Rini Wagtmans

 

Marinus (Rini) Wagtmans is vandaag 77 jaar geworden.

Wielerbeurs Sint-Truiden

De laatste van dit jaar?

Een toepasselijke plek trouwens.

Qua truien.

Willi Altig

foto: eric koch, anefo

Willi, de oudere broer van Rudi Altig is vandaag 88 geworden.

Rudi heeft het bij 79 gehouden.

Altijd wat met die 'broers van'.

Mee in de ploeg met de betere broer, van dat soort suggesties.

Soms, misschien zelfs vaak is dat ook waar.

Willi zat acht jaar bij Rudi in de ploeg, dat klopt. En toen Willi stopte, als prof, ging Rudi nog wat jaartjes door.

Maar let wel, Willi was géén pannekoek.

In 1956 werd hij samen met z;n broertje tweede op het NK ploegkoers, in '57 en '59 idem maar dan eerste. In '62 en '64 werd hij op deze discipline derde met Fischerkeller, Rudi won met Hennes Junkermann en tweede waren Sigi Renz en Günther Ziegler. Allebei die jaren, jawohl!

Het NK ploegenachtervolging (vier renners) werd in '57, '58 en '59 gewonnen, in '58 deed Rudi niet mee. In 1960 werd hij achter Rudi twee op het NK individuele achtervolging. Vóór Manfred Donicke, die later nog een aardige loopbaan-switch maakte zoals U ongetwijfeld weet. Alles op de baan.

Op de weg werd in 1964 een etappe in de Giro gewonnen.

Gratuliere Herr Altig!

Miguel Maria Lasa

 

Puy de Dôme

coppi rijdt weg bij nolten, 1952

anquetil en poulidor in gevecht, 1964

een klap op de lever kostte merckx zijn zesde tourzege, 1975

Wa Motta?

sprint magazine, 1966

Giro d'Italia 1968

Gianni Motta won één etappe en werd gediskwalificeerd wegens het gebruik van doping.

Michele Dancelli won géén etappe maar droeg negen etappes de roze trui en eindige als 6e.

Eddy Merckx won drie etappes en zijn eerste Giro dat jaar.

Michele Dancelli is vandaag 79 jaar geworden.

Een Castelfidardoke doen ..

Casa Farelli deze middag.

Het gaat níet over het koffiekopje of het merk erop en zeker niet over Boedha.

Fabio wou het over de televisie hebben.

Samsung inderdaad maar ook Mathieu van der Poel.

In de Tirreno-Adriatico, de etappe van Castellalto naar Castelfidardo.

Ruim tweehonderd kilometers met het venijn in de tweede helft, de Tappa dei Mura, viermaal te nemen.

Vorig jaar won Mathieu deze etappe, hij kende de weg zogezegd.

Met nog vijftig kilometer te gaan had meneer het koud.

Van het WK in Lancashire heeft hij geleerd dat voldoende eten belangrijk is in de kou.

Als U goed naar de TV kijkt ziet U dat hij iets in z'n mond heeft, 'n reep of 'n gelletje.

Heel verstandig. 

Blijkbaar had Mathieu tegelijkertijd, of 'n fractie van een seconde later, het idee dat harder fietsen, het spel op de wagen zetten, demarreren, het kacheltje ook doet branden. 

Nou zie je wel eens vaker een renner versnellen met iets eetbaars in de mond maar dan springt die achter 'n ontsnappende concurrent aan.

Demarreren van voren met volle mond, zo zijn we niet opgevoed.

Maar van een professional die uit verveling demarreert kun je alles verwachten. 

Dat stuk zilverpapier hing dus geruime tijd aan Mathieu's mond, 

we hebben het niet geklokt maar het kan zomaar een minuut of langer zijn geweest.

Waarna het zijn weldadige werking tegemoet ging.

Gaande de ontsnapping werd er tot 'n kilometer voor de meet regelmatig nog wat bijgeschoven.

De rationeel-strategisch ingestelden onder U zien in de combi van demarrage en eetmoment natuurlijk vooral efficiëntie. Het valt niet te ontkennen, daar zit wat in.

Wat 'n tijd dat dit alles kost en dan wacht voor onderweg deze klus ook nog.

En niet één keer, nee, steeds weer staan ze langs 't parcours met zo'n zakje, wat 'n tijd daarin gaat zitten.

Eerder waren er al pogingen tot een meer doelmatige inzet van eten in de koers.

Halfslachtig zoals U ziet, de jonge Merckx had zulks zichtbaar al in de gaten.

Daarom,

hulde voor Mathieu,

aan de innovatie herkent men de groten.

Waarmee het Castelfidardoke is geboren.

Een enkele kwaadwillende beweert dat dit ook staat voor vijftig kilometer op kop rijden, zo'n drie minuten winst verspelen en dan nog met tien seconden winnen. Ook goed.

Tevens bruikbaar als elektrocardiogram.

Pizza Flut

Kent U dat?

U ziet wat of leest wat en houdt er een nare smaak in de mond aan over?

Alsof aan de plastic bekleding van een Opel Kadett gelikt,

alsof meerdere straathonden in je mond hebben gejongd.

Ertussenin kan ook. 

Kauwgum helpt.

En francskes ook, nietwaar Eddy?

Nou is er weinig mis met kauwgum.

En ook niet met francskes verdienen.

Maar soms ...

Sport en roken gaan niet samen.

Weten we nu, 

eigenlijk gaat er niks wat gezond is samen met roken.

Of 't moet lachen zijn.

Ook een Merckx-in wording is natuurlijk niet vies van de francskes, euro's inmiddels.

Pizza Hut!

Een belediging voor elke gerechtaardige pizzaliefhebber, laat staan de bakkers en Italië.

Onsmakelijke ongezonde kleffe calorieflappen.

Industrieel fastfood, bah.

Krek, zo hoort het Sofia.

Dan kun je ergens mee aankomen (..., dat ook wel).

Het wordt nog lachen met deze reclame over veertig jaar.

Mits Merckx-in wording de mogelijke belofte waarmaakt,

zoniet, dan lachen we niet want we weten het niet meer.

De smerige smaak blijft plakken,

net als kauwgum en 'n Hut-pizza aan 'n kunstgebit.

Tijd voor de was ...

Trofeo Baracchi 1969

 

Davide Boifava wordt vandaag 74 jaar.

Eddy Merckx

75 jaar

Di Lorenzo, Gianni en het merk

Di Lorenzo, Monza.
Een familiebedrijf opgericht door vader Di Lorenzo en overgenomen door de bij Magniflex-Torpado gestopte Gianni De Lorenzo en diens broer Alfiero.

Di Lorenzo had in 1973 bij Molteni met Merckx gefietst en in 1974 bij Brooklyn Patrick Sercu geholpen met z'n groene trui in de Tour.

Zonca-Santini 'n jaar later was geen succes waarna hij twee jaar voor Magniflex-Torpado reed.

Vijf jaar bij de profs bleek, mede door een onwillige knie, genoeg en Gianni ging zijn bijdrage van een andere kant af geven.
Hij sponsorde en leidde al snel een amateurteam.

Waarin een talentje bleek te zitten, achteraan de vierde van links.

Misschien zo beter?

Di Lorenzo had een goede relatie met Atala en Gianni Bugno zette daar zijn eerste schreden op het professionele pad. En Gianni werd assistent-ploegleider voor enkele jaren. Na Atala gaat hij verder als mecanicien bij Mapei, Carrera, Liquigas en soms het nationale team.

Vandaag wordt Gianni Di Lorenzo 72 jaar.
Het bedrijf bestaat nog steeds, ook hun carbon mag er wezen.