De beste vijf uit de Tour van 1976 op 'n rij tijdens de twintigste etappe.
De Tour van Freddy Maertens, zeven overwinningen en de groene trui, en Lucien Van Impe.
Van Impe die Maertens in de 9e etappe naar Alpe d'Huez uit het geel rijdt met Zoetemelk op enkele seconden.
Raymond Delisle knalt in de allereerste Pyreneeën-rit beiden naar plek 2 en 3 op bijna drie minuten. Twee dagen later in de rit naar Pla d'Adet stelt Van Impe weer orde op zaken en wint met Zoetemelk op 3.12, Riccomi volgt op 3.45 en Ocana op 3.50. Delisle wordt 17e op 12.08 en zakt naar de derde plaats in het klassement.
Joop wint de etappe van hierboven naar Le Puy de Dôme nog maar kan Lucien niet meer bedreigen.
Van links naar rechts, Poulidor (3), Delisle (4), Riccomi (5), Zoetemelk (2) en Van Impe (1).
Walter Riccomi was tiende met de eerste machtsgreep en derde met de herstellende machtsgreep van Van Impe. Ook met de poging van Zoetmelk op de Puy hield hij de schade beperkt, vijfde.
Regelmaat loont in de bergen.
In 1975 eindigde Riccomi overigens als zevende evenals in 1977. In ht jaar 1976 werd hij negende in eigen land.
Van deze foto ging Fabio's hartje sneller kloppen.
Ze is gemaakt door Geert Luchies tijdens z'n eerste L'Eroica in Gaiole in Chianti.
Geert is de organisator van de Stalen Racefiets Beurs in Hemrik en dat kun je wel 'n beetje zien aan de foto. Tenminste, daar lijkt het op.
Hij is er in geslaagd om binnen de kaders van de foto heel wat moois te verzamelen.
En dan heeft Fabio het niet over de rooj schoewn van de verkoper.
Niet dat er iets mis is met rode schoenen, zeker niet. Hij heeft d'r meerdere gehad en op dit moment staan d'r nog twee paar red suede shoes in de kast. We willen maar zeggen, niks mis met roodhuiden, eh ... rooj schoewn natuurlijk..
uit: de laatste der mohikanen
Centraal op de foto 'n rode Colnago, een prachtige Master Arabesque. Veel mensen kunnen hier heel wild van worden, het is dus een gewilde fiets.
Erachter, op de foto erboven, hangt een gele Softride. Ook een manier om de show te stelen, uit de USA en vooral gebruikt door triatleten.
Die lichtblauwe links in de hoek kan Fabio niet thuisbrengen, Marco .... , geen idee, Pantani is 't nie.
Boven 't achterwiel van de Arabesque, neffe die gele zak, staat nog een gele fiets. afgemonteerd in goud. Wel merk had ook alweer zo'n regenboog? Basso misschien? Maar geel met goud?
Schuin daarboven 'n truike van die ándere Diana, Diana-Colnago-Anmex. Die zie je hier in de Benelux niet zo vaak. Maar dan ...
Niet Conny Vink, niet die blauwe, Masi misschien? Maar al dat rood daar in die linkerhoek.
Bovenin valt niet veel van te maken voor ondergetekende, hoewel, Pinarello misschien?
Maar daaronder.
Een Carbitubo Krono!
Hier gaat Fabio's hartje serieus sneller van kloppen,
Bankin behoorde tot het selecte groepje Sovjet-coureurs dat rond 1990 het kapitalistische profpeloton mocht gaan aanvullen. Hij ging rijden bij het volledig uit Sovjets bestaande Alfa Lum uit San Marino waar in 1989 onder andere Tchmil, Ugrumov, Konychev, Sukoruchenkov en Ivan Ivanov debuteerden.
Een jaar later kwam behalve ene Abduzhaparov ook Konstantin Bankin in de ploeg.
Bankin werd geselecteerd voor de Giro en reed deze uit op de 155e plek.
Of het door zijn verdere weinig opvallende uitslagen dat jaar was is Fabio onbekend maar een jaar later reed hij voor Lada. En dan weet je het wel ...
De wereldkampioen op de weg bij de amateurs van 1989. Het jaar ervoor had hij tijdens de Olympische Spelen met de ploegentijdrit op de weg zilver gewonnen.
In 1990 werd hij beroepsrenner samen met Zenon Jaskula die er in Seoul ook bij was.
Eerst bij Diana-Colnago, daarna bij Del Tongo-MG en GB-MG-Bianchi.
En waar we nu allemaal Zenon Jaskula kennen als numero drie in de Tour van 1993 voor die laatste ploeg, daar is Joachim er al niet meer bij. Terwijl juist híj binnengehaald werd als de grote kampioen in wording. Knieproblemen haalden 'm in '91 al uit de competitie en in het ziekenhuis bleken ook forse hartritmestoornissen. Joachim haalde in 1992 nog enkele aardige resultaten.
In 1994 was alles over. Hij werd onwel en overleed in de ambulance. De patholoog constateerde dat de doodsoorzaak geen hartinfarct was geweest. Verhalen over EPO deden de ronde.
De jarige van vandaag was een goede klassementsrenner die nooit een grote ronde won.
In de Giro kwam hij er niettemin dichtbij ...
vijfde in 1987, vierde in 1988 en tweede in 1989.
Fignon won die.
Als de etappe over de Gavia vanwege hevige sneeuwval niet afgelast was had het helemaal anders kunnen zijn.
Hier Flavio een jaartje eerder op diezelfde Gavia.
Goed gezien beste lezer, deze foto doet denken aan Johan Vandervelde, Erik Breukink en Andy Hampsten. Het is dan ook dezelfde rit waarmee gezegd, het had anders kunnen aflopen.
Ronny De Cnodder was één jaar renner om den brode, het jaar 1983.
In een mooie ploeg met onder andere Roger De Cnijf, Dirk De Wolf, Ronan De Meijer, Jan van Houwelingen, Ludwig Wijnants, Daniël Willems en veel-winnaar Rudy Matthijs.
De Cnodder zijn beste prestatie dat jaar was tweede in Lutlommel, achter Philippe Poisonnier en voor Stan Tourné. Hij reed ook de Vuelta maar kon geen potten breken, in de vijfde etappe gaf hij op.
Als dat je ploegen waren is het redelijk te veronderstellen dat je een Spanjaard bent.
En als je dan zeven keer de Tour en acht keer de Vuelta hebt gereden,
dan was je 'n goeie.
Aan de uitslagen is het minder te zien, het lot van 'de knecht',
vrijwel altijd in dienst van 'de ander'.
Toch won Bernardo Alfonsel éénmaal 'n etappe in de Vuelta,
in 1979, dat éne jaar dat ie in de gele truitjes van de limonadefabriek reed.
Na een vrij succesvolle loopbaan bij de amateurs,
Spaans kampioen op de weg, etappe in de GP Willem Tell, twee etappes in de Ronde van Chili en vijfde in de eindrangschikking, 10e op de Olympische Spelen in Montreal,
werd Alfonsel prof bij keuken- en witgoed fabrikant Teka.
Uitgezonderd dat jaar bij Kas, zal hij in totaal zeven jaar in de kleuren van Teka rijden alvorens hij in de schoenen stapt van Kelme.
Na twee jaar stopt Alfonsel met professioneel fietsen en begint samen met zijn broer een succesvol café-restaurant in zijn geboortestreek.
bar yassi, valdemoro (madrid)
Bernardo Alfonsel heeft enkele jaren de Yassi bar verkocht om te genieten van zijn pensioen.
Lijkt ook meer op de originele dan die met 't steeltje met 'n bolletje eraan van hierboven.
Misschien niet van Eddy Martens?
Maar dat het het namaak is lijkt buiten kijf.
Toch?
'Wel, wat de f**k? Ik ben n'n echte, wa denkte gij wel nie, verrotte snotaap!! Kende gij Ernesto, bende ooit in Cambiago geweest, vuile hufter? Nee hè, afgunstig jaloers menneke, asge mar wit dè 'k oew krijge zal. Is 't nie vandaag dan wel mèrrege. Slappe soepstengel!'