Van Mathieu, een randonneurstuur en Spinaci

Afgelopen weekend bezocht Fabio (met Zoon op zijn tijdrit-Cadex) de FietsenVerzamelBeurs in Berlicum. De 22e alweer en toch nog nooit geweest.

Tot nu dan. 

Hierboven zit U de buit, gesneukelde waar zo U wilt.

Een boekje over de beste renner die Blerick ooit had. Misschien wel Nederland ... wie zal het weten?

De schrijver heeft fictie en realiteit verweven in een (gedroomde) Tour van 1897. 

Als als als ... dan hadden we misschien heel anders aangekeken tegen RIH-Cové. 

Of niet.

De geel-rode Spinaci komt in een warm nest waar hij de enige geel-rode is.

En niet zonder reden.

foto: sirotti

Zo'n gele Coppi vraagt toch om een Spinaci?

Of niet. Maar het kán.

Het stuurtje is onderdeel van een toenemende kans om de Meca Dural Duralumin met beide benen op de grond te krijgen.

Het is niet het/de enige die hangt zoals U ziet.

Totaal andere beurs trouwens daar in Berlicum.

Of niet?

En wat als Mathieu Cordang zo'n Spinaci op z'n krom stuur had gehad?

Mét bel.

Gaan met die banaan

Het is altijd wat met bananen.

Ooit begon het bij groenteboer Jan Bellemakers op de Neerkant.

jan bellemakers staand derde van links

De vertrouwde Fyffes bananen hadden in 1966 opeens een ander plakplaatje én naam, Chiquita.

Zeg nou zelf, da's heel wat in het leven van een toen nog tienjarige op 'n dorpje in de Peel.

Een jaar ervoor reed in de Ronde van Nederland de Fyffes-ploeg nog mee, 

als gelegenheidsformatie, dat wel, maar zoiets schept verwachtingen. 

Hoewel de naam van ploegleider Bertus Bitter een waarschuwing had moeten zijn.

Jan Janssen won de Ronde van Nederland voor Pelforth dat jaar.

Hieronder Jan met het truike van z'n eerdere favoriete fietsenboer.

Verbi Sport van Bertus Bitter, die bananen van Fyffes hebben natuurlijk geen kans gekregen.

Waarmee we weer bij die kromme gele jongens zijn.

Die het op de een of andere manier al jaren goed doen in de wielrennerij. 

foto: wieler revue

en, bijvoorbeeld,

En wat blijkt nu?

Chiquita heeft problemen met hun meest gewilde bananensoort, 

die is erg vatbaar voor ziektes en nu dreigt die banaan ook nog resistent te worden voor pesticiden.

En Chiquita is samen met de Universiteit van Wageningen in Bemmel bezig om oplossingen te vinden voor dit probleem. Ai, ai, hoezee!

Maar hoe blijkt die banaan te heten?

Nooit geweten ...

Cavendish.

Het is te makkelijk om nu iets te schrijven over houdbaarheidsdatum, dat doet Fabio dan maar niet.

Zing 'n lied!

Jan van Heur

Het jaar 1967 was 'n mooi jaar.

Afgezien dan van de ramp met de Torrey Canyon, de brand van warenhuis Innovation in Brussel, de Zesdaagse Oorlog van Israël en Tommy Simpson's dood. En nog veel meer ellende.

Arie den Hartog won de tweede Amstel Gold Race en Roger Pingeon de 54e Tour de France.

Radio Manders speelde langs het parcours hits als San Francisco, Massachusetts, het Land van Maas en Waal, A whiter shade of pale, Green green grass of home, Release me, Ha ha said the clown, Death of a clown, Hello Goodbye en Mr. Pleasant. En nog veel meer moois.

Voor zover het tijdsbeeld, 

mits van de goede leeftijd zit U er weer helemaal in.

Jan van Heur uit Roggel won dat jaar elf ritten bij de Aspiranten A, van de NWB natuurlijk.

Jan won in Echt, Belfeld, Merum en Swalmen op rij, in Deurne, in Someren, Roermond en Roggel weer op rij, in Haelen, 16 juli in Linne werd hij Limburgs Kampioen en dan zie je 'm niet meer in de uislagen van de Aspiranten A. Over naar de Junioren, zo gaat dat dan.

foto: archief wiel kuntzelaers

Hier zien we Jan op z'n RIH in een Superia truike, da's weer eens wat anders dan dat van Ovis.

Bij de NWB keken ze niet zo nauw wat dat betreft.

En blijkbaar ook niet qua pomp tijdens de koers.

Jan Jan, waarom heb jij die pomp laten staan? 

Zitten eigenlijk maar staan komt beter uit vanwege dé tophit van 1967.

Maar die draaien we vandaag niet op 't verjaarsfeestje van Jan.

Neeje, mooi nie.

Dit was ook een hit in 1967 maar of Radio Manders 't langs 't parcours liet schallen?

Jan van Heur is vandaag 72 jaar geworden.

Schoppen Vijf

89!

Roggebrood Rules!

collectie: wiel kuntzelaers

Hier zien we Bert Pots met in zijn wiel Jan van Heur.

Bij de NWB, de Limburgse 'wilde' bond, 1968.

Of de benen gewoon glad of glad geschoren zijn weten we niet, juniorenkoers. 

Bert uit Deurne, Jan van Roggel.

Gisteren waren ze beiden aanwezig bij Zaal van der Putten op de Walsberg.

Rien van Horik presenteerde Wielernest Deurne als onderdeel van zijn Pedaalridders van de Peel-tour.

Een genoeglijk samenzijn van een kleine tweehonderd gelijkgezinden en georganiseerd door TWC De Wekkers vanwege haar gouden jubileum. Hoedje op, petje af!

Veel Deurnese renners werden naar voren gehaald, zo ook Bert Pots.

In het vraaggesprek passeerde bovenstaande koersfoto de revue.

U moet weten dat Pots na zijn NWB-tijd amateur werd bij Ovis uit Roermond.

Roemrucht ploegje bij de KNWU, zeker in het zuidelijk smaldeel.

Zo, 

genoeg introductie,

U kunt nu weten waar we het over hebben.

Van Horik maakte 'n opmerking over die foto, een Ovis-truike in Bert z'n wiel. 

Nou is Bert gestopt met fietsen om z'n universitaire studie af te maken, dus niet bepaald d'n domste.

Bij slimme mensen zie je vaker dat ze nét een andere afslag maken dan verwacht.

Bert herinnerde zich de uren dat z'n moeder met blauwe stof en 'n naaimachine aan de gang ging en hem zodoende voorzag van een eigengemaakt en uniek koerstruike. De waardering voor moeder was voelbaar in de zaal. Het was iedereen wel duidelijk dat het truike niet bewaard was gebleven. Snif ..., en daar blijft het dan bij, logisch.

Nou wist Fabio toevallig hoe dat zat met het Ovis-truike in Bert's wiel. Sterker nog, hij kon het ter plekke checken, Jan van Heur zat schuin achter 'm.

Toen Jan wat uitslagen begon te rijden had z'n moeder van de bakker in Roggel 'n Ovis-truike gekregen, voor Jan, dat scheelde weer 'n slok op de huishoudelijke borrel. En dat die bakker roggebrood van Ovis verkocht begrijpt elke wielerliefhebber.

En zo kwam het dat de latere Ovis-coureur van de KNWU enkele jaren daarvoor bij de NWB Jan van Heur in 'n Ovis-truike in het wiel had.

Toch stikkes jammer dat ze bij Fabio thuis in de bakkerij alleen eigenst roggebrood en géén Ovis verkochten.

Hier wint Bert in 1972 voor Ovis en voor van de Spiegel, van Kilsdonk, van der Kruijs en van Piere de Ronde van Mierlo. 

Roggerood rules.

Theo Teunissen

met de bloemen

 

met de bloemen

met de bloemen én jan nolten

De opa van Mike en Britt, de vader van Martin, is vandaag 15 jaar geleden overleden.

De grondlegger van drie generaties snel aan de meet.

Theo Teunissen:

14 november 1935 - 3 september 2007

Foto's: archief Wiel Kuntzelaers

Pietje Damen

Nog steeds de enige Nederlandse winnaar van de Vredeskoers,

Pietje Damen uit Lieshout wordt vandaag 87 jaar!

Jean Brankart

Brankart's beste jaar was Fabio's geboortejaar, 1955.
Vrij lang geleden dus en toch nog zo kort.
Nadat hij het jaar ervoor als 9e was geëindigd in de Tour won hij in '55 twee etappes en werd uiteindelijk tweede achter Louison Bobet.

Hieronder de impressie van Marc Sleen na de elfde etappe, gewonnen door Bobet met Brankart als tweede op 'n kleine minuut. De Ventoux was het slachtveld waar de verschillen werden gemaakt.

art: marc sleen

Vermeldenwaardig is de opgave van Jean Malléjac. Tijdens de beklimming begint deze te slingeren en valt uiteindelijk. Tourdokter Dumas laat hem overbrengen naar het ziekenhuis in Avignon. In de ambulance en het ziekenhuis moet Malléjac vastgebonden worden op het bed. Hierdoor rijst het vermoeden van een amfetamine-overdosering bij hevige inspanning en grote hitte. Klik hier voor meer. De Tourdirectie en Dumas doen nog aangifte wegens vergiftiging ...

Brankart werd nog derde in het bergklassement. Eerder dat jaar was hij ook al derde geworden in Luik-Bastenaken-Luik.
Geniet vooral van de beelden van de Tourkaravaan van 1955, die van 1957 krijgt U erbij kado.



In 1956 werd hij zevende in de Giro waar hij '58 tweede werd en het bergklassement behaalde.
De Tour van 1959 werd hij nog 10e in de eindrangschikking van de Tour.
En toen was het over,
z'n rikketik gaf problemen wat een gegronde reden was om te stoppen.

En mede daarom is hij er nog steeds.
Vandaag 90 jaar geworden.

Ed van der Elsken, Fietsen

RIH op 2:58

RIH en van Blerick

Framenummer onder bracket: 79404.
Bustraan Holland: kopplaatje en op schuine buis.
Reynolds 531: hoofdbuizen, 27.2 binnen diameter.
Korte spitse niet-opengewerkte lugs.
Drie enkele kabelnokken op bovenbuis.
Nokje onder de schuine buis ten behoeve van de commandeur-klemband.

Kabelgeleiders bovenop de bracketpot.
Derailleurkabelnokje bovenop de liggende vork.

En het resultaat van uitgebreid lezersonderzoek, 'Styled by Jan de Haan'.
Destijds fietsenmaker te Abcoude.

Vergelijkbaar minus Reynolds voorvork, geen kabelnokken op bovenbuis en geen framenummer.

Ook Blerick.
De binnenkant van de wand dan, de fiets van Leontien zeker niet.

R.I.P. Zwarte Wout

Wout van den Berg:
26 januari 1934 - 26 augustus 2019

The Ballad of Willy Oppers

vlissingen 1962, foto: beeldbank zeeland

Morgen wordt de Ronde van Midden Zeeland weer verreden.
De Tacx Pro Classic heet die nu, eerder ook nog Delta Tour Zeeland.
Sinds 1959 op de kalender en sinds 1974 voor de profs.
Morgen voor menigeen het einde van het wielerseizoen.

cees snepvangers bereikt als eerste de finish, 1962, foto: beeldbank zeeland

Voor velen is het een druk seizoen geweest, voor sommigen een heel mooi, voor iedereen anders.
Volgend jaar weer een nieuw seizoen, of misschien als snel weer, in het veld.
En voor enkelen houdt het op, dit jaar lijkt het wel wat meer dan anders.

foto: piet gijsbers, wielerspiegel

Op bovenstaande foto kijkt Willy Oppers op rechts wat donker naar de fotograaf.
Voor de start van de Ronde van Midden Zeeland, 1960.
Een en twintig zal ie daar zijn.

foto: piet gijsbers, wielerspiegel

Een bevlogen wielrenner, gedurende vrijwel zijn gehele leven.
Over 'n jaar op negen gaat ie trouwen met z'n meiske, dan 18 jaar.
D'r is wat over te doen!

Samen hebben ze in Eindhoven op Strijp een dierenspeciaalzaak.
Krijgen kinderen, adopteren kinderen en vangen jarenlang pleegkinderen op.
Een kleine vijftig in totaal!
Ook is Willy betrokken bij de Noord-Amerikaanse indianen,
jarenlang lid van NANAÏ, opgericht na de bezetting van Wounded Knee in 1973.

'We were all, wounded ... '
Hij gaat er op meermaals bezoek en houdt een expositie van zijn schilderijen om geld in te zamelen.
En blijft fietsen.

Tot blijkt dat er zich bij hem dementie aan het ontwikkelen is.
Mogelijk mede door hersenletsel ten gevolge van valpartijen.
Door zijn euthanasieverklaring en de gevolgen daarvan haalt hij de regionale en later ook de landelijke pers. Zijn echtgenote schuift zelfs bij Jinek aan.
En nu is de koers gereden, Willy zijn seizoen zit er definitief op.
Er is gelegenheid tot afscheid nemen bij Wielercafé Cyklist/voorheen De Velosoof.

bij de velosoof, foto: meulenhof

Willy Oppers:
22 april 1939 - 8 oktober 2019