Sloeping in de Peel

Zonnetje, nog ietwat fris vanmorgen en 'n aardige bries.

Én tijd, niet onbelangrijk.

Een ritje op de geschroefde en gelijmde carbonio MTB,

niet het eerste en hopelijk ook niet het laatste. 

Eerst langs het meest noordelijke Deurnese Peelrestant, d'n Bult,

inrijden verboden, 

alleen voor wandelaars.

Daarna afzakken naar Limburg via het Defensiekanaal, de Helenavaart en de Mariapeel. 

Bij 't uitrijden van dat stukske Peel,

een onverwachte ontmoeting.

Mogelijk bij U bekender in onderstaande pose.

Het kan wel drie of vier jaar geleden zijn dat we mekaar spraken,

het werd dus nog 'n hele buurt. 

Toen via de Marisberg en het Lancaster-monument aldaar over 't Driekanalen-eiland richting Neerkant.

En boven de Neerkant op 'n weggetje wat Fabio toch wel vaker rijdt ...

wát is dát?

Nooit gezien,

het zal altijd wel wat begroeider wezen,

de blik zal wel vaker richting links dan rechts zijn,

hoe herkenbaar.

Toch maar efkes wat dichterbij wezen kijken.

En d'n Alan mag dan mee,

komt immers voort uit vliegtuigtechnologie.

Daarna is Fabio maar gauw op huis aan gegaan,

je weet immers maar nooit.

Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid heeft 't vreemde oranje gevaarte er ooit zo ongeveer uitgezien, als een reddingssloep.

Wel handig zo'n ding.

Wat 't bij 'n grintgat op de Neerkant doet? 

Wie het weet mag 't zeggen.

Zwitserse vijfsterren precisie

Bruno Wolfer, Roland Salm en Ueli Sutter in 1977.

Salm in de Zwitserse kampioenstrui en Wolfer en Sutter in een van de mooiere truikes.

De Hugo Koblet heeft vijf sterren op de bovenbuis en die staan er niet voor niks.

Hugo Koblet Rad had vijf kwaliteitsniveau's en die werden met deze sterren aangegeven.

Vijf was de top, drie was minder zoals U begrijpt.

De Koblets werden elders gemaakt, de betere helft bij Mairag, ook uit Zwitserland.

Zie de sterren.

Alledrie de heren fietsten dat jaar ook op 'n Olmo voor Zonca.

Het Zwitsers vijfsterren materiaal was gereserveerd voor sommige Zwitserse wedstrijden.

Maar het blijven uitzonderlijk mooie truikes.

Walter Dusi

Zou vandaag 65 zijn geworden.

1978, intercontinentale

1979, sapa

1980, magniflex-olmo-zonca

Was drie jaar beroepsrenner, bij bovenstaande ploegen.

Overleed anderhalve week na Michele Scarponi,
eveneens ten gevolge van een ongeval.
Werd met de reacefiets op 'n rotonde gegrepen door 'n vrachtwagen zonder aanhanger.
Ze kwamen beide uit dezelfde richting, Dusi ging rechtdoor, de vrachtwagen rechtsaf.
De renner was op slag dood.

Walter Dusi:
17 maart 1955 - 4 mei 2017

Van de oude stempel, Beppe Martinelli

giuseppe martinelli, 1981

Giuseppe Martinelli wordt vandaag 65 jaar.
Hier was ie 5e jaars prof en 26 jaar jong.
Wel vice-Olympisch kampioen van  1976 achter Bernt Johansson.

bernt johansson, 1976, montreal

Als prof heeft Martinelli inmiddels drie Giro-etappes, achtereenvolgens in '78, '79 en '80 en dat laatste jaar ook 'n etappe in de Vuelta op z'n conto staan. En dan beperkt Fabio zich efkes tot de Grote Ronden.
In 1979 werd hij ook nog vijfde in Milaan-San Remo. Roger de Vlaeminck won voor die andere Beppe.
En dit jaar 1981 zou Martinelli Milaan-Turijn winnen. Daarna wordt het minder, wat mooie ereplaatsen en in 1985 wint hij nog een veldrit voor Mantovani en Alberto Saronni.

Direct daarop start Martinelli als ploegleider en blijft dat vrijwel ononderbroken tot de dag van vandaag.
Ecoflam, Carrera, Mercatone Uno, Saeco, Lampre, Amica Chips en vanaf 2011 Astana.

contador en martinelli

Welke succesvolle Italiaanse renner heeft hem niet als ploegleider gehad? Weinig, het zijn er erg weinig.
Een bepaald luchtje hangt er wel om Martinelli als ploegleider, het aantal erkende en vermeende dopers in zijn ploegen is hoog. Waarbij Astana haar naam ook nog eens niet mee heeft.
Giuseppe Martinelli noemt zich dan ook nog een 'coach van de oude stempel'.

Bij 't truike mankeert de 'stempel', het Alan-logo.
Gegarandeerd niet van Martinelli geweest dus.

Ignazio Paleari

Zo zie je ze niet meer,
't mag niet meer, 't kan niet meer.

Ignazio Paleari debuteert in 1977 als professional bij Fiorella-Mocassini.
Hij was een uitstekende amateur geweest met mooie overwinningen.
Dat jaar wint hij het sprintklassement van de Vuelta a Levante.
En eindigt als laatste in de Giro, geen zwarte trui meer maar toch prestigieus nietwaar?

Het jaar erop wordt hij 9e in de Coppa Sabatini. Let wel, Francesco Moser won voor onder andere Beppe Saronni, Bitossi, Gavazzi, Panizza, De Muynck én Paleari dus. Mooie namen ...
Verder 60e in de Ronde van Zwitserland en 52e in de Vuelta.

Voor 1979 gaat Paleari met ploegleider Pezzi mee in de fusieploeg Magniflex-Famcucine.
Hij wordt 7e in de Tre Valli Varesine, Saronni wint voor Gavazzi en De Vlaeminck.
De Giro brengt hem een 73e plek en de Tour een opgave in de vierde etappe.

De fusieploeg splitst zich weer in 1980 en Ignazio Paleari laat Luciano Pezzi en Alan links liggen en gaat in zee met Cribiori en Olmo.
Met de ploeg wint hij de proloog van de Ruta del Sol, hij wordt zesde in de door De Vlaeminck gewonnen Trofeo Laigueglia en eindigt 72e in de Giro.

Waarna zijn professionele wielerloopbaan ten einde komt.
Ogenschijnlijk niks bijzonder die loopbaan maar Fabio heeft niet voor niets de namen van de renners vóór hem aan de streep vermeld. Het waren jaren met uitzonderlijk getalenteerde renners.
Afgelopen jaar is Ignazio overleden aan een hartaanval, 't mocht niet meer.

Ignazio Paleari:

13 februari 1953 - 29 oktober 2019

Intercontinentale, Brooklyn Bridge

Intercontinentale.
Doen hun naam eer aan.
Niet vanwege hun gekendheid, bekendheid, wereldwijd.
Nee, vanwege de verschillende werelden.
En de brug die ze daarin sloegen.
In ieder geval het eerste deel van die brug.

'Knap cryptisch weer ...'
Nou,
Intercontinentale Assicurazioni is van 1978 en de ploegleider was Franco Cribiori.
En in 1977 was dat de baas bij

Brooklyn, krek. Rechts staat ie. Vanaf het begin in 1973.
En bij de voorganger van Brooklyn, Dreher was ie vanaf 1970 ook al de baas.

En hij nam Roger dus mee naar de Smurfenclub van Gios.

Wat tijd nodig met hún  kleurverandering hadden ze in Torino ook zoals U aan de teambus kunt zien.

Cribiori was van 1969 (GBC) tot 1989 (Atala-Campagnolo) ploegbaas.
En hij zou ook nog Magniflex-Olmo en vanaf '82 al die Atala-ploegen gaan aansturen.
Het was wel 'n overgang van Brooklyn naar Intercontinale, welgeteld één overwinning ipv de tientallen van elke jaar ervoor. Vittoria Algeri won 'n etappe in de Giro.
Al met al was Celestino Vercelli, op 't eind van zijn carrière, de enige die van Brooklyn de overstap naar Intercontinentale maakte.

celestino vercelli, 1977

Maar als gezegd, het was 'n brug, het eerste deel van een brug eigenlijk.

brooklyn bridge

 Het tweede deel was in 1979 verzekerd door Sapa,

weliswaar zonder noemenswaardige overwinningen.
In 1980 ging Magniflex-Famcucine uit mekaar, Luciano Pezzi ging verder met Famcucine-Campagnolo en Cribiori met Magniflex-Olmo.
Vooral Pierino Gavazzi zorgde voor, ook nog belangrijke, overwinningen.

pierino gavazzi, 1980

De brug is echt open als de Daltons van Atala in 1982 de finish gaan bestormen.

Ettore Manenti diende slechts één jaartje in bovenstaande opsomming, hij haalde geen overwinningen.
Maar hij was er wel bij, bij die Brooklyn Bridge naar Atala.

Ettore Manenti wordt vandaag 62 jaar.

El junco de Bérriz

Marino Lejaretto wordt vandaag 60 jaar.

Spaans riet, taai en buigt nooit.

tour

giro

vuelta