Bels Verdriet

foto: afp

In 1968 won Jan Janssen de Tour de France,

Herman Van Springel werd dramatisch tweede.

Feest in Nederland, verdriet in België.

Vooral ook omdat Van Springel al enkele dagen in het geel reed en Janssen na de ochtendetappe nog steeds op 16 seconden stond, net als drie dagen ervoor in Sallanches.

Herman deed 1.21.03 over de 54,7 km individuele tijdrit, Janneman 1.20.09.

Hij verloor 54 seconden, teveel dus.

Het had echter heel anders kunnen lopen als Felix Lévitan persoonlijk niet had ingegrepen.

Op zaterdag tijdens een etappe van 242 km van Besancon naar Auxerre is er een groepje van zes weg.

Leman, Wright, López-Carill, Ducasse, Dumont en Poppe.

André Poppe, ploegmaat van Van Springel bij Dr Mann. Er werd met ploegenteams gereden maar Van Springel kon zeker op Poppe rekenen, altijd handig een ploegmaat voorop. Dubbelop dus.

Alleen ging die kopgroep nogal voorspoedig vooruit.

En had Poppe maar een achterstand van 12 minuut vijftig op de gele trui.

Waardoor hij op enig moment vrij royaal virtueel in geel reed.

Niet dat dit toen zo genoemd werd maar het blijft hetzelfde.

Met een beetje geluk won de trouwe knecht een dag later de Tour de France ...

Felix Lévitan daarentegen was daar helemaal niet blij mee.

Van Springel of Bracke, San Miguel, Janssen, Pingeon, Aimar, Bitossi oké.

Maar Poppe, NON!

Lévitan greep in, zijn voiture ging de ploegleiders langs, het peloton werd aangemaand, de kopgroep gepaaid met verdienstelijke na-Tour contracten, kortom,

de voorsprong liep snel terug.

De kopgroep redde het wel, Leman won en Poppe werd zesde.

Eef Dolman en Vic Denson waren  bijna zes minuten de eerste van de achtervolgende horde.

Het had zo mooi kunnen zijn,

André Poppe had de Tour kunnen winnen.

Hoofdpijn schijnt hij er niet van gekregen te hebben,

vandaag is hij tachtig geworden.

Van de bijna-naamgenoot, voor de bijna-Tourwinnaar.

Jan Janssen

foto: anp

Jan Janssen is vandaag 83 jaar geworden.

Fabio belooft binnen enkele maanden in Frankrijk een Pelforth op Jan's gezondheid te nemen, een Brune.

foto: hans van eck

Franck Dépine

 

Was tweemaal wereldkampioen op de tandem.

In 1979 in Amsterdam met Yavé Cahard en 1983 in Zürich met Philippe Vernet.

Met de laatste werd hij in 1984 ook nog tweede.

Eerder was hij in 1980 met Yvon Cloarec tweede.

In 1985 werd hij nog vierde met Fabrice Colas.

Op deze dag dat Macron zelfs op staatsbezoek in Nederland geplaagd wordt door demonstranten is Dépine 64 geworden. Van de pensioenwijziging van Macron heeft hij zelf geen last, hij is immers al twee jaar met pensioen.

Grrrrravel ...

Gravelbike hier, gravelbike daar.

Gravelbike overal.

Niks mis mee hoor, 't mag, 't is niet verboden.

Vandaag liep schrijver dezes tegen onderstaande Alan aan.

Niet echt natuurlijk, hij zag de foto.

En las het bijbehorend verhaaltje.

De bezitter was deze Alan crossert aan 't opwaarderen tot een gravel- bosfiets.

Ziet U 't verschil met een gewone crossfiets?

Fabio niet.

Er hoeft ook helemaal geen verschil te zijn,

een wat sneller bandje wordt afhankelijk van het parcours ook op de cross gemonteerd.

Heel wat ouwe-fietskes coureurs doen niet anders als de R in de maand zit. 

Waar komt die levertraan nu ineens vandaan?

En mosselen hebben we tegenwoordig vrijwel het hele jaar door.

Net als 't gravelen, dat kan ook het hele jaar door.

Maar waarom kan dat met de mtb ook en met de gewone ouwerwetse crossert niet?

Flauwekul natuurlijk.

En vroeger reden de wegrenners ook al crossen, wél in 't seizoen.

Dat gravel-WK is niet voor niks op 't eind van het seizoen.

Maar de ene wegrenner is de andere niet, ook op de cross. Of gravel.

foto: le telegramme

Hinault wordt gesteund door zo te zien Jean-Francois Rault en Gilbert Duclos-Lasalle.

Patrice Thevenard geniet van de aandacht maar heeft z'n vizier duidelijk vooruit.

Hij zal nadien hier dan ook gaan winnen.

foto: le telegramme

Thevenard was 'n goede wegrenner die driemaal de Tour reed, in de winter een zeer verdienstelijke veldrijder was en nadien op de mtb nog wereldkampioen werd.

Hij zal nu ook wel een gravelfiets hebben,

ligt voor de hand.

Vandaag 68 geworden, Thevenarrrrd.

Jan Janssen

81

Winterfiets/Zomerfiets

1976

 Ago reed twee jaar voor Teka, in 1976 en 1977. 

'Wa duutie hier dan op ne Lejeune? Die van Teka reeje op Alan, dè wit iedereen.'

In 1975 reed Ago bij Sporting-Sotto Mayor en die reden op 'n oranje Lejeune.

'En ie haj diejen auwe nog en 't sprikt vanzelluf dagge nie op oewe nèjje Alan d'n derrie ingoat ...'

Krek!

1977

Bernard Guyot RIP

winnaar vredeskoers 1966

Bernard Guyot:

19 november 1945 - 1 maart 2021

Twee Rode Lantaarntjes

Twee rode lantaars,

altijd handig?

Wel als je er de sport van maakt.

Oké, het is niet dezelfde en gelieve aan te nemen dat dit toch wel 'n rode is.

Bernard Hinualt heeft Gerhard Schönbacher zojuist z'n eerste rode lantaarn overhandigd.

Pam, pam, pam, tromgeroffel voor de "treurige" winnaar,

z'n criteriumseizoen is gered.

Een regelrechte stijd met de laatste van het jaar daarvoor, Tesnièrre is in het voordeel van de Oostenrijker beslecht.

Als laatste en vrijwel lopend gaat hij in Parijs over de laatste streep, Felix Levitan bloedchagrijnig.

Levitan bedenkt een list,

het moet afgelopen zijn met die flauwekul om te rijden voor de laatste plaats.

Vanaf de eerste bergetappe tot de 19e etappe wordt de laatste in het klassement naar huis gestuurd, dat zal ze leren!

Schönbacher, dat jaar rijdend voor Marc Zeepcentrale, neemt de uitdaging aan, rekent zich rot en wordt wederom laatste in de eindrangschikking. Levitan geeft 't op maar enkele dagen later staat Schönberger op straat. Een conflict met de sponsor die de laatste plek anti-reclame vindt is uit de hand gelopen.

Schönbacher blijft nog een aantal jaren wielrennen, vijf seizoenen in dienst van Puch. Later zal hij nog wedstrijdskiën, autoracen en ploegleider worden. De Rode Lantaarn hield van variatie, vóórdat hij wielrenner werd was hij amateur-bokser. 

Ook is hij de initiatiefnemer van de Crocodile Trophy en organiseerde hij de Mid East Peace Tour.

Gerhard Schönbacher is vandaag jarig en wordt 67 jaar.

Pierrot Schoor

Heeft gefietst, dat is wel zeker.
Had ook 'n fietsenzaak, Cycles Pierrot, 32 jaar lang.
Maar was vooral bekend als sportbestuurder.
Eerst bij de amateurs, Union Sportif de Créteil Cyclisme.
Was mede-verantwoordelijk voor de successen van de Frères Guyot, Daniel Morelon en Pierre Trentin.

serge, claude en bernard guyot

daniel morelon aan het stuur en pierre trentin als stoker

Zijn laatste activiteiten als sportbestuurder zijn bij de profs, Lejeune-BP.
Drie jaar, 1976, 1977 en 1978. Met Henri Anglade.

1976

De successen kwamen met name van Roy Schuiten maar ook André Gevers, Ferdi Bracke en Pierre Bazzo lieten zich niet onbetuigd.

1977

Het was met name Lucien Van Impe die zorgde voor de successen, Schuiten in wat mindere mate.
Maar het belangrijkste sportieve gegeven dat jaar was het verliezen van de Tour, de valpartij van topfavoriet Van Impe. Er is een boek over geschreven, Kuiper won die dag de etappe, Thevenet zijn tweede Tour.

1978

Het succes kwam vooral van de Zwitserse veldrijder Albert Zweifel die ook nog wereldkampioen werd. Maar dat deed ie in 'n ander truike, dat telde niet. Voor de cross hadden veel renners destijds een andere sponsor. Fedor den Hertog, Roger Legeay en Daniel Gissinger wonnen etappes.
En toen was 't over, voor Lejeune-BP én voor Pierre Schoor.

Pierre Schoor:
17 april 1920 - 24 februari 1997

Rusty Lopez

Restituto 'Rusty' Lopez:
18 september 1961 - 23 mei 2011

Geboren in Madrid maar reed vooral in Frankrijk.
Zou prof worden bij De Gribaldy, Sem-France Loire.
Dit ging niet door vanwege een ongeval waardoor Rusty acht maanden uit de roulatie was.
Oud is ie ook al niet geworden.
En z'n naam is ook een schoenenmerk.

1968

jan janssen, tour 1968

Maurice De Muer

Maurice De Muer in werkbespreking met Bernard Thevenet.
In de tijd toen daar nog geen bidonlift aan vastzat.
Voordat ie 'n zeer succesvol ploegleider werd was Maurice wielrenner.
Zoals dat hoort zouden we bijna zeggen.

Peugeot, 'n profleven lang, van 1943 tot en met 1951.
Zijn belangrijkste overwinningen waren de GP Fourmis en Parijs-Camembert.
Hij reed viermaal 'n grote Ronde, driemaal de Tour en eenmaal de Giro.
Driemaal moest hij opgeven, in z'n laatste de Tour van 1951, eindigde hij als 32e.

Als ploegleider was De Muer aanzienlijk succesvoller.
In wezen heeft hij als ploegleider maar drie ploegen onder zich gehad maar niet de minsten.
Van 1960 tot 1969 Pelforth,

1963

vuelta 1967

tour 1968

van 1969 tot 1975 BIC,

tour 1971

tour 73

van 1975 tot 1983 Peugeot

tour 1975

tour 1977

tour 1982

en in 1984 was hij nog 'n jaartje manager bij La Redoute-Motobecane.
Fabio wou U eventueel,
als U 't nog niet had,
'n beetje helpen 'n beeld te scheppen van de ploegleider De Muer,
Maurice dient in ons collectief wielergeheugen een permanente plek in te nemen.

Maurice De Muer:
4 oktober 1921 - 4 maart 2012