Claudio Savini

Is Claudio Salvini een kameel?

Of nee, een dromedaris?

Een langdurig rookverleden doet wat met het geheugen van deze mens.

Natuurlijk is Savini geen dromedaris.

Hij heeft er wel twee jaar om den brode voor gefietst.

Dromedario-Alan-Sidermec,

een van de mooiere truikes diejen tijd.

Zeg nou zelf.

Leuke fiets ook, 'n echte Guerciotti.

Gruwelijk succesvol was Claudio niet, geen winnaar, of geen winnaarstype misschien. 

Maar hij was er wel bij, zie hieronder maar eens. Plaatje voor een renner!

Bijna elf jaar was hij beroepsrenner, van 1980 tot 1991. Begonnen bij Sanson met Moser en Braun, geëindigd bij Selle Italia-Eurocar met Tafi. Mooi toch?

Zijn oudere broer Vittorio is achteraf misschien wel bekender.

Ook, en nog wel langer zelfs, altijd bezig geweest met wielrennen maar dan meer de technische kant. Ook wat ploegleiderswerk en zo. Maar vooral, de ontdekker van Marco Pantani. 

Vooruit met de dromedaris, eh geit,

Claudio.

Maar Claudio, wat heb je nou toch aan?

Een wintertrui, leiderstrui?

Het staat erop maar toch missen we dien bult!

Vandaag 69 geworden, tante auguri.

Sticky

 Gisteren ontving Fabio een mooi doosje met de post.

Spannend ...

Ritszzz, ritszzz ...

Twee mooie ouwe Dromedario-stickers en een hypermoderne De Rosa-drinkbus. 

Heel dunwandig en super flexibel. Wat de vraag opriep of die bidon lang 'goed' blijft.

En met 'goed' wordt dan 'alling'/heel bedoeld. Of zou het er zo een zijn die langs de weegkant teruggegeven wordt aan de natuur. Erg goed natuurlijk maar de doodsteek voor een verzamelaar.

We hopen er het beste van en wat dat dan is mag U helemaal zelf uitmaken.

Tadaa!

Ojee, oh nee ...

Zo dus.

NB: Oeps, die foto hoort er niet bij. Blijkbaar verkeerd blijven plakken.

Alluvio Prato

De overstromingen begin deze maand in Italië hebben hun tol geëist.

Om wat te doen, te helpen de nood draagbaar te maken begon Sanel Agic, een liefhebber van vintage fietsen uit Prato, een veiling op Facebook.

Iemand als Claudio Chiappucci schonk een tijdritpak van de Nationale selectie, zette er zijn krabbel op en het werd verkocht voor €1300. Een hele mooie actie voor getroffenen van deze liefhebber.

Cesare Cipollini RIP

Cesare, de negen jaar oudere broer van Mario Cipollini is vandaag overleden.

In 1976 wordt hij, nog junior, geselecteerd voor de ploegenachtervolging op de Olympische Spelen.

Eind '77 wordt hij professional bij Magniflex-Torpado. Zijn reputatie is dan dermate dat men hem vergelijkt met Roberto Visentini en Beppe Saronni. Zijn gebrek aan trainingsdiscipline zorgt ervoor dat de verwachtingen niet worden ingelost. Het blijft een waardevolle knecht die zich af en toe zelf laat zien. 

In 1984 wint hij de Ronde van Emilia, zijn belangwekkendste overwinning.

Cesare rijdt eenmaal de Vuelta en achtmaal de Giro. In 1988 knecht hij voor de puntentrui van. Johan van der Velde.

Na dertien jaren als beroepsrenner in het peloton te hebben gereden stopt hij vrij abrupt en wordt in Lucca tuinman in dienst van de gemeente.

Cesare was bekend met hartklachten.

Cesare Cipollini:

16 december 1958 - 10 augustus 2023

Ettore Bazzichi

Ettore werd op 1 oktober 1980 prof bij Magniflex-Olmo. In 1982 was Atala-Campagnolo de voortzetting van deze ploeg, incluis Ettore.

Het jaar erop verkaste hij naar Dromedario en zijn laatste jaar, 1984, reed Ettore bij Fanini-Wuhrer.

Zijn uitslagen waren niet om over naar huis te schrijven.

Derde in de GP Industria & Commercio di Prato in 1983, tiende in de Tre Valli Varesine van 1984 ...

In 1984 reed jij wél de Giro uit en eindigde als 43e. Daarmee was hij wel de best geklasseerde van Dromedario.

En zoals het een ploeg van Fanini betaamt was hij op audiëntie bij de paus.

Dat dan ook weer wel.

Vandaag is Ettore Bazzichi 65 jaar geworden.

Mr & Mrs

vandaag twintig jaar in de echt verbonden

 

Giuseppe Montella

64 jr vandaag

Met dank aan Piero Zanini.

Oppeppers

Oud spul.
Een bidon, een lege fles wijn en 'n koffiezetapparaat.
Serieus!

Léo Schönenberger

Elf dagen geleden nog op Strava.
Was zes jaar professioneel wielrenner,
onder andere bij Dromedario, Teka, Gewiss-Bianchi en Domex.

De Giro di Lombardia en de Giro di Romagna waren koersen die hem lagen, hij behaalde hier meerdere jaren mooie ereplaatsen. Léo droeg in de Ronde van Zwitseerland van 1988 een dag de gele leiderstrui.

Schönenberger verbleef al enige jaren in Thailand.

Léo Schönenberger:
15 januari 1963 - 30 september 2019

Als Drummen over de Bemelerberg

foto: archief  wiel kuntzelaers

Niks Eroica, waarschijnlijk wél Limburg.

Koers jaren zeventig.

Van links naar rechts, Jef Drummen, Henk Smits, Henk Cornelisse, Walter Hairwassers en Remmelt Hindriks. 

Eroica is dan wel een toertocht, géén koers, maar toch benadert het de sfeer van hierboven.
Los van de feestneusjes met genopte korte jurkjes over de fietsbroek en de lycra retrotruikes op 'n tachtiger jaren racer met 'n lege binnenband om de nek, ook leuk maar eigenlijk niet passend bij het evenement.
Op de ietwat langere afstanden is het de serieuze fietser die meestal correct gekleed in wol of dik acryl op 'n fiets met de juiste afmontage naar zweet ruikt.
Intussen geniet hij, of zij, waarom niet, van de fietskes en de lotgenoten onderweg.
Dit alles in een, over het algemeen, mooie rustige omgeving waar een 'buitenlander' niet snel komt.
En ditmaal, in tegenstelling tot twee jaar geleden, droog, kurkdroog op z'n Toscaans.
En met 'n goei drupke straffe koffie bij de start.
Dat deeje ze vroeger nie.

foto: peet knops

En Jef die verdient een beter plaatje, zeker vandaag.

Jef Drummen:
Bemelen 1 juli 1940 - Aubel (B) 24 september 2006

Plaatje

De veertig kilometer niets om het lijf?

RetroRonde in een notedop

En van voren.

En weer van achteren.

Giuseppe Faraca

Winnaar van het Jongerenklassement in de Giro van 1981.

En, jammer genoeg, daar bleef het zo'n beetje bij.
Giuseppe kwam ten val in de Ronde van de Appennijnen, bleef een week in coma en bereikte nooit meer zijn oude niveau.

Tot 1985 bleef hij professional. Halverwege '86 kwam hij nog even terug maar stopte toen definitief.
Faraca was afgestudeerd aan de Kunstacademie en had gedurende het fietsen altijd al geschilderd.
Hij opende zoals het hoort een fietsenzaak in zijn woonplaats en ging verder met schilderen.

Giuseppe, ook wel Pino, stierf op z'n 56e aan een tumor.

Giuseppe/Pino Faraca:
27 augustus 1959 - 3 mei 2016

Te mooi ...

58 jr

Onze jarige van vandaag, Marco Groppo, werd door Dromedario opgepikt nadat hij weg moest bij Metauro Mobili.
Daar waar het nog geen twee jaar eerder zo mooi begonnen was.
Een droomdebuut in de Giro van 1982,
de maglia bianca vóór Laurent Fignon met 'n 9e plek in de eindrangschikking.

Hoe kon dit toch gebeuren?
Onbeschermde contacten met de verkeerde Heren Doktoren?
Daar werd in die tijd nog niet zo moeilijk over gedaan,
Francesco Moser reed zijn werelduurrecord onder begeleiding van Francesco Conconi,
later vooral bekend als de leermeester van Michel Ferrari.

Nee.
Marco vond zijn muze.
Tot over zijn oren verliefd op de podium-miss.
Tijdens de Giro van 1983.

Het bleef niet bij heimelijke blikken en onder de deur geschoven kattenbelletjes.
Marco verbleef, naar eigen zeggen, op enig moment maar liefst 20 minuten bij Miss Mandy op de kamer. Kussen, wat aaien waarschijnlijk, het mocht geen naam hebben. Alweer aldus Marco.

Normaal gesproken kraait daar geen haan naar ware het niet dat Marco de eerste de beste klim de dag erop moest lossen. Vanwege een opspelende knieblessure, alweer aldus Marco. Hij moest die dag zelfs opgeven.

Alleen had slaapmaatje Frits Pirard

uit de school geklapt, Marco had de nacht doorgebracht bij Mandy.
Brei dat maar eens recht, carrière vooralsnog naar de kloten.
Hij kon dus nog terecht bij Dromedario,
voor 'n jaartje en toen leek het over en uit.
Vijf jaar later kreeg hij nog een kansje bij Eurocar in Zwitserland maar daarna kwam de olifant met z'n lange snuit.

Gelukkig had hij Mandy nog, ja ja!
Intussen ook alweer heel wat jaartjes niet meer,
in zijn eigen woorden 'ze was te mooi ...'