in de Giro en drie in de Tour. In beide Rondes droeg hij de leiderstrui.

Verder won hij etappes in de Ronde van Luxemburg, Tirreno-Adriatico, Ronde van Romandië, Ronde van Zwitserland, Dauphiné Liberé en kleinere rondes. Hij won de Tour du Limousin, Coppi Agostoni, Ronde van Emilia, het Kampioenschap van Zürich, Trofeo Luis Puig, de GP Charly Gaul en was kampioen van Portugal op de weg.

Nie misselijk wa die deej ...

En vandaag is Acácio 60 jaar geworden.

Harm Slot, een Drents Verhaal

Het was er in een mum van tijd.
Zo was 't er niet en zo was 't er wel.
De 1e Memorial Harm Slot, start en eindpunt in Aalden, Drenthe.
Achteraf zou 't er al eerder zijn geweest maar corona gooide roet in 't eten.
Als turfstrooisel in de bruine bonen.

Harm Slot, de naam klonk niet onbekend maar klokken gingen er niet bij luiden.
Toch bleek 't de eerste Drentse beroepswielrenner te zijn geweest.
Geweest ja, de goede man is inmiddels al wat jaartjes overleden, vandaar ook Memorial.

De organisator, afkomstig uit de streek, zei dat als er vroeger bij hun in het dorp een wielrenner passeerde dat de mensen dan zeiden 'Harm Slot'. Net als elders "Jopie" of "Jan Janssen", het kon ook alleen Harm Slot zijn.
Harm had een been dat 'n stuk korter was dan 't andere en daarom mocht ie van z'n vader naar de mulo. Daardoor kwam ie bij de gemeente terecht, ambtenaar in Emmen. Maar dat hield de vrijbuiter die hij was niet lang vol.
Slot werd wielrenner om den brode en hij bleef het omdat ie er meer mee verdiende dan bij 'n baas.
Niet dat het een vetpot was en er moest wel voor gewerkt worden.

Voor 35 gulden startgeld op de fiets naar België, startnummer ontvangen en uitrijden binnen 'n uur na de winnaar. Kassa! Overnachten in 'n bedje van stro of onder een brug en de volgende dag weer koers en kassa. Later ging ie met 'n brommertje en de fiets achterop naar Bels. Klinkende uitslagen werden er niet gereden maar daar ging het ook niet om.

Fausto Coppi (!) bracht Harm indirect op het idee om verhaaltjes te gaan schrijven. Harm vond trainen nogal eentonig en Coppi had 'm gezegd dat hij daar wat op gevonden had, hij dacht dan aan leuke dingen.

Dat hielp en Harm ging dat ook doen. Hij schreef ze ook nog op en zo werd Drentse Verhalen geboren.

Uitgebracht in eigen beheer, geen vetpot.
Harm schilderde ook, niet zozeer muren maar schilderijtjes.
Die verkochten ook voor geen meter maar daar ging het niet om.

De vrijgezel woonde in een klein huisje 'op 't kraaienveld' in Nieuw-Amsterdam temidden van allerlei spul waar hij tegenaan liep en wat hij ook weer verkocht.

Fabio heeft enige deskundigheid opgebouwd in dit gedrag en ziet dat dit 'sneukelarij'' voorbij is en 'hoarding' is nabij. Máár, er wordt verkocht! Dat zie je niet snel bij ziekelijk verzamelen van hoofdzakelijk nutteloos gerei.

Harm Slot:
3 juli 1921 - 19 september 2002

En ter verstrooing enkele fotookes van het elitair gezelschap aanwezig bij deze allereerste Memorial Harm Slot. Bij de Jantina-molen in Aalden.

Giuseppe Faraca

Winnaar van het Jongerenklassement in de Giro van 1981.

En, jammer genoeg, daar bleef het zo'n beetje bij.
Giuseppe kwam ten val in de Ronde van de Appennijnen, bleef een week in coma en bereikte nooit meer zijn oude niveau.

Tot 1985 bleef hij professional. Halverwege '86 kwam hij nog even terug maar stopte toen definitief.
Faraca was afgestudeerd aan de Kunstacademie en had gedurende het fietsen altijd al geschilderd.
Hij opende zoals het hoort een fietsenzaak in zijn woonplaats en ging verder met schilderen.

Giuseppe, ook wel Pino, stierf op z'n 56e aan een tumor.

Giuseppe/Pino Faraca:
27 augustus 1959 - 3 mei 2016

Sigi Hermann

17 mei 1959 - 10 november 2014

Was vooral succesvol op de baan.
Won de Zesdaagse van Keulen en die van Madrid aan de zijde van broer Roman.
Ook op Europese kampioenschappen hadden ze samen tweemaal zilver.

Sigi's laatste jaren waren bepaald niet z'n beste.
Echtscheiding, en een infectie in de hersenen had desastreuze gevolgen.
Geheugenproblemen, pijn, medikatieverslaving, kortom ellende.
Moest ook nog voor de rechter verschijnen vanwege een vechtpartij in het verkeer.
Ondanks dat hij alles moest opschrijven omdat hij 't anders vergat zat hij nog regelmatig op de fiets.
Sigi overleed aan 'n hartstilstand in bed.

Werner Wieme

Vandaag 57 jaar.

Werner Wieme, twee jaar renner om den brode.
Een vetpot zal het niet zijn geweest.
Twee jaar in opleidingsploegen van Francois Lambert, juist ja, die van ADR, All Drive Renting.
Met in 1988 winst voor Eddy Plackaert in de Ronde van Vlaanderen en Dirk de Mol in Parijs-Roubaix.
En 'n jaar later tot ieders verrassing de Tour de France met Greg Lemond.

Dat dit alles meer aan de verdiensten van ploegleider José de Cauwer lag dan aan Francois Lambert is wel duidelijk. Van goede bedoelingen eet men geen boterham.
Met verdiensten hebben we het dan ook uitdrukkelijk niet over die van financiële aard....
Naar alle waarschijnlijkheid had Werner zijn voorletters financieel meer eer aangedaan als werkeloze.
Maar zoals U weet, dat mag geen schande zijn.

Het Kostbare Kader

Eerst het bordje van de ander leegeten.
Waarom moeilijk als 't makkelijk kan?
Een belangrijke wet in het wielrennen.
Of het er voor de kijker leuker op wordt is de vraag.
Maar het draait om het winnen.

Mario Beccia, hierboven in het midden, won wel 't een en ander.
Etappe's in de Giro, Tour de Suisse, Tirreno, Romandië.
De Waalse Pijl in 1982.
Vandaag 61 jaar trouwens.
Goeie renner die wist wat ie deed.

Toch streed Mario ook nog 'n andere strijd.
Zo'n strijd die niet te winnen valt.
Nee, nou niet schrikken, niks akeligs, iets waar vrijwel iedere man last van heeft of wel krijgt.
Met wat kunstgrepen is het een tijdje uit te zingen maar uiteindelijk gaan de meesten er onherroepelijk aan.

Donald T lost het zó op.
Mario weet het nog niet in 1981.

Een jaartje later weet hij het wel.
Makkelijk toch?

Maar waarom makkelijk als het nog makkelijker kan?

Net als ons aller grote voorbeeld.

Secondo Volpi

Secondo.
Tweede.

Werd in 1981 twiddes in de 3e etappe van de Giro della Valle d'Aosta.
In de GP Agostano, het Circuito Isolano en maar liefst tweemaal de Trofeo Sportivi Magnaghesi lukte hem dat niet. Die won ie.

Wat is dat voor 'n naam, Tweede?
Vernoemd naar Primo, de Eerste?

God weet ...
In ieder geval niet naar Alberto, die is jonger.

Tweede, weat 'n naam voor 'n wielrenner.
Vandaag 60 trouwens.

Guido De Rosso

75 jaar

De allereersteTour de l'Avenir, Ronde van Romandië, Giro del Trentino, Italiaans Kampioen, Giro del Piemonte, Vooral in Italië actief en winnaar.

De gemengde Molteni-Ignis ploeg voor de Tour van 1965.
Zo deden ze dat vijftig jaar geleden.

Fabio Casartelli

11 augustus 1970 - 18 juli 1995

Zou vandaag 45 jaar zijn geworden.
Het bleef erg genoeg steken bij 24.
Voor het historisch perspectief,
toen Fabio Olympisch kampioen op de weg bij de amateurs werd was Erik Dekker tweede.
En die was elf daagjes jonger.

Acácio da Silva

Tussen 1982 en 1994 actief.
En ook echt actief.
Een van die renners die voor heerlijke momenten kon zorgen.
De opvolger van Agostinho.
Als succesvolle Portugese wielrenner dan ...

Won wedstrijden als de Coppa Agostoni, Ronde van Emilia, Trofea Luis Puig, GP Charlie Gaul en niet te vergeten de Ronde van Zürich.
Werd Kampioen van Portugal, won vijf etappes in de Giro, drie in de Tour.

En Acácio droeg in 1989 natuurlijk vier dagen de gele trui.
Vandaag wordt hij 54 jaar.

Emilio Bottechia

Vandaag 81 jaar.

Volgens voormalige ploegmaat Vito Favero is Emilio een neef van Ottavio, die van de zure druiven.
Viyo en Emilio fietsten samen op een Bottechia.
Zou daar dan ook nog een familieband mee zijn?

bottechia-vitabrill, 1956

bottechia-gripo, 1957