Felice & Eddy

'Proemevlaai?'

'Neeje, 'k kiek wel utj!'

Felice & Eddy

'Mar stelt oew nou toch 's veur, allemoal same op 'n eiland, Coppi, Bartali, Adorni, Pantani, noem mar op, wannen buurt zowe we hebbe, nie Eddy?'

'D'n dizze waacht nog effe tot da d'r ok Belge zèn. Mar lette 'n bitje op dè ge nie op dè eiland mî Kennedy en Elvis zit? Diejen Hendrix is doar ok en da's nogal ne herriesgupper'.

Felice & Eddy

'Droomde gij wel 's, Eddy?'

'Wa denkte? Gekker dan dî moet 't nie worre, dî kannie woar zèn, nie?'

Renato Longo RIP

Wereldkampioen cyclocross in 1959, 1962, 1964, 1965 en 1967.

Tot 1964 was het stuivertje wisselen met Rolf Wolfshohl maar die ging zich dat jaar meer op de weg richten. Tot 1968 was Longo alleenheerser maar toen kwam Eric De Vlaeminck die uiteindelijk zevenmaal wereldkampioen werd.

Tussen 1959 en 1972 was hij maar liefst twaalfmaal Italiaans kampioen cyclocross.

Renato is vannacht in het ziekenhuis overleden, hij werd 85 jaar.

Renato Longo:

9 augustus 1937 - 8 juni 2023

Een Castelfidardoke doen ..

Casa Farelli deze middag.

Het gaat níet over het koffiekopje of het merk erop en zeker niet over Boedha.

Fabio wou het over de televisie hebben.

Samsung inderdaad maar ook Mathieu van der Poel.

In de Tirreno-Adriatico, de etappe van Castellalto naar Castelfidardo.

Ruim tweehonderd kilometers met het venijn in de tweede helft, de Tappa dei Mura, viermaal te nemen.

Vorig jaar won Mathieu deze etappe, hij kende de weg zogezegd.

Met nog vijftig kilometer te gaan had meneer het koud.

Van het WK in Lancashire heeft hij geleerd dat voldoende eten belangrijk is in de kou.

Als U goed naar de TV kijkt ziet U dat hij iets in z'n mond heeft, 'n reep of 'n gelletje.

Heel verstandig. 

Blijkbaar had Mathieu tegelijkertijd, of 'n fractie van een seconde later, het idee dat harder fietsen, het spel op de wagen zetten, demarreren, het kacheltje ook doet branden. 

Nou zie je wel eens vaker een renner versnellen met iets eetbaars in de mond maar dan springt die achter 'n ontsnappende concurrent aan.

Demarreren van voren met volle mond, zo zijn we niet opgevoed.

Maar van een professional die uit verveling demarreert kun je alles verwachten. 

Dat stuk zilverpapier hing dus geruime tijd aan Mathieu's mond, 

we hebben het niet geklokt maar het kan zomaar een minuut of langer zijn geweest.

Waarna het zijn weldadige werking tegemoet ging.

Gaande de ontsnapping werd er tot 'n kilometer voor de meet regelmatig nog wat bijgeschoven.

De rationeel-strategisch ingestelden onder U zien in de combi van demarrage en eetmoment natuurlijk vooral efficiëntie. Het valt niet te ontkennen, daar zit wat in.

Wat 'n tijd dat dit alles kost en dan wacht voor onderweg deze klus ook nog.

En niet één keer, nee, steeds weer staan ze langs 't parcours met zo'n zakje, wat 'n tijd daarin gaat zitten.

Eerder waren er al pogingen tot een meer doelmatige inzet van eten in de koers.

Halfslachtig zoals U ziet, de jonge Merckx had zulks zichtbaar al in de gaten.

Daarom,

hulde voor Mathieu,

aan de innovatie herkent men de groten.

Waarmee het Castelfidardoke is geboren.

Een enkele kwaadwillende beweert dat dit ook staat voor vijftig kilometer op kop rijden, zo'n drie minuten winst verspelen en dan nog met tien seconden winnen. Ook goed.

Tevens bruikbaar als elektrocardiogram.

Fernando Manzaneque

 

Manzaneque was van 1955 tot 1969 beroepsrenner, deed acht keer mee aan de Tour en elf keer aan de Vuelta. 

In 1959 en 1965 won hij in Spanje 'n etappe en in Frankrijk in 1960, 1963 en 1967.

Van die laatste zege hebben we beelden hoewel duidelijk is dat het destijds behelpen was.

Het was wel een mannetje die Fernando. 

In bovenstaande etappe reed hij voor het 2e Spaanse team, Julio Jiminez was kopman van het 1e. 

De strategie was dat Manzaneque zou ontsnappen en zo een bruggehoofd zou vormen voor Jiminez die Roger Pingeon wou verslaan. Toen Manzaneque door zijn ploegleider werd verwittigd dat Julio eraan kwam trok hij zijn eigen plan, harder fietsen. 

Jiminez kwam als tweede op 1:23 van Manzanaque over de streep en kwam 1:40 tekort om de gele trui van Pingeon over te nemen. Pingeon won de Tour van '67, Jiminez werd tweede op 3:40.

In de Tour van 1964 liet het mannetje in Manzaneque zich ook gelden. 

Het kwam tot een fors handgemeen met Vito Taccone. Fabio schreef er hier al eerder over. 

Taccone had die Tour enig naam gemaakt als kamikaze-piloot. In het eerste deel van de 10e etappe naar Hyeres komt het tot duwen en trekken tussen Taccone en Manzaneque. 

Fernando valt, springt weer op z'n fiets en gaat verhaal halen bij Taccone. Het werd matten! 

cassius clay-sonny liston, 1964

Tourdirecteur Jacques Goddet moest eraan te pas komen om de kemphanen te scheiden.

Manzaneque won in meerdere kleinere rondes etappes en sloot in 1963 de Midi Libre winnend af.

Na de afsluiting van zijn periode als beroepsrenner was hij nog ploegleider bij Werner in 1970 en bij Colchón CR-Atun Tam in 1979. 

Bij dit laatste team, waarin broertje Jesús, was hij ook co-sponsor en werd een jaar later zelfs hoofdsponsor bij 'n opsplitsing van Colchón CR-Atun Tam. 

Fernando Manzaneque:

4 februari 1934 - 5 juni 2004

Driekoningen

Eddy: 'En woarum zou ik met da spul, hoe heet 't ok alwir, myrrhe, moete komme ansjouwe?'

Felice: 'Gij bent d'n donkerste, zodoende.'

Jacques: 'Krek!'

De Gems van Abruzzo

Vito Taccone, de Gems van Abruzzo.
Klimmer uit de tijd dat die nog vlees op de botten hadden.
Dat moest ook wel met de fietsen en de wegen van toen.
Vito was 'n goeie.

In z'n debuutjaar bij de profs, 1961, won hij 'n etappe in de Giro, de bergtrui en de Ronde van Lombardije. Het jaar erop won hij in Piemonte en werd vierde in de Giro.
De Giro van 1963 was wel heel bijzonder, Vito won vijf etappes waarvan vier achter elkaar. Ook won hij weer het bergklassement.
Voor Salvarani werden een etappe in Romandië en de Tour gewonnen. Het was overigens de eerste en enige Tour voor Vito. Hij werd beschuldigd van gevaarlijk sprinten en dat leidde tot een handgemeen met Fernando Manzaneque.

Vito liet de Tour hierna voortaan links liggen.
In 1965 wint hij Milaan-Turijn en moet het bergklassement van de Giro aan Franco Bitossi laten.

Het is nog niet voorbij hoewel het gaandeweg toch wat minder wordt.
In '66 wint Taccone nog 'n rit in de Giro en in de Ronde van Zwitserland, tweede in de Tirreno.
Het jaar 1967 brengt een derde plek in de Tirreno.
In 1970 hangt hij, dertig inmiddels, z'n fiets aan de wilgen en gaat in zaken.

Likeuren bijvoorbeeld als deze Amaro Taccone.
En in kleding, sportkleding ook.
Hieronder zien we beide handel verenigd op 'n wielertruike.

In juni 2007 wordt hij, tezamen met elf anderen, gearresteerd door de Guardia di Finanza.
Taccone wordt beschuldigd van heling en merkendiefstal.
Hij ontkent stellig, ketent zich zelfs vast aan het gerechtshof.
De uiteindelijke uitspraak maakt Vito niet meer mee.
Zijn zoon vindt hem dood in bed,
een hartaanval deed 'm de das om.

De gemeenschap van Avezzano eerde zijn beroemde burger in 2012 postuum met een bronzen beeld op de Monte Salviano.

Twee jaar later werd het vernield door onverlaten, het corpus werd meegenomen, de fiets liet men liggen.

Enkele dagen later werd het corpus teruggevonden.
Restauratie heeft nog steeds niet plaatsgevonden.

Vito Taccone:
8 mei 1940 - 15 oktober 2007

Felice & Eddy

'Wie haj dè nou gedaacht?'
'Krek wa'k zegge wou.'

Felice Gimondi

Felice Gimondi:
29 september 1942 - 16 augustus 2019

Col de Aubisque, 1972

Raymond Delisle, Jos Huysmans, Eddy Merckx, Luis Ocaña en Felice Gimondi op de Aubisque.
In Pau zal Yves Hezard de etappe winnen.

Ballon d'Alsace, 1969

rudi altig, joaquin galera, eddy merckx en rini wagtmans

Felice & Eddy

foto: nini cassotti

'Gij wît zeker dè dî nie de lead-out is?'
'De wa?'
'Die 'w noar de streep brengt dè ge 't zelluf af kunt maken'
'Dè zou dan wel 's goe kunne ...'

Felice & Eddy

'Wa vongde gij nou van die van Teunissen?'
'Wa moet 'k doar van vinge? Hij rook z'n kans en pakte 'm.'
'En wa nou? Hoe weiter?'
'Niks mis mî z'n neus, dè zoude gij moete wete ...'

1969

pingeon, gimondi en merckx, tour 1969

1965

gimondi, tour 1965

Felice & Eddy

'Hedde gij nog wa cola?'

'Nèje. En de whiskey is ok op'.'
'Merci dan.'

Goddet

foto: harry pot, anefo

foto: harry pot, anefo

foto: anefo

foto: eric koch, anefo

Jacques Goddet: 21 juni 1905 - 15 december 2000

Meiske toch

Meiske toch,
heeft je moeder je niet geleerd hoe ge als meiske netjes gaat zitten?

Wat?
Dat maak je zelf wel uit?
En als Fabio d'r moeite heeft moet ie bij zichzelf maar eens nagaan waarom.

Sakkerdie.
Een gewetensvraag,
en 't is al zo'n sombere dag vandaag.

Allé, daar gaan we dan maar.
Fabio heeft 'n tijd terug beloofd af en toe 'n stukske aan te leveren voor Velontine,
zodoende zat ie te zoeken naar dames, wielrenners ook, wel te verstaan.

Een verjaardag, geboortedag of sterfdag is 'n mooi aanknopingspunt,
met zo'n dag als vandaag heeft Fabio dan de voorkeur voor 'n verjaardag.
Zoeken dus.

Katrine Bjaler, Katharina Blum, Caroline Buchanan ... wow,
eh ... , ben bang dat Fabio 't al weet,
in de gaten heeft.

Sophie Daniëls, Mathilde Gros, Dorothee Janke, Marie-Helène Prémont en Suzan Simons hebben het nakijken. Hoe goed ze ook fietsen of fietsten.
Dood-ordinair seksisme en dat ook nog op z'n ouwe dag!

Emilia Fahlin, want die zit hierboven op d'r gemak,
doorstond die globale, eerste mannelijk seksistische keuring blijkbaar ook.
En dán komt dat vingertje, 'meiske toch' ...

De vader in Fabio komt hier boven,
de ontkenning, het niet willen weten dat ook dochters sexuele wezens zijn.
En dus dingen doen die vaders niet willen weten, niet aan willen denken als het hun dochters betreft ...

Fabio dient zijn diepste excuses aan, beste Emilia. En ook aan al die andere vrouwen, jarig of niet.
Ter verontschuldiging wenst hij aan te voeren dat het nog niet zó gek lang geleden is dat hij een berenvel droeg.
Het hersenen zijn nog niet helemaal meegegroeid met de tijd, gelukkig dat stukske wat doet nadenken wel.

Laten we het maar over wielrennen hebben,
want dat kan ze wel.
Hoezo, 'wijven kenne nie fietse ..'

Toen Sanne van Paassen in revalidatie was mocht Fabio daar zo bij tijd en wijle wat van meemaken.
Revalidatie ...., je moet er niet aan denken om daarbij in het wiel te zitten.
En dan is 't nog niet eens gelukt ook, die revalidatie, in dat wiel trouwens ook niet.

Terug naar Emilia Fahlin.
Viermaal Zweeds kampioen op de weg bij de Elite, driemaal met tijdrijden, etappes in de Ronde van Toscane van 2008 en 2010, in 2011 de proloog en drie etappes in de Tour de l'Ardèche en in 2016 de Open de Suède Vargarda. Dit jaar won Emilia in Tsjechië drie etappes in de Gracia Orlova en 't eind- en puntenklassement. Die dame kan fietsen!

En, voordat we het vergeten, vandaag 30 jaar geworden. Niks meiske, een dame.

'Wiste gij Eddy, dè die Emilie vruuger 't deej mî Dennis van Winden? En nou mî die Giorgia Bronzini? Die is dus geswitcht van voorkeur, op z'n minst bi. Dè staat ok in Wikipedia ...'
'Het is nog zeund. Wa staat d'r ovver Dennis van Winden, Felice?'
'Noavenant niks ...'