Cuarenta y Tres

 

Joaquín Barceló, geveld door een boom

Het zal je maar gebeuren,

ben je lekker aan het trainen,

valt er een boom op je en is het gedaan.

Het overkwam Joaquín Barceló, 

op de Alto de Sollube bij Bermeo, Spaans Baskenland.

In 2018 scherprechter in de tweede etappe van de Ronde van het Baskenland.

Met een stuk van anderhalve kilometer gemiddeld 15 %, steilste stukken tot 20%.

Alaphilippe won voor Roglic, Izaguirre en Landa. Na de afdaling.

Tussen 1958 en zijn overlijden was Joaquín Barceló beroepswielrenner. 

Hij kon goed mee omhoog, droeg in 1958 drie dagen de leiderstrui in de Ronde van Catalonië en won het jaar later een etappe in de Ruta del Sol waar hij als tweede eindigde in de eindrangschikking.

In 1960 was hij vijfde geworden in de Ronde van Portugal en in het jaar dat hij overleed was hij al vierde in de Ruta del Sol en tweede in de Ronde van Levante geworden.

Barceló liet een vrouw en 'n dochtertje van 'n half jaar achter.

Zijn ploeggenoten  Antonio Carreras en Angel Guardiola (!) waren erbij en overleefden het ongeluk.

bij de sollube

Joaquín Barceló:

4 december 1929 - 19 april 1961

Fernando Manzaneque

 

Manzaneque was van 1955 tot 1969 beroepsrenner, deed acht keer mee aan de Tour en elf keer aan de Vuelta. 

In 1959 en 1965 won hij in Spanje 'n etappe en in Frankrijk in 1960, 1963 en 1967.

Van die laatste zege hebben we beelden hoewel duidelijk is dat het destijds behelpen was.

Het was wel een mannetje die Fernando. 

In bovenstaande etappe reed hij voor het 2e Spaanse team, Julio Jiminez was kopman van het 1e. 

De strategie was dat Manzaneque zou ontsnappen en zo een bruggehoofd zou vormen voor Jiminez die Roger Pingeon wou verslaan. Toen Manzaneque door zijn ploegleider werd verwittigd dat Julio eraan kwam trok hij zijn eigen plan, harder fietsen. 

Jiminez kwam als tweede op 1:23 van Manzanaque over de streep en kwam 1:40 tekort om de gele trui van Pingeon over te nemen. Pingeon won de Tour van '67, Jiminez werd tweede op 3:40.

In de Tour van 1964 liet het mannetje in Manzaneque zich ook gelden. 

Het kwam tot een fors handgemeen met Vito Taccone. Fabio schreef er hier al eerder over. 

Taccone had die Tour enig naam gemaakt als kamikaze-piloot. In het eerste deel van de 10e etappe naar Hyeres komt het tot duwen en trekken tussen Taccone en Manzaneque. 

Fernando valt, springt weer op z'n fiets en gaat verhaal halen bij Taccone. Het werd matten! 

cassius clay-sonny liston, 1964

Tourdirecteur Jacques Goddet moest eraan te pas komen om de kemphanen te scheiden.

Manzaneque won in meerdere kleinere rondes etappes en sloot in 1963 de Midi Libre winnend af.

Na de afsluiting van zijn periode als beroepsrenner was hij nog ploegleider bij Werner in 1970 en bij Colchón CR-Atun Tam in 1979. 

Bij dit laatste team, waarin broertje Jesús, was hij ook co-sponsor en werd een jaar later zelfs hoofdsponsor bij 'n opsplitsing van Colchón CR-Atun Tam. 

Fernando Manzaneque:

4 februari 1934 - 5 juni 2004

Een Man van La Mancha

Ramón Seco Garcia wordt vandaag 75 jaar.
'Wie?' zegt U.

Hummes! Die in 't midden.
En 't is niet gek dattu 'm niet kent.
Slechts anderhalf jaar prof wastie en zijn gladdejolen en andere ruikers won ie in Spanje.
Vooral bij de amateurs en de onafhankelijken.
En zeg nou zelf, wie in Spanje kent Bart Solaro?

Die tijd bij de beroeps, van september 1961 tot eind 1962, reed ie in 't rood.
Het rood van eerst Lomme en Rik en daarna de volledig Spaanse opvolger.

Winnen kwam er niet meer van en dat terwijl hij 't eerste deel van 1961 nog zevenmaal de bloemen naar Tomelloso bracht.

Zelfs tweemaal etappewinst in de GP Calaluya, verder ook nog de Trofeo Pepsi Cola en het provinciaal kampioenschap van Lerida.
Maar blijkbaar zat 't 'm efkes niet meer mee.

Terug naar de onafhankelijken ging ie weer door met winnen.
Het truike van Faema hield ie gewoon aan, geen haan die d'r naar kraaide in die dagen.

Zo won ie in 1963 de Trofeo Gran Premio Melilla, en dat klinkt goed zult U met de schrijver dezes eens zijn,

en de Trofea Subida Antigua Seo in 1965 nog in de kleding van Faema.

Natuurlijk reed ie niet altijd in 't rood van Faema.

Quarante Très, óók rood.

Met dank aan de prachtige foto's van Manel Seco Sanroman.