Attilio reed in 1909 de allereerste Giro d'Italia en eindigde als 14e van de 49 uitrijders. Er waren 66 opgaves. De winnaar was Luigi Ganna (geen familie van Filippo).
Datzelfde jaar reed hij ook de (zevende) Tour de France en eindigde als 15e van de 55 uitrijders. Er waren 256 inschrijvingen en 150 starters, 95 opgaves. De winnaar was François Faber.
Alan Van Heerden won in 1979 als eerste (Zuid)Afrikaan een rit in de Giro d'Italia.
Hij eindigde als 75e in de eindstand.
Een jaar ervoor won hij in zijn thuisland maar liefst zes etappes van de Rapport Toer, de Ronde van Zuid-Afrika. Niet dat dit zo bijzonder was want hij had daarvoor in enkele jaren daar al 25(!) etappes gewonnen. Wat het voor óns bijzonder maakte was dat hij daar vier renners van de NWB trof.
foto: archief wiel kuntzelaers
Jan Adriaans, Henk de Hey, André Peperkamp en Fons Steuten waren met ploegleider Martien Verrijth de 17 etappes van die Rapport Toer in competitie zogezegd.
Adriaans won een rit en de Steut werd vijfde in het eindklassement.
Verderrrr ...
Van Heerden fietste het jaar erop, 1980, ook nog in Europa met als voornaamste resultaat een 40e plek in de Ronde van Vlaanderen.
Retourrrr ,,, Zuid-Afrika waar hij nog tien etappezege's aan zijn reeks in de Rapport Toer toevoegde én tweemaal de eindwinst.
En, en passant, ook nog op 'n Alan rondreed.
Won ie nog lichter.
Alan kwam door een ongeval met een motor op zijn 55e om het leven.
Na de etappe van de valpartijen in de Giro op woensdag ontkiemde er een idee,
tijdens een korte vakantie vanaf donderdag nam het meer ruimte in Fabio's hoofd.
REMCO EVENEPOEL IS NOG STEEDS EEN VOETBALLER!
Als hij valt is het een drama en de schuld van een ander. Daarna blijft ie doormiepen en gaat verhaal halen waar hij maar kan. Dat ie valt kun je 'm niet kwalijk nemen, zo lang zit ie nog niet op de fiets.
Voor de omgang met de pers lijkt ie intussen met redelijk succes een media-training te hebben gevolgd.
Maar dat gedrag in de koers ..., waar kennen we dat van?
Op zondagmiddag terug van vakantie net op tijd voor de finale van de tijdrit, mooi.
Inmiddels weten we dan dat Remco bergop wat tijd heeft moeten laten aan Roglic en z'n Ineos-kompanen.
Wat ie zondag ruimschoots zal goedmaken weten zijn supporters aangemoedigd door de Belgische pers.
Maar dat gedrag van pers en supporters ... waar kennen we dat van?
In de tijdrit gaat Remco hard van start, gaande de de rit blijkt té hard.
De krachtmeting die zijn beperkte verlies zou goedmaken, ruimschoots ja, won hij met één seconde verschil op nummer twee. Zijn belangrijkste tegenstrevers eindigden binnen 18 seconden.
En de mediatraining had duidelijk effect, Remco gaf toe op een te snel schema te zijn gestart wat hij niet had gered. Toegepaste helicopter-view.
Het jong heeft het ook niet makkelijk, de Belgische supportersmassa die snakt naar een opvolger van Merckx, een ploegleider met een leiderschapsstijl uit de negentiende eeuw ... Fabio geeft het je te doen op die leeftijd.
En dan stort alles in.
Op zondagavond met de rustdag voor de boeg stapt Remco uit de Giro met een positieve corona-test.
Shit, scheisse, daar gaat Fabio z'n idee.
Dat kun je toch niet maken,
zo'n vergelijk terwijl het onderwerp van het verhaal zijn droom-Giro in roze moet verlaten.
Inderdaad, ook bij Fabio schoot even door het hoofd of het geen opgelegd pandoer was, of hij er niet tussenuit piepte in ogenschijnlijk gewonnen positie.
Maar dat had Lefevre nooit goed gevonden toch?
Dat is ook 'n 'Macher', 'kein Geloel, fussball' ....
Daar ging het verhaal dus,
hoewel,
Tom Poes verzon een list,
beschrijf je dilemma.
foto: psv
Ergens diep in Remco zit nog steeds dit manneke,
hopelijk voor hem weet ie het nog te vinden,
dan zal ie de wielrenner zijn die er ongetwijfeld ook in zit.
De jarige van vandaag was een goede klassementsrenner die nooit een grote ronde won.
In de Giro kwam hij er niettemin dichtbij ...
vijfde in 1987, vierde in 1988 en tweede in 1989.
Fignon won die.
Als de etappe over de Gavia vanwege hevige sneeuwval niet afgelast was had het helemaal anders kunnen zijn.
Hier Flavio een jaartje eerder op diezelfde Gavia.
Goed gezien beste lezer, deze foto doet denken aan Johan Vandervelde, Erik Breukink en Andy Hampsten. Het is dan ook dezelfde rit waarmee gezegd, het had anders kunnen aflopen.
Een wiel is 'n wiel nietwaar? Maar een bandje zat er blijkbaar niet aan bij Pirelli ...
Adolfo Grosso werd 1 oktober 1949 professional en won 6 november met Fiorenzo Magni de Trofeo Baracchi. Je kunt beroerder binnekomen in het profpeloton.
Was Magni zijn kruiwagen? Nee, Magni won een jaar later weer de Baracchi maar toen met (een van de) numero twee van 1949, Antonio Bevilacqua.
Grosso zat niet stil, hij haalde zijn overwinningen echt wel binnen.
De Coppa Caivano in 1949, Milaan-Turijn in '50, de Giro del Veneto in '52 en '55, de Giro di Campania in '53 en etappes in de Volta a Catalunya, de Vuelta a la Argentina, de Tour de Romandie en niet de minste, de 18e etappe van de Giro d'Italia in 1955.
Guido De Santi, het maatje van Bevilacqua in de Baracchi van '49, werd tweede.
Na 1957 stopte Adolfo ermee, dat jaar werd ie dertig.
Renato Giusti won in de Giro van 1961, die gewonnen werd door de drie weken geleden overleden Arnaldo Pambianco, twee etappes. De laatste van die twee won hij met een kapot getrokken voorrem.
Een sprint in de regen, 'remmen zijn nutteloos om te winnen, vooral in de sprint'.
Niet dat ie verder niks meer gewonnen heeft maar dit waren zijn belangrijkse wapenfeiten.
Plus dan dat ie, samen met Miguel Poblet, achter Rik van Looy als tweede eindigde in het puntenklassement.
En met Torpado als tweede in het ploegenklassement.
Twee jaar later stopt hij met fietsen omdat hij een riante baan in de textiel krijgt aangeboden.
Jaren later heeft hij een eigen bedrijf met zo'n tweehonderd personeelsleden.
In de textiel, ondergoed, daar zijn wielrenners blijkbaar goed in.
Liefhebbers van het 'oude wielrennen', dank Maarten Ducrot, kennen het wel.
En nog wat varianten met Jolly erop, Peter Pieters reed er bijvoorbeeld nog voor.
De volledige naam is Maglificio marca Antonella-Club 88.
Arnaldo Pambianco onderweg naar de Giro-zege van 1961.
Voor de scherpzinnigen, de oplettenden en de cijferaars,
inderdaad,
dit jaar éénenzestig jaar geleden.
Arnaldo won géén etappe doch veroverde de leiderstrui in de veertiende etappe op Anquetil en bleek uitermate taai, hij stond de leiding niet meer af.
Het waren niet de minsten achter hem, Monsieur Chrono is al genoemd, die werd tweede. Vuelta-winnaar Antonio Suárez derde, Gaul, Carlesi, Junkermann, Van Looy en diens ploegmaar Van Tongerloo volgden.
Professor Totò wordt verliefd op een collega, maar zij moet hem niet met zijn opdringerigheid. Zij belooft met hem te trouwen als hij de Giro d'Italia wint. Vertwijfeld sluit hij een pact met de duivel. Nog maar net op het nippertje weet hij zijn ziel te redden. Eén van de beste komedies van Totò.
(uit VPRO Cinema)
Met Bartali, Bobet, Coppi, Kubler, Magni en vele anderen.
De boerenzwaluw kenmerkt zich door een blauwe bovenkant en een onschuldig maagdelijk witte onderkant.
Verder heeft ie rode vlekken onder en ook een beetje boven z'n snavel.
Het grootste gedeelte van zijn leven brengt de boerenzwaluw op hoogte door, in de lucht. Het vogeltje wordt door boeren vaak beschouwd als de aankondiging van de lente, brenger van geluk.
Ook in de Achterhoek, in Doetinchem komt de boerenzwaluw voor.
Inderdaad, blauw van onder, geel van boven,
maar dit is ook al 'n wat ouder exemplaar,
onderschat de evolutie niet.
foto: jan ruland van den brink, de gelderlander
foto: regio8
foto: cor vos
De ontwikkeling van geel naar blauw zat er in Doetinchem al vroeg in.
De boerenzwaluw staat níet op de Rode Lijst maar er zuinig op zijn kan geen kwaad.
.jpg)
.jpg)
