Posts tonen met het label tacx. Alle posts tonen
Posts tonen met het label tacx. Alle posts tonen
donderdag 19 september 2024
zaterdag 17 september 2022
zaterdag 30 januari 2021
Niet één, maar twee!
 |
| winkel.hetiskoers.nl |
Joe Biden, witte wel, die is de tweede rooms-katholieke president van de USA.
'D'n twidde pas?' hoort Fabio U denken.
Zéker, d'n twidde pas.
Fabio wist 't ook niet,
hij fietste d'r per ongeluk tegenaan op 't internet.
Diejen andere, die wist ie toen meteen,
U ook?
maandag 9 december 2019
Tacx Tip
 |
| foto: emile waagenaar |
Julien Schaukes wordt vandaag 83 jaar.
Een mooi moment om 't over 'n rollenbank te hebben.
Waarom?
Daarom!
 |
| julien schaukens, 1961 |
En met die nattigheid blijven we vooralsnog maar eens binnen, althans,
we trekken er niet op uit met de fiets.
Casa Farelli wat op orde brengen, opruimen ook.
En dan kom je de Tacx Flow tegen, voor de zekerheid maar wat ruimte voor gemaakt.
En je vind die cd van Jo-El Sonnier waarvan je niet wist waar die was gebleven.
Van het een komt 't ander.
Misschien na 'n jaar of acht toch maar weer eens op D'n Tacx.
Maar dan wel met 'n goei stukske muziek.
We zien wel. Eerst maar eens verder aan de slag.
donderdag 1 december 2016
donderdag 28 juli 2016
Naar Lommel
Efkes na zevenen,
Aalst, de deur bij Van Katwijk staat nog open,
de lokfiets, 'n Isaac, rechts ervan.
Op 'n woensdag?
Ruime openingstijden, 't mag gezegd.
Heeft Jan ooit gewonnen in Lommel?
Wildweg gepeins achter het stuur.
Valkenswaard, sigaren van Willem II.
Sigarenbandjes van Willem II.
Van Katwijk zat daar toch ook?
Van Seggelen wel als sigarenbandje.
Van Jo in Budel-Schoot was 't 20 kilometers naar Lommel.
In 1968 werd die dan ook twiddes in Lommel.
Van Katwijk & Van Seggelen, fietsenmakers.
Richting Borkel en Schaft via de Luikse Steenweg, Belser kan het niet.
En daarom heet die hier, aan de Nederlandse kant, nog Luikerweg, gemiste kans.
Na de grenzeloze grensovergang rechts, Kolonie, weer rechts, Lutlommel.
Lutlommel, helemaal Belgie.
Voor Willem II won De Vleut er in 1968 en Rik van Looy 'n jaar later.
Fóns van Katwijk in 1977, voor de Zeepcentrale, broer Jan fietste daar ook.
De mooiste winnaar in Lutlommel is natuurlijk Michel Pollentier.
In z'n nadagen, Pollentierke, zó'n peer!
Reed ook voor zeep,
na de roemloze afgang in de Tour van 1978, Eurosoap.
Nooit meer bang voor uitglijers.
Mudakkers, Fabio is er bijna.
Mudakkers? Ruikt naar cyclocross.
Wegomlegging en het duurt nog efkes langer.
Maar uiteindelijk heb je dan ook wat.
Friet, bier, koers, café De Kroon,
Een goeie buurt over koers, fietsen, dope, wat wil een mens nog meer?
De winnaar?
Thomas de Gendt ontsnapte twee ronden voor het eind en won zoals hij dient te winnen.
Alleen over de streep.
De twee anderen op het podium doen dat dan weer zelden.
Met lege handen naar huis?
Neije.
Een bidonneke.
Van Jef?
Wie weet.
Aalst, de deur bij Van Katwijk staat nog open,
de lokfiets, 'n Isaac, rechts ervan.
Op 'n woensdag?
Ruime openingstijden, 't mag gezegd.
Heeft Jan ooit gewonnen in Lommel?
Wildweg gepeins achter het stuur.
Valkenswaard, sigaren van Willem II.
Sigarenbandjes van Willem II.
Van Katwijk zat daar toch ook?
Van Seggelen wel als sigarenbandje.
Van Jo in Budel-Schoot was 't 20 kilometers naar Lommel.
In 1968 werd die dan ook twiddes in Lommel.
Van Katwijk & Van Seggelen, fietsenmakers.
Richting Borkel en Schaft via de Luikse Steenweg, Belser kan het niet.
En daarom heet die hier, aan de Nederlandse kant, nog Luikerweg, gemiste kans.
Na de grenzeloze grensovergang rechts, Kolonie, weer rechts, Lutlommel.
Lutlommel, helemaal Belgie.
Voor Willem II won De Vleut er in 1968 en Rik van Looy 'n jaar later.
Fóns van Katwijk in 1977, voor de Zeepcentrale, broer Jan fietste daar ook.
 |
| fons, foto: archief erik van herck |
In z'n nadagen, Pollentierke, zó'n peer!
Reed ook voor zeep,
na de roemloze afgang in de Tour van 1978, Eurosoap.
Nooit meer bang voor uitglijers.
Mudakkers, Fabio is er bijna.
Mudakkers? Ruikt naar cyclocross.
Wegomlegging en het duurt nog efkes langer.
Maar uiteindelijk heb je dan ook wat.
Friet, bier, koers, café De Kroon,
Een goeie buurt over koers, fietsen, dope, wat wil een mens nog meer?
De winnaar?
 |
| foto: belga |
Thomas de Gendt ontsnapte twee ronden voor het eind en won zoals hij dient te winnen.
Alleen over de streep.
De twee anderen op het podium doen dat dan weer zelden.
Met lege handen naar huis?
Neije.
Een bidonneke.
Van Jef?
Wie weet.
woensdag 20 mei 2015
Op de rollen
Op de rollen.
Een manier om de winter door te komen.
Ook Fabio was in het gezegend bezit van een rollenbank.
Jarenlang stond 't ondankbaar afgedankt in een hoekje stof te verzamelen.
Zonder snaar, die was op enig moment het wachten moe.
Nee, geen Tacx.
Ook katholieken letten op de kleintjes en nou geen flauw grapjes,
nee, ook niet denken, anders zegt Fabio 't tegen Meneer Pastoor.
Wat goedkoper dan 'n Tacx, in dit geval uit België.
Het moet gezegd, op dit moment weer in volle glorie hersteld en in gebruik.
Door Zoon.
Af en toe.
In de winter.
Eenzaam gezwoeg en gezweet op zolders, in schuurtjes en later op 'n ouwe grote badhanddoek voor de televisie. En dan opletten dagge d'r niet vanaf schoot want dan ging je door de beeldbuis heen.
Zo'n standaard van voren d'rop, dat was voor watjes.
Schijtboksen.
Met zo'n ding leerde ge nooit sturen, de fiets d'n baas zijn.
Those were the days, my friends.
En in die dagen, toen de televisie, de computers en 't smoelenboek ons nog niet d'n baas waren,
toen gingen de mensen ook wel naar Zaal Concordia, Zaal Internos of Zaal van der Putten voor de rollen.
'Vûr de rollen, Fabio? Wàr dè vûr errum wielrennerkes die doar dan konne traine?'
Nee, daar werden dan wedstrijden gehouden op de rollenbank, de hometrainer, maar da's in dit geval net 't verkeerde woord.
D'r was al een hele traditie wat dat betreft.
Ook grote mannen als Jan Derksen, Arie van Vliet en Jef van de Vijver, wereldkampioenen, voelden zich niet te groot voor de rollenbank met publiek.
'Ooo, mî publiek ...'
Hieronder in Den Haag, 1940.
Ook hier in de regio, Fabio's geliefde Peel stonden ze niet stil, nou ja, deejen ze ook mee.
Onlangs werd op dit stukske door Fausto Roppi nog gereageerd met de melding van een wereldrecord hometrainen op die vernoemde camping.
En daarop werd Fabio vanzelf weer bedolven onder materiaal.
Wat wij U als trouwe lezer natuurlijk niet willen onthouden.
Heeze dus, eigenlijk al 'n beetje de Kempen, maar vooruit ...
Hieronder links, dat moet 'm zijn.
En zoniet dan klimt d'r wel iemand in de pen, of beter, bewandelt het toetsenbord.
In 't midden Marco Verbaant, mede-veroorzaker van al dit werk.
Waarvoor dank. Natuurlijk.
Die rooje met diejen baard die kent Fabio nie.
Het ging d'r heftig aan toe en dè op de camping.
En in diejen Parel van de Peel, Deurne ja, rolden ze mee met de flow.
Links Cor van der Linden, motorcrosser, middenvoor Willy Poulussen, de sponsor en rechts Leo Pots, hier onderhand wel bekend.
Hoewel je dat niet zou zeggen zo, met al dat haar, behalve op de benen waarschijnlijk.
Ook rooj trouwens, maar dat ziet U niet gezien de zwart-wit foto.
Er werd wat afgerold vroeger,
tegenwoordig heet 't 'statisch fietsen'.
Tis mèr ne weet.
Vooruit kom je d'r niet mee.
Een manier om de winter door te komen.
Ook Fabio was in het gezegend bezit van een rollenbank.
Jarenlang stond 't ondankbaar afgedankt in een hoekje stof te verzamelen.
Zonder snaar, die was op enig moment het wachten moe.
Nee, geen Tacx.
Ook katholieken letten op de kleintjes en nou geen flauw grapjes,
nee, ook niet denken, anders zegt Fabio 't tegen Meneer Pastoor.
Wat goedkoper dan 'n Tacx, in dit geval uit België.
Het moet gezegd, op dit moment weer in volle glorie hersteld en in gebruik.
Door Zoon.
Af en toe.
In de winter.
Eenzaam gezwoeg en gezweet op zolders, in schuurtjes en later op 'n ouwe grote badhanddoek voor de televisie. En dan opletten dagge d'r niet vanaf schoot want dan ging je door de beeldbuis heen.
Zo'n standaard van voren d'rop, dat was voor watjes.
Schijtboksen.
Met zo'n ding leerde ge nooit sturen, de fiets d'n baas zijn.
Those were the days, my friends.
En in die dagen, toen de televisie, de computers en 't smoelenboek ons nog niet d'n baas waren,
toen gingen de mensen ook wel naar Zaal Concordia, Zaal Internos of Zaal van der Putten voor de rollen.
'Vûr de rollen, Fabio? Wàr dè vûr errum wielrennerkes die doar dan konne traine?'
Nee, daar werden dan wedstrijden gehouden op de rollenbank, de hometrainer, maar da's in dit geval net 't verkeerde woord.
D'r was al een hele traditie wat dat betreft.
Ook grote mannen als Jan Derksen, Arie van Vliet en Jef van de Vijver, wereldkampioenen, voelden zich niet te groot voor de rollenbank met publiek.
'Ooo, mî publiek ...'
Hieronder in Den Haag, 1940.
Wereldkampioenen op hometrainer, door Polygoon-Profilti (producent) / Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid (beheerder), is gelicenseerd onder Public Domain Mark.
Ook hier in de regio, Fabio's geliefde Peel stonden ze niet stil, nou ja, deejen ze ook mee.
Onlangs werd op dit stukske door Fausto Roppi nog gereageerd met de melding van een wereldrecord hometrainen op die vernoemde camping.
En daarop werd Fabio vanzelf weer bedolven onder materiaal.
Wat wij U als trouwe lezer natuurlijk niet willen onthouden.
Heeze dus, eigenlijk al 'n beetje de Kempen, maar vooruit ...
Hieronder links, dat moet 'm zijn.
En zoniet dan klimt d'r wel iemand in de pen, of beter, bewandelt het toetsenbord.
In 't midden Marco Verbaant, mede-veroorzaker van al dit werk.
Waarvoor dank. Natuurlijk.
Die rooje met diejen baard die kent Fabio nie.
Het ging d'r heftig aan toe en dè op de camping.
En in diejen Parel van de Peel, Deurne ja, rolden ze mee met de flow.
Links Cor van der Linden, motorcrosser, middenvoor Willy Poulussen, de sponsor en rechts Leo Pots, hier onderhand wel bekend.
Hoewel je dat niet zou zeggen zo, met al dat haar, behalve op de benen waarschijnlijk.
Ook rooj trouwens, maar dat ziet U niet gezien de zwart-wit foto.
Er werd wat afgerold vroeger,
tegenwoordig heet 't 'statisch fietsen'.
Tis mèr ne weet.
Vooruit kom je d'r niet mee.
maandag 24 maart 2014
Sneuksel
In bepaalde kringen is het begrip 'sneukelen' sinds enige tijd nogal populair.
En nee, beste lezer, we hebben het hier niet over de potentiële klanten van Michel Montignac, Robert Atkins of Sonja Bakker.
O jee, o nee, dat kan helemaal niet, die eerste twee zijn reeds dood en begraven.
Nee, we spreken hier over verzamelaars.
En weer nee, niet over de knaagdieren die allerlei voedingswaren verzamelen voor de winter en de bergplaats vervolgens vergeten.
En ook niet over de menselijke variant welke met enige regelmaat Albert Heyn frequenteert.
Nee, elke gelijkenis met bovenstaande soort is louter toevallig en wordt bovendien ontkend.
Foei, schaam U voor de gedachte en vervoeg U voor een wijle in den hoek!
Nee, wij hebben het hier over een hoogstaande graad van beschaving,
de hoeders van cultuur-historisch besef, benul zo U wilt,
de dragers van verantwoordelijkheidsgevoel t.o.v. jongere generaties,
de beschermers van oude normen en waarden,
okee, wellicht de conservatoren, de ambassadeurs.
Mocht U zich in de onmiddellijke nabijheid van zulks een eminent exemplaar bevinden,
begrijp dat hij ruimte nodig heeft.
Geef hem deze ruimte, hij is onmisbaar voor de verbinding tussen verleden en toekomst.
Vandaag d'n dag in ieder geval.
In een klein dorpje in het zuiden des lands kwam de crème de la crème van dit gilde gisteren bij elkaar.
Met resultaat zoals zal blijken uit deze volledige willekeurige greep sneuksel.
Nogmaals, laten wij deze fine fleur de ruimte geven die zij behoeven.
Uw nageslacht zal U dankbaar zijn.
En nee, beste lezer, we hebben het hier niet over de potentiële klanten van Michel Montignac, Robert Atkins of Sonja Bakker.
O jee, o nee, dat kan helemaal niet, die eerste twee zijn reeds dood en begraven.
Nee, we spreken hier over verzamelaars.
En weer nee, niet over de knaagdieren die allerlei voedingswaren verzamelen voor de winter en de bergplaats vervolgens vergeten.
En ook niet over de menselijke variant welke met enige regelmaat Albert Heyn frequenteert.
Nee, elke gelijkenis met bovenstaande soort is louter toevallig en wordt bovendien ontkend.
Foei, schaam U voor de gedachte en vervoeg U voor een wijle in den hoek!
Nee, wij hebben het hier over een hoogstaande graad van beschaving,
de hoeders van cultuur-historisch besef, benul zo U wilt,
de dragers van verantwoordelijkheidsgevoel t.o.v. jongere generaties,
de beschermers van oude normen en waarden,
okee, wellicht de conservatoren, de ambassadeurs.
Mocht U zich in de onmiddellijke nabijheid van zulks een eminent exemplaar bevinden,
begrijp dat hij ruimte nodig heeft.
Geef hem deze ruimte, hij is onmisbaar voor de verbinding tussen verleden en toekomst.
Vandaag d'n dag in ieder geval.
In een klein dorpje in het zuiden des lands kwam de crème de la crème van dit gilde gisteren bij elkaar.
Met resultaat zoals zal blijken uit deze volledige willekeurige greep sneuksel.
Nogmaals, laten wij deze fine fleur de ruimte geven die zij behoeven.
Uw nageslacht zal U dankbaar zijn.
Abonneren op:
Posts (Atom)