Werd door een leeftijdsgenoot uit de streek benoemd als een 'apotheek op twee wielen'.
Haalde in 2000 alle Belgische kranten doordat hij een file wou omzeilen door tegen de richting op de vluchtstrook te gaan rijden. Een tumultueuze achtervolging (acht schoten door de gendarmerie) leidde tot een veroordeling en plaatsing in een inrichting wegens poging tot doodslag, weerspannigheid en drugsbezit.
Van Sweevelt lag al 'n week in coma 'na 'n noodlottig etentje'.
Het jaar ervoor, 1980, kwamen ze in het peloton op Benotto.
Een jaar later, 1982, stapten ze voor vrijwel eeuwig over op Pinarello.
Reynolds werd Banesto, Banesto werd Illes Baleares, Illes Baleares werd Caisse d' Espargne, Caisse d'Espargne werd Movistar en Movistar stapte pas in 2014 over op Canyon waarop ze nu nog rondfietsen.
Acha was de eerste drie jaar lid van het team en is daardoor samen met José Luis Laguía
laguía
de enige van dat team die op drie verschillende merken fietsen heeft gereden.
Miguel Acha wordt vandaag 63 jaar.
Het is net iets meer dan de helft van de foto maar kijk toch efkes naar de namen.
Niet flauw toch?
Martin Teunissen links bovenaan, nummertje één.
Inderdaad, een aardige sprint in de benen.
Hieronder een jaartje of wat later,
wederom de eerste links.
In Oostenrijk voor Wenen-Gresten-Wenen.
foto: archief bart van horik
Martin begreep al vroeg dat de cyclocross broodnodig is voor de ontwikkeling van de moderne renner. Dat de rest van de wereld het nu ook door heeft is alleen maar mooi. Wel wat laat.
Met podiumtraining kun je ook nooit vroeg genoeg beginnen.
Je weet immers nooit wanneer je zoon op 't podium van de Tour moet schitteren.
Hij kan er maar klaar voor zijn.
foto: archief wiel kuntzelaers
Martin Teunissen, vader van Britt en Mike en man van Anita, wordt vandaag 59 jaar.
Investeren in de ouwe dag loont!
Een snelpak, gebruikt met tijdritten en cyclocross.
Met grote kleine letters 'r & b glas' en 'bouwmat. gebr. martens'.
Zwart geflockt op geel met blauwe banen en witte flock op het zwarte broekdeel.
Flock?
Voor de jeugd is Fabio nooit iets teveel ....
Die fluwelig aanvoelende letters bovenop de stof, dat is flock.
De jarige van gisteren, Wil Brouwers, komt al vlug in beeld,
U ziet wel waarom.
Alleen,
het venijn zit 'm bij truikes en dientengevolge ook bij snelpakken in de kleine lettertjes.
Nou maken Wil, r & b glas en de Gebroeders Martens het de beschouwer ook wel lastig.
In meerdere wisselende variaties met exact dezelfde kleuren als hier bovenaan.
Maar niet déze dus.
Die van hieronder wel.
Oké, de Gebroeders Martens pogen weer verwarring te scheppen,
nu de bouwmaterialen ónder hun naam,
maar waarschijnlijk kwam dat beter uit voor de aerodynamica.
Snelpak nietwaar?
U ziet 't nog steeds niet?
Engelbert van Horik, want die zien we hier, heeft duidelijk zichtbaar Pinarello op z'n mouwkes staan.
Zo klein zijn die letters nou ook weer niet.
Op dat snelpak wel, aerodynamica hè,
de wrijving rondom de schouders moet niet worden onderschat.
Het snelpak is dus niet van Wil Brouwers geweest.
Will werd vanaf oktober 1983 een jaar lang gesponsord door r & b glas en Martens Bouwmaterialen.
Aansluitend in dezelfde kleuren nog een paar jaar door de laatste.
Het snelpak is van 1982, de amateurformatie onder dezelfde namen op Pinarello.
Blij mee.
En als afsluiter hier de linkse en de tweede van rechts op de groepsfoto,
allebei weer zaakvoerder in bouwmaterialen, allebei in clubtenue.
Links Martin Teunissen met Gebr. Martens (!), rechts Engelbert in rood-wit.
En die van 't glas doen 't nou met geel en groen,
't is me wa.
Engelbert van Horik, sedert jaren Bart, wordt vandaag 60 jaar.
Onze jarige van vandaag, Marco Groppo, werd door Dromedario opgepikt nadat hij weg moest bij Metauro Mobili.
Daar waar het nog geen twee jaar eerder zo mooi begonnen was.
Een droomdebuut in de Giro van 1982,
de maglia bianca vóór Laurent Fignon met 'n 9e plek in de eindrangschikking.
Hoe kon dit toch gebeuren?
Onbeschermde contacten met de verkeerde Heren Doktoren?
Daar werd in die tijd nog niet zo moeilijk over gedaan,
Francesco Moser reed zijn werelduurrecord onder begeleiding van Francesco Conconi,
later vooral bekend als de leermeester van Michel Ferrari.
Nee.
Marco vond zijn muze.
Tot over zijn oren verliefd op de podium-miss.
Tijdens de Giro van 1983.
Het bleef niet bij heimelijke blikken en onder de deur geschoven kattenbelletjes.
Marco verbleef, naar eigen zeggen, op enig moment maar liefst 20 minuten bij Miss Mandy op de kamer. Kussen, wat aaien waarschijnlijk, het mocht geen naam hebben. Alweer aldus Marco.
Normaal gesproken kraait daar geen haan naar ware het niet dat Marco de eerste de beste klim de dag erop moest lossen. Vanwege een opspelende knieblessure, alweer aldus Marco. Hij moest die dag zelfs opgeven.
Alleen had slaapmaatje Frits Pirard
uit de school geklapt, Marco had de nacht doorgebracht bij Mandy.
Brei dat maar eens recht, carrière vooralsnog naar de kloten.
Hij kon dus nog terecht bij Dromedario,
voor 'n jaartje en toen leek het over en uit.
Vijf jaar later kreeg hij nog een kansje bij Eurocar in Zwitserland maar daarna kwam de olifant met z'n lange snuit.
Gelukkig had hij Mandy nog, ja ja!
Intussen ook alweer heel wat jaartjes niet meer,
in zijn eigen woorden 'ze was te mooi ...'
Frits debuteerde tegen 't einde van seizoen 1978 in 't team van Joop, Sven-Ake, Alban, de ouwe Hoban, Seznec en Raymond Martin. Mercier, La Douce France, ver van huis.
Logisch dattie thuis vreemd ging.
foto: de stem, johan van gurp
Hij reed vooral in den vreemde.
Na z'n debuut nog twee jaartjes bij Mercier, d'n Fritz.
Daarna 'n jaartje in vijf verschillende truikes bij Lomme Driessens' Boule d'Or.
Vijf!
In 't vierde hielp ie Freddy in de Tour aan de groene trui.
Daarna nam ie 'n jaartje rust, thuis, bij Peter Post.
Noodgedwongen,
Post nam 'm na 'n voor Raas fout gelopen Ronde van Vlaanderen gewoon niet meer mee naar 'n behoorlijke koers. Balen voor de Bredanaar.
foto: de stem, johan van gurp
Frits zocht het in 1983 maar weer verderop van huis.
Bij Van Impe, in Bella Italia.
En hij wint de eerste etappe in de Tour dat jaar.
Het peloton strijkt op Marc Madiot, de sprinters maken zich klaar en weg is Frits.
Oerend hard blijft hij weg.
Geen geel, dat blijft om de schouders van proloogwinnaar Vanderaerden.
Frits wordt ook nog 2e in de stijd om de groene trui,
op respectabele afstand van winnaar Sean Kelly, maar toch.
In Nederland kent intussen ook de gemiddelde voetbalfan Frits Pirard.
Bij de na-Tour criteriums is hij een graag gezien gast.
Fabio herinnert hem in de Nacht van Zeilberg dat jaar,
Fignon won, de nummer drie in de strijd om de groene trui.
Met geel, juist ja.
In Twello wordt een omnium georganiseerd met behalve Frits Pirard nog wat prominente renners.
Een van de mooiere statieportretten uit die tijd.
Zelfs de geblesseerde herstellenden zijn erbij.
Niet normaal zo'n foto.
Frits wordt overigens tweede, na die met dat rooje petje links.
Pirard blijft nog 'n jaartje bij Van Impe en neemt Johan Van der Velde, rechtsonder met pony, mee.
In 1985 neemt hij zijn intrek bij Graaf de Gribaldy en King Kelly.
De Kneet, Jacques van Meer en de dat jaar ervoor al aanwezige Jean Habets vormen een Nederlands kwartet in de hoofdzakelijk Franse ploeg.
Weer Miko, geen Mercier, wel alu van Vitus.
In 1986 wordt het weer dichter bij huis gezocht.
Skil blijft, zo ook Habets en van Meer maar nu met Skala en op 'n Gazelle.
Ene JP van Poppel doet zich gelden.
Frits' z'n laatste jaar bij de profs doet ie in België met z'n jongere broertje Frank.
Van Impe is er ook weer bij.
Frits Pirard is vandaag 63 jaar geworden.
Zo, en nu 'n Bavaria.
.jpg)
