Pierino Gavazzi krijgt een professioneel handje van Karel Wojtyla, ook wel bekend als Johannes Paulus II, de paus in 1989. Claudio Golinelli in de regenboogtrui kijkt toe en wacht op zijn beurt. Of heeft die al gehad, het nadeel van foto's.
Golinelli is op dat moment dubbel wereldkampioen, sprint op de baan en keirin. Zijn topjaar.
Het jaar ervoor was hij ook al wereldkampioen op de keirin, van 1985 tot 1992 behaalde hij tien Italiaanse titels op de sprint en keirin. Op de weg won hij slechts vijfmaal met als beste prestatie de proloog van de Siciliaanse Wielerweek in 1990.
Het WK sprint op de baan van 1991 in Stuttgart verdient een bijzondere vermelding.
Zie hier de uitslag:
1: X
2: Fabrice Colas
3: X
Claudio Golinelli werd vierde.
Bekijk het fimpje hieronder eens, mooie beelden.
Het gaat tussen Stephen Pate en Golinelli om de derde plek. Carey Hall zal Colas verslaan om de eerste plek. Pate en Hall zijn Nieuw-Zeelanders voor de duidelijkheid.
Twee dagen nadien werden nummer 1 en 3, Hall en Pate, gediskwalificeerd wegens het gebruik van corticosteroiden. Met als resultaat zo'n uitslag als hierboven.
De poster van dit filmpje heeft ook nog beelden van de strijd tussen Hall en Golinelli op YouTube staan, hier en hier. Het eerste van deze twee laat de Basso van Golinelli goed zien. Voor de liefhebbers.
Er is nog een Claudio Golinelli in Italië, ook op een 'basso'.
Was slechts één jaar professional. Reed daarvoor, net als z'n broertje voor GS Zalf-Fior.
Probeerde nadien nog een loopbaan op te bouwen in de popmuziek,
maar koos uiteindelijk in plaats van het stalen ros voor het ros van vlees en bloed.
Hij geeft leiding aan een opleidingsinstituut, is rij-instructeur, geeft lezingen over paarden en paardrijden en is ook therapeutisch met paarden actief.
Veel zal ie 't niet aan gehad hebben dat mooie rooje truike.
Paul trad immers in dienst als regerend kampioen van Australië en 't ploegske bestond maar één jaar.
paul miller, claudio golinelli, pierino gavazzi, roberto pelliconi
Toch een indrukwekkend aantal truikes.
Van links naar rechts, zoals aangegeven de kampioen van Australië, een heuse wereldkampioen, keirin, de Italiaanse kampioen en 't originele rooje Polli-truike.
Met 'n beetje goeie wil en 'n portie geluk is er wel aan te komen.
Het onderstaande wat slechter, Fabio is 't slechts één keer tegengekomen en dat was deze.
Let niet op 't kleurverschil, de onderste foto is op 'n verkeerd moment genomen.
Maar die drie andere, dat zal wel héél lastig worden.
Hé, waarom heeft Miller de kampioenstrui hier eigenlijk nog niet aan?
En hieronder wel?
Nog steeds actief op de fiets, gran fondo's, en vandaag 57 jaar.
Nog maar eens, Fabrizio Convalle,
de jarige van vandaag,
kort door de bocht, nogmaals in beeld.
Felgekleurd op 'n zwart fietske.
En dat deed die z'n gehele, vier jaar durende, profcarièrre.
Op 'n zwart fietske, het felgekleurde truike op maar drie daarvan.
Z'n eerste jaar was ie 'n Man in Red.
De kleur van de hel en de duivel.
Op 'n Alan, 'n zwarte zoals al eerder vermeld.
Het jaar erop, 1990, ging Fanini in dienst bij de Here.
Of beter, diens plaatsvervanger op dit aardse tranendal.
Fabrizio won daarop z'n eerste en enige koers bij de beroepsrenners.
Niet de minste, de vijfde etappe in de Giro d'Italia.
Met hulp van boven, dat leidt geen twijfel.
En 'n Alan van onderen.
Liefde en leven loont.
