Harrie Schoenmakers en diens Tour

foto: harry pot, anefo

De Nederlandse Tourploeg van 1951 presenteert zich tijdens de Ronde van Wouw.
We zien van links naar rechts Gerrit Voorting, Gerard Peters, Wim Dielissen, Harrie Schoenmakers, Henk Faanhof, Wout Wagtmans, Hans Dekkers, Wim van Est en ploegleider Kees Pellenaars met z'n onafscheidelijke sigaar.

Met Dielissen, Schoenmakers en Dekkers is er een mooie afvaardiging van Zuid-Oost Brabant, ene van Beek en Donk, 'n Helmonder en 'n Eindhovenaar. En als mekanieker Jac Gramser, ook van de lichtstad.
De Ronde van Wouw wonnen ze niet. Woutje wel.
Op naar de Tour met grote plannen.

Hierboven allen goed gemutst, nou ja, Dekkers heeft 'm wel érg scheef staan, voor de start in Metz.
Het zou niet lang duren.
Harrie Schoenmakers krijgt in de tweede etappe een lekke band, niemand wacht op 'm en hij kan 't schudden. Terug naar Eindhoven.

Wim Dielissen valt in diezelfde etappe en komt binnen met 21 minuten achterstand op de winnaar. En, erger, rugpijn. In de zevende etappe, een tijdrit, het begint net weer wat beter te draaien, krijgt hij meerdere lekke banden en komt met elf anderen te laat binnen. Terug naar Beek en Donk.

Henk Faanhof mag na de tiende etappe terug naar Nederland maar Wim van Est wint toch maar mooi de twaalfde naar Dax en is daarmee de eerste Nederlander in 't geel. Wel heel kort zoals we eten.

Wimme terug naar Nederland, Gerard Peters, Wout Wagtmans en Hans Dekkers stoppen een dag later ook. De hele ploeg weer terug in Nederland.
Hieronder het complete gezelschap tijdens de Ronde van Eindhoven een week of twee later.
Met Jac Gramser nog net zichtbaar achter de schouder van oud renner Jan Leenders.

foto: a. van beurden, collectie rhce

Voor Wim Dielissen en Harrie Schoenmakers was het hun enige Tour.
Wel eentje die in Nederland nooit meer zal worden vergeten.

foto: harry pot, anefo

Harrie Schoenmakers:
18 januari 1916 - 18 januari 1999,
de klok rond.

Mino Bariviera

De allereerste uitslag van Mino in De Wielersite is ook meteen een overwinning.
En 'n mooie.
Eerste in de eerste etappe van Závod Míru, de Vredeskoers, 1958.
Met op één seconde en de achtste plek Pietje Damen.
Die de derde etappe zou gaan winnen, de leiderstrui pakte en niet meer afgaf.
Waarmee hij tot op vandaag d'n dag de eerste en enige Nederlandse winnaar van de Vredeskoers zou worden. Hulde!

foto: archief theo buiting

Maar terug naar Mino, primo Mino.

Beroepsrenner van 1961 tot 1968, zeven jaar.
Won intussen wel zesmaal een etappe in de Giro.
In 1963 drie, in 1964 één en in 1966 nog twee.
Een mooie score.

Hier wint ie z'n laatste.
Mooi dat 't ook de laatste etappe van de Giro dat jaar is.

Vendramino Bariviera:
25 oktober 1937 - 23 november 2001

Those were the days

Ver voor de Brexit,
op 'n eilandje in de Ierse Zee,
bood een kleine minderheid moedig weerstand tegen de Britse overheersers.
Ze fietsten en masse een hele week allerlei wedstrijden.
En bij voorkeur op het TT-parcours.

Jo de Roo won de Manx Premier Trophy, vóór André Darrigade.

Met de Viking Trophy deden officiële laagvliegers mee.
De Royal Air Force, those were the days.

Isle of Man, 1961.

Pietje Damen

Hierboven in 1959 Nederlands kampioen.
Hieronder een jaartje eerder op de Aubisque, de Tour van 1958, achtenvijftig jaar terug.



En natuurlijk nog steeds de enige Nederlandse winnaar van de Vredeskoers.

Van Lieshout en vandaag 82 jaar.
Proficiat Piet!

Louis Motké

31 mei 1918 - 20 december 1988

foto: archief wim van eyle

Professional tussen 1936 en 1949.
Succesvol op de wielerbaan in Maasniel.
Later ook succesvol op de weg, Nederlands kampioen in 1940 en 1941.
Begon na zijn carierre 'n meubelzaak.
Bleef actief in de wielersport, was ploegleider en reed nog bij de NWB.
In 1973 wereldkampioen bij de veteranen in Sankt Johann.

Oud Zweet

Prakkezeren over Haarlem

Wat is dat met Haarlem?
Afgelopen zondag op 't Stalen Ros sprak Fabio er drie van daar.
De directie van de Eerste Retroronde van Haarlem was niet in z'n eentje wat betekent dat er minstens vier van Haarlem waren.
Die drie, die kenden mekaar nie.
Blijken er ook nog drie échte wielerverenigingen te zijn.
Excelsior, De Kampioen en De Bataaf.
Hoewel die laatste dan weer van Halfweg komt maar Fabio's informant zei 't toch.
En Springfield, racefietskes, is ook van Haarlem.

Haarlem moet op de een of andere manier dus iets met katholieken van doen hebben.
Nou weet Fabio knap weinig van Haarlem.
Tijdens een fietstocht met Mrs Farelli langs de kust bleven ze 'ns een dagje in Egmond aan de Hoef.
En zijn toen naar Haarlem gewandeld.
Onderwegens stukken van de Stelling van Amsterdam gezien. Dáácht ie. Niet helemaal zeker van. En 'n móói stad. Frans Hals kwam d'r ook vanaf.
Nog een soort begijnenhofjes gezien. Da's katholiek!
Maar Harry Mulisch ... nee, duidelijk ginne katholiek.
En d'r was toch ook nog het Haarlem's Ontzet? De 80-jarige Oorlog?
Alva tegen de geuzen en andere Oranjeklanten.
Daar worde nie katholiek van.

Dan maar noar Wikipedia.
En ja, wat blijkt?
In de late Middeleeuwen gingen de katholieken er ondergronds.
Schuilkerken en zo, die hadden we hier in die tijd ook.
En nou, vandaag d'n dag, blijken royaal de meeste mensen niet gelovig.
Maar van die 't wel zijn, daarvan is meer dan de helft katholiek.
Krek, hij dacht 't al.
D'n bal, sorry het wiel, is rond.

Tsja, Jaap Eden, Adri Voorting, Gerard Peters, Jelle Nijdam en Peter Steevenhaagen kunnen d'r misschien ook mee van doen hebben.
Môggelik meer dan de Roomschen.
En Jan van der Horst niet te vergeten, mit z'n verhalen en foto's over vruuger.
Verju, is d'r Brabants in 'n stukske over Haarlem geslopen.
Terwijl ze doar net 't beste Nederlands praoten.

Peter Post

12 nov 1933 - 14 januari 2011



foto: cor vos

foto: anp, ton scheutz



foto: anp, d.coersen



Rotjeknor

Fabio is gisteren in Rotjeknor geweest. Naar Het Filmfestival van Rotterdam.
Niet alleen de stad van Jules Deelder. Ook de stad van Theo Sijthoff.
Voormalig wielrenner en later meer succes als de Modekoning van Rotterdam.
Was tussen 1960 en 1966 beroepsrenner.
Bij Eroba, Televizier, Radium, Pelforth Sauvage Lejeune, Caballero en Acifit.
Veel gewonnen heeft hij niet.
Voor Fabio was Theo een toonbeeld van een Rotterdammer.
Hard werken, kansen grijpen en een fikse dosis lef.
Fabio krijgt nog pijn in de ogen van John de Wolf's overhemd.
De creatie van HM de Koningin kan hij zich niet zo herinneren.
Theo zou vandaag jarig zijn geweest.
Hij stierf na een beroerte in 2001 vijf jaar later. In Brecht, Belgie.
In relatieve armoede.