Wielerbeurs Sint-Truiden

De laatste van dit jaar?

Een toepasselijke plek trouwens.

Qua truien.

Aldo Parecchini

Zijn belangrijkste overwinning was de zesde etappe in de Tour van 1976.

Van Bastenaken naar Nancy.

"Heej Farelli, woarûm sgreefde gij nie gewoon Bastogne in plats van Bastenaken?"

"Dat doet ie omdat het dan verder weg lijkt beste man en zou U mij nou niet verder willen storen?"

"Allez dan, asge mèr nie denkt dagge meer bent dan mèijn."

"Zeker niet beste lezer maar Fabio heeft werk te doen."

"Schiet mèr op dan ..."

Als knecht van De Vlaeminck en De Witte mocht ie al vroeg in de etappe achter Ocana aan. 

Toen die ingehaald was ging 't hem niet hard genoeg en reed ie weg bij Luis. Om niet meer ingehaald te worden.

Zo reed Aldo vrijwel de hele etappe met zijn neus in de wind om als eerste te eindigen.

En niet eens op de foto,

Paolini en Knetemann, tweede en derde wel,

zo kan dat gaan.

"Verrig?"

"Bijna."

Vandaag wordt Aldo 71 jaar. 

Wie is toch die meneer in die lange leren jas?

Delta Echo

Victor Lima Alpha Echo Mike India November Charlie Kilo

Roger!

Vandaag 74 jaar.

Di Lorenzo, Gianni en het merk

Di Lorenzo, Monza.
Een familiebedrijf opgericht door vader Di Lorenzo en overgenomen door de bij Magniflex-Torpado gestopte Gianni De Lorenzo en diens broer Alfiero.

Di Lorenzo had in 1973 bij Molteni met Merckx gefietst en in 1974 bij Brooklyn Patrick Sercu geholpen met z'n groene trui in de Tour.

Zonca-Santini 'n jaar later was geen succes waarna hij twee jaar voor Magniflex-Torpado reed.

Vijf jaar bij de profs bleek, mede door een onwillige knie, genoeg en Gianni ging zijn bijdrage van een andere kant af geven.
Hij sponsorde en leidde al snel een amateurteam.

Waarin een talentje bleek te zitten, achteraan de vierde van links.

Misschien zo beter?

Di Lorenzo had een goede relatie met Atala en Gianni Bugno zette daar zijn eerste schreden op het professionele pad. En Gianni werd assistent-ploegleider voor enkele jaren. Na Atala gaat hij verder als mecanicien bij Mapei, Carrera, Liquigas en soms het nationale team.

Vandaag wordt Gianni Di Lorenzo 72 jaar.
Het bedrijf bestaat nog steeds, ook hun carbon mag er wezen.

Intercontinentale, Brooklyn Bridge

Intercontinentale.
Doen hun naam eer aan.
Niet vanwege hun gekendheid, bekendheid, wereldwijd.
Nee, vanwege de verschillende werelden.
En de brug die ze daarin sloegen.
In ieder geval het eerste deel van die brug.

'Knap cryptisch weer ...'
Nou,
Intercontinentale Assicurazioni is van 1978 en de ploegleider was Franco Cribiori.
En in 1977 was dat de baas bij

Brooklyn, krek. Rechts staat ie. Vanaf het begin in 1973.
En bij de voorganger van Brooklyn, Dreher was ie vanaf 1970 ook al de baas.

En hij nam Roger dus mee naar de Smurfenclub van Gios.

Wat tijd nodig met hún  kleurverandering hadden ze in Torino ook zoals U aan de teambus kunt zien.

Cribiori was van 1969 (GBC) tot 1989 (Atala-Campagnolo) ploegbaas.
En hij zou ook nog Magniflex-Olmo en vanaf '82 al die Atala-ploegen gaan aansturen.
Het was wel 'n overgang van Brooklyn naar Intercontinale, welgeteld één overwinning ipv de tientallen van elke jaar ervoor. Vittoria Algeri won 'n etappe in de Giro.
Al met al was Celestino Vercelli, op 't eind van zijn carrière, de enige die van Brooklyn de overstap naar Intercontinentale maakte.

celestino vercelli, 1977

Maar als gezegd, het was 'n brug, het eerste deel van een brug eigenlijk.

brooklyn bridge

 Het tweede deel was in 1979 verzekerd door Sapa,

weliswaar zonder noemenswaardige overwinningen.
In 1980 ging Magniflex-Famcucine uit mekaar, Luciano Pezzi ging verder met Famcucine-Campagnolo en Cribiori met Magniflex-Olmo.
Vooral Pierino Gavazzi zorgde voor, ook nog belangrijke, overwinningen.

pierino gavazzi, 1980

De brug is echt open als de Daltons van Atala in 1982 de finish gaan bestormen.

Ettore Manenti diende slechts één jaartje in bovenstaande opsomming, hij haalde geen overwinningen.
Maar hij was er wel bij, bij die Brooklyn Bridge naar Atala.

Ettore Manenti wordt vandaag 62 jaar.

Panizza, een Grote Kleine

Met zijn 1.57 met blote voeten en nat haar plat onder de lat een der Grote Kleinen.

foto: rené milanese

Twee centimeter kleiner dan Sammy Dumoulin en Wimke Prinsen.
Eén volle centimeter kleiner dan Jean Robic.
Maar wel weer twee centimeters groter dan Fons de Bal en maar liefst vijf centimeters dan Vicente Belda.

Maar zijn daden benne groot!
Knecht, nou ja, zoiets, van Dancelli, Gimondi, Baronchelli, Moser en Saronni.
Won twee etappes in de Giro en eentje in de Tour.
In de Giro werd hij in 1980 tweede.
Hinault had z'n handen vol aan Panizza die knechtte voor Saronni, de winnaar van het jaar ervoor.

Verder eindigde hij onder meer als vierde, tweemaal als vijfde, driemaal als zesde en ook nog als negende en tiende waar dan weer twaalf jaar tussen zat.
Voorwaar, géén kleine jongen!
In Milaan-San Remo werd hij tweede achter Merckx. Mede dankzij een gedoopte en betrapte Jean-Luc Vandenbroucke.
Luik-Bastenaken-Luik en Lombardije leverden derde plekken op.
Gewonnen werd de GP Monaco, de Giro di Calabria en die van Romagna, de Midi Libre, Milaan-Turijn en diverse etappes in kleinere rondes.

Toen hij stopte had Wladimiro er bijna twintig jaar beroepswielrennen opzitten.
Voor menig kopman had een een onvervangbare sleutelrol gespeeld.
Vandaar dat hij z'n fiets beschikbaar stelde aan dit hogere doel.

Voordat we het vergeten,
z'n naamgever, Vladimir Lenin,
schijnt ook een enthousiast fietser te zijn geweest.

Wladimiro Panizza:
5 juni 1945 - 21 juni 2002 (hartaanval).

Patrick Sercu, Keizer van de Six

Keizer van de Six,
won 88 zesdaagsen tussen 1965 en 1983 waarvan vijftien met Eddy Merckx,

veertien met Peter Post,

foto, hans peters, anefo

tien met Albert Fritz, acht met René Pijnen, zeven met Didi Thurau, ga zo maar door.

Daarvoor was Patrick in '63 al wereldkampioen op de sprint bij de amateurs en in '64 Olympisch goud in de kilometer met vliegende start op de baan in Tokyo.

In 1967 en 1969 werd hij wederom wereldkampioen sprint, nu bij de profs.

Europese en Belgische kampioenschappen won hij bij de vleet.

Driemaal vestigde hij een wereldrecord op snelheid.

Op de weg stond Patrick ook bepaald niet stil.

Hij won dertien maal een etappe in de Giro en zesmaal in de Tour.

Drie in '74, toen mocht hij ook de groene trui meer naar huis nemen, 

en drie twee jaar later in '76.

Etappes in Sardinië, de Tirreno, Puglia, Romandië, de Middellandse Zee, Parijs-Nice, de Dauphiné, de Ronde van België en de Ronde van Duitsland. 

Kuurne-Brussel-Kuurne niet te vergeten ....

Yep, vóór Walter en Didi.

Na zijn actieve loopbaan ging hij de organisatie van zesdaagsen in, o.a. directeur van de Zesdaagse van Gent en Hasselt destijds.

En bobo die z'n sporen ruimschoots heeft verdiend is van ons heengegaan. 

Patrick Sercu: 

27 juni 1944 - 19 april 2019

foto: cor vos

Ludo Delcroix' Finest Hour

Ludo Delcroix wordt vandaag 68 jaar.

Hier Ludo's 'finest hour',

winst in de 9e etappe van de Tour de France in 1979,

Roubaix.

Buiten de Tour was dít de gebruikelijke klederdracht.

Het moet gezegd,
die verticale banen hebben wel iets.
Doen ook ergens aan denken,
kortom 'roger'.

Herfst?

Herfst.
Vaag gedoe.
Volgens de weerkundigen begint die op 1 september.
Astronomisch rond 23 september, als de zon recht boven de Evenaar staat en dag en nacht overal op Aarde even lang duurt. In praktijk is dat of op 22 of op 23 september.
Blijkbaar is het dit jaar vandaag.
En officieel, wat dan ook mag zijn, begint de herfst op 21 september.
Wat een gedoe.

Waaraan herkennen we de herfst?
Niet persé aan regen.
Het zonnetje kan in het begin van de herfst nog prachtig schijnen.
We herkennen de herfst aan vallende bladeren.

Daarom stelt Fabio het volgende voor,
laten we de herfst in laten gaan met de Ronde van Lombardije,
de Koers van de Vallende Bladeren.
Dat is helder voor iedereen,
afgesproken?

Hierboven het begin van de herfst in 1977.
Dat jaar viel het begin van de herfst op 8 oktober.
Toevalligerwijze viel er die dag regen en zien we geen bladeren liggen.
Dat maakt niet uit want het is de dag van de Ronde van Lombardije.
Herfst dus.

Vanaf links zien we Gibi Baronchelli, Roger De Vlaeminck, Beppe Saronni en Franceso Moser.
Achter Beppe zit nog een ploeggenoot van Roger,
het stukske rood in de oksel van Baronchelli zou Freddy Maertens kunnen zijn,
wie het weet mag het zeggen.
Gibi zal solo aankomen en Il Lombardia winnen.
De andere drie komen, samen met Freddy Maertens,
vandaar ja ...,
op 3'31" binnen, de twaalfde tot en met de vijftiende plek.

Voor Saronni was het nog lente,
zijn eerste jaar bij de beroeps.
Twintig was ie nog maar net geworden.
Inmiddels zijn we veertig jaar verder.
Beppe ook.
Tweemaal de Giro, Milaan-San Remo, het WK én de Ronde van Lomardije op zak.
Vandaag 60 jaar.

En we noemen 'm Eddy

De Omloop,
de Omloop Het Volk toen nog,
van 1973.

Roger de Vlaeminck en Eddy Merckx zoals ze vaker fietsten,
met z'n tweeën.
Roger maakte 't Eddy niet makkelijk en andersom zal dat ook wel zo zijn.

Voorop, zoals eveneens niet ongebruikelijk.
Eddy won door achter Roger weg te sprinten.
Schrik niet van de beelden, het is oud materiaal.



Hoort Fabio U goed?
'Weggevertje?'

Roger heeft het later toegelicht.
Géén weggevertje, wél afspraak.
De Vlaeminck zat al tien kilometer voor de meet zo dood als een pier op de fiets.
Voor menigeen is 't efkes wennen maar ook op 'n Gios is dit mogelijk.

Eddy zou met gemak bij Roger weg hebben kunnen fietsen.
Maar dat deed die niet.
Roger had 'm gevraagd samen naar de meet te gaan.
En beloofd dan niet te sprinten.

Eddy vertrouwde Roger en misschien ook wel 'n beetje zijn eindschot.
Hij temporiseerde,
retardeerde,
vertraagde
en Roger bleef bij.
Met moeite.

Jaren later noemde Roger zijn enige zoon Eddy.

Respect.