Antonio Bonini

Vandaag 70 jaar geworden.

Antonio was slechts twee jaar beroepsrenner, in 1977 en 1978.

Zijn beste prestatie was 14e in de tweede etappe van de Giro in 1977.

Een jaar later werd hij 26e in Milaan-San Remo.

Fabio doet 't hem niet na maar om over naar huis te schrijven was 't niet.

Daarom zal het na die twee jaar ook wel afgelopen zijn geweest.

Jammer natuurlijk, 

zijn laatste jaar bij de amateurs bracht hij viermaal de bloemen mee naar huis.

Er is ook een Italiaanse schilder met dezelfde naam.

Het is uitermate twijfelachtig of dit de tweede loopbaan van ónze Antonio Bonini is,

vrijwel alle werk heeft Venetië als onderwerp en die van ons komt uit Toscane.

De handtekening klopt ook niet

en de gondeliers zijn rond 1930 geschilderd,

kortom, vergeet het maar.

Mocht U nou de volleyballer willen vernoemen die in 1980 meedeed aan de Olympische Spelen,

neeje, kom op zeg.

Erwin Lienhard

1977

1978

1978

1979

1980

1981

1982

1983

1984

1985

1985

1986

Zoals U ziet, vaak twee of drie ploegen in het jaar, fietste op de weg en in het veld.
Had de pech dat juist in zijn tijd landgenoten Albert Zweifel en Peter Frischknecht oppermachtig waren.
Reed de Ronde van Zwitserland enkele malen en won in 1981 'n etappe.
Deed eenmaal mee aan de Vuelta en de Tour.
Overleed na een lange slopende ziekte.

Erwin Lienhard:
16 januari 1957 - 25 januari 2019

Hans-Peter Jakst

Mét Contour.

Zónder Contour op de linkerborst.
Selle Royal-Inoxpran had ze in 1978 met en zonder.
Het jaar ervoor hadden ze Contour net boven de buik.

Jakst ook, rechtsachter voor U.
En toen stond er ZG op de linkerborst.
Soms ook weer niet, dan stond er niks daar.
Best ingewikkeld.

Hans-Peter Jakst wordt vandaag 65 jaar.

Adriano Pella

In 1970 debuteert Pella bij de profs, Germavox-Wega.

Z'n eerste en enige zege behaalde hij al snel, half maart een etappe in Parijs-Nice, vóór Rolf Wolfshohl en Ferdi Bracke.
Nadien was Adriano twee jaar in dienst bij Scic en toen weer vier jaar bij Zonca.
Hij sloot zijn wielerloopbaan af bij Selle Royal-Alan.

In de Giro startte hij zesmaal waarvan hij er vijf uitreed. Beste einduitslag was 30e in '75.
De Tour reed hij in '71 uit waarbij hij eindigde als 78e.
Het jaar ervoor startte hij in de Vuelta die hij niet uitreed.

Hij begon een fietsenzaak in z'n woonplaats en in zijn vrije tijd hield hij zich enthousiast bezig met lokale TV,
Een zus en 'n zwager maakten dankbaar gebruik van zijn naamsbekendheid door een wielerkledingbedrijf onder de naam Pella te starten.

Het bedrijf bestaat nog steeds,
Adriano overleed helaas zes jaar geleden.

Adriano Pella:
30 december 1945 - 27 mei 2013

Famcucine-Campagnolo 1981

Altijd mooi zo'n truike.
Zeker als je weet dat iemand als Moser er zo eentje droeg.
Toch een van Fabio's helden in die dagen.

En voor telt ook nog dat ze 'n jaartje ervoor op Alan reden.
Niet dat Francesco er toen al bij was.
Het ouwere broertje van Mooie Mario wel, Cesare Cippolini.
Laat daar nou geen kleurenfotooke van te vinden zijn in de gezochte outfit.
Van Alfio Vandi wel maar dat schiet ook niet echt op zoals U ziet.

Nee, de enige van dat team, van dat jaar, die een beetje behulpzaam wil wezen is Angelo Tosoni.

Alan is maar half te zien maar ja, ze reden ook op 'n Guerciotti zoals U hierboven reeds zag.
Waarom er dan Alan op de trui staat?
U bent blijkbaar een nieuwkomer op deze blog, hartelijk welkom.
In die tijd had bijna elk merk wel z'n eigen Alan,
oké, 'n tikkie overdreven maar toch ...

Het jaar erop kwam Moser de gelederen versterken en Francesco bracht z'n eigen fiets mee,
zo ging dat toen nog.

Je bent capitano of niet.

Maar om een lang verhaal kort te maken,
het truike van hierboven, hoe mooi dan ook, is natuurlijk geen écht teamtruike.
Het is een truike voor de supporters, de fans, de mensen die in 't truike van hulliejen favoriet willen worden gezien, de handel dus.
Een teamtruike heeft een opgenaaide geborduurde badge, of patch, hoe heet dat toch weer in doodgewoon Nederlands ..., met Selle Royal in plaats van het geflockte logo.

world's smallest cycling museum

Op diejen fiets, en inderdaad, dan zou dit truike van Francesco zelf geweest moeten zijn.
Maar of dat dan ook zo is?
Dat is en blijft de vraag.
Voorlopig zien we geen naametiketje in de boord.
Ja ja, beste lezers, fietstruikes, da's keiharde wetenschap.

Jürgen Kraft

Kraft,
voor net dat beetje extra.
Zeg nou zelf, hij heeft z'n naam mee.
En de kleuren van z'n eerste profploegje zijn het er helemaal mee eens.

Vijf- en twintig was ie al en als junior en amateur redelijk succesvol geweest.
Een hardrijder, sterk, maar daar hadden we 't al over gehad.
Nationaal kampioen op de weg met de ploegentijdrit, 6e in de Tour de l' Avenir gewonnen door Gianbattista Baronchelli, met Klaus-Peter Thaler en anderen 1e in de Proloog van de GP Wilhelm Tell, winnaar van de Berliner Etappenfahrt, dat spul.

Toen hij voor den brode ging fietsen was hij een belezen jonge man met genoeg zelfvertrouwen om zijn eigen keuzes te maken. Zo had ie naast het fietsen ook nog een autohandeltje.
Vanuit telefooncellen bestierde hij onderweg z'n business.
En als eerstejaarsprofi werd ie in 1977 zomaar Duits kampioen op de weg.
Toen hij terugkwam van het WK werd hij verliefd op een stewardesse van Alitalia,
een mooi donker meisje dat in Rome woonde.
Diezelfde avond reed hij van Milaan naar Rome en maakte hij het uit met z'n vriendin in München.
Jürgen wist wat ie wilde.

Het volgende jaar reed hij in Spaanse dienst, dezelfde fiets, andere kleur.
Hij werd achter Thaler tweede in het Duits kampioenschap cyclo-cross, behaalde aardig wat ereplaatsen in de kleinere Spaanse ritten en rondes en werd 51e in de door Johan de Muynck gewonnen Giro.

Er wordt nog een jaartje Teka aangeplakt echter zonder noemenswaardig resultaat.
In 1980 vinden we Kraft terug bij Kondor-Campagnolo waarna hij een punt zet achter z'n wielercarrière.
Jürgen gaat werken voor het wetenschappelijk bureau van de CDU in Berlijn.

En klust soms wat bij als wielerdeskundige bij de ARD en Eurosport.
Vijftig jaar oud stapt hij uit het leven.

Jürgen Kraft: 26 november 1951 - 11 juni 2002

Contouren

Alberto Caiumi lacht vriendelijk naar de fotograaf en,
indirect,
naar U.
Zijn geschoeide rechterhand omklemt licht de voorkant van zijn zadel.

De sponsor heeft een hoge pet op van dit zadel,
behalve de sponsor- c.q. fabrieksnaam heeft de naam van het zadel een prominente plek op het truike gekregen.

Hoe vaak komt dit nou voor?
Wat zegt U, met de Rolls en de Colt hebben ze het ook gedaan?

Ja, hallo!
Dat telt niet en sowieso waren die d'r toen, in 1977 nog niet.

De truikes én de zadels.

Nou kun je wel moeilijk kijken Alberto maar zo is het en niet anders.
Jij kunt dat nu eenmaal nog niet weten in 1977,
accepteer het maar.

Wat je ook niet kunt weten is dat ze bijna veertig jaar na de introductie in 1972 opnieuw op de markt zijn gezet.
En dat er toch nog 'wielrenners' zijn die de ouwe nog willen en grif willen betalen voor New Old Stock of New In Box.
Dat kan.
Of gewoon in Eindhoven, een stuk goedkoper en waarschijnlijk kunt U het ook gewoon ophalen.

En verder won Marino Basso de Giro in 1977 niet op 'n Contour,
Basso won de Giro never en nooit nie.

Oké, Marino won in 1977 het tweede deel van de 8e etappe over 79 kilometer op 'n Contour.

Wa gij Alberto?
O, ge kunt niks zeggen?
Sponsorbelangen in het nieuwe jaar?

Heej, nou hedde 'n rooje Alan ...