Zoals U ziet, vaak twee of drie ploegen in het jaar, fietste op de weg en in het veld.
Had de pech dat juist in zijn tijd landgenoten Albert Zweifel en Peter Frischknecht oppermachtig waren.
Reed de Ronde van Zwitserland enkele malen en won in 1981 'n etappe.
Deed eenmaal mee aan de Vuelta en de Tour.
Overleed na een lange slopende ziekte.
Won driemaal de Österreich Rundfahrt en werd viermaal tweede.
Was viermaal Glocknerkönig en daarmee de recordhouder.
Met Harald Maier was hij een van de boegbeelden van het Oostenrijkse Puch.
Wat zeker niet wil zeggen dat Rudi alleen op 'n Puchje heeft gereden.
Hieronder een filmpje waar hij op 'n wiel wacht.
Op 't verkeerde moment natuurlijk en 't duurt veuls te lang.
Hennie Kuiper kan er 'n puntje aan zuigen.
Rudi op 'n gouden Alan, en 't is 't wíel wat kapot is hè.
Es kann aber gesagt werden .....
Viel zwaar in de Ronde van Sicilië en belandde voor de rest van zijn leven in een rolstoel.
Verdronk tijdens een duikcursus in Thailand.
Dan past stilte.
Weinig zo vervelend als te laat voor 'n groepsfoto komen.
In eerste instantie valt 't nog wel mee,
er worden hooguit wat grapjes gemaakt.
Later wordt 't een herinnering,
'Och ja, en toen kwamde gij anzetten ...'
En op 't laatst,
ja dan wordt 't pas echt vervelend.
Dan denken mensen dagge d'r nie bij hoort, dagge ne fantast bent.
Je plaats in de geschiedenisboeken is gepasseerd, een gemiste kans.
Te laat.
Vergetelheid.
En strontjaloers op die anderen natuurlijk.
Want wie kent ze niet?
Jesus Blanco Villar, Régis Clère, Reimund Dietzen, Alfonzo Gutierrez, Peter Hilse,
Maatjes waren 't,
fietsmaatjes.
En niemand die 't weet.
Want hattie nou maar 'n Pontiac gehad, 'n Festina desnoods.
Maar nee, zo'n flutklokske van de Hema ...
en zo is 't gekomen.
Niet op de groepsfoto.
Fabio had 'r zich al bij neergelegd,
dan maar niet in de geschiedenisboeken,
vergeet die speciale uitgave van De Muur maar,
Fabio Farelli Forgotten, oké als 't zo is dan is 't zo.
En wat kwam er vandaag tot zijn grote verbazing uit de Italiaanse laars tevoorschijn?
Het bewijs,
Fabio Farelli was er, hoorde er ook bij.
Een erkend berijder van klassieke racefietsen stuurde Fabio onderstaande foto.
Zijn automobiel staat voor reparatie in de garage.
Nu is hij voor de noodzakelijke dagelijkse kilometers aangewezen op alternatief vervoer.
foto's: sunitram
Fabio wordt nu toch een beetje nieuwsgierig naar het betreffende automobiel.
Altijd lastig, identiteit.
Wie ben je, waar hoor je bij?
Wil je onderduiken in de massa of wil je juist gezien?
Wiggo is er wel uit.
Wiggo is een mod.
En daarmee istie in goed gezelschap.
Al generaties lang.
the who midden jaren zestig
the small faces, ook midden jaren zestig
Het symbool van de mods zal inmiddels wel duidelijk zijn.
Wiggo tooide er z'n fiets mee.
De mods waren van 'kleding maakt de man' en ze reden op scooters dan werd de broek niet vies.
Heel anders dan de rockers. Die reden op 'n motor en vonden kleding niet zo belangrijk.
Zeiden ze of ze deejen zo.
Soms was 't knokken tussen die twee.
In Nederland ging dat ook een beetje op die manier.
In Amsterdam had je de Pleiners en de Dijkers.
In de Peel viel dat allemaal nogal mee.
Of tegen als U dat zo belieft.
Niet datter niet gemept werd.
Bij Van Moorsel in Deurne was 't vaak raak.
En met de kermis moesten die gasten van 't dorp verder teruggeslagen worden.
Lastig, identiteit.
Een brommer hielp ook wel.
De mod, en later het langharig werkschuw tuig, had dan een Puch.
De vetkuiven, en de boeren hier, hadden een buikschuiver.
Bij voorkeur een Zündapp of een Florett.
Fabio dacht dat de Flandria weer meer voor de vlotte dorpsjeugd was die niet op 'n Puch gezien wou worden.
Ook meppen dus.
Ook geen mods.
Maar we hadden 't over Bradley.
Hier met Paul Weller (voorheen the Jam) en Sir Paul Smith (inderdaad, onder andere Rapha).
weller, smith en wiggo
Of The Kinks mods waren is onder de kenners, de modwatchers, punt van discussie.
Feit is wel dat ze een mooi liedje, een waardige Hit van de Kermiskoers, gemaakt hebben.
Over mode en identiteit. Of andersom.
Het is maar dagge 't weet.
'Zo, en nou die rooj schoentjes uit, Fabio'.
Staal in Oostenrijk?
Puch!
Nou rijen ze daar sinds vorig jaar ook een retrorondje.
In Velo Veritas.
Da's geen Duits maar Latijn.
Vrij vertaald 'de fiets is het ware'.
En, net als L'Eroica en de Anjou Vélo Vintage, retrofietsen in een wijnstreek.
Nou weet Fabio datter mensen zijn die liever Duitse of Oostenrijkse wijn drinken.
En liever Duits spreken dan Frans, Italiaans of een andere Latijnse (!) taal.
En liever in een Duitstalig land op vakantie gaan.
Und jetzt gibts keine schwache Entschuldigungen mehr ....
Fabio heeft nooit iets met brommers gehad.
Niet dattie d'r nooit ene gehad heeft. Dat ook weer niet.
Maar hij stond er niet om te springen toen ie zestien werd.
Een half jaartje later stond d'r toch ene op de plak.
De binnenplaats, voor niet-ingewijden.
Een Batavus. Soort vliegmachine van hetzelfde bouwjaar als Fabio.
Kon je je nergens mee vertonen.
Maar dat was toen ook de bedoeling.
zoiets maar dan blauwgrijs met creme en 'n stuk duffer
Later volgde nog een vroege zestigerjaren Batavus, een opgevoerde Flandria (het Zündapp-model) en een grootvader-achtige Union. De echte kenners weten nu waar we het over hebben.
Eigenlijk, diep in z'n hart, had Fabio graag 'n Puch of Tomos gehad. Maar dat zat er niet in.
zoiets, in wit was nog beter geweest
Nou ja, 't is nooit wat geworden tussen Fabio en brommers.
Het schoonmaken van 'n bougie liet ie al over aan z'n jongere broertje.
Die vóór z'n zestiende dan ook al motor reed. Maar dat wist toen nog niemand.
Met van die mooie dagen zitten d'r nogal eens op 't fietspad.
Van die iets te brede, oudere mannen op 'n brommerke uit hun jonge jaren.
Ze rijden georganiseerde toertochten en er schijnen zelfs speciale clubs te bestaan.
Daar begrijpt Fabio helemaal niks van.
Wat behelst nou volwassen mensen om op verouderd materiaal rondjes te rijden?
En stinken dat die dingen doen.
Kan niet goed zijn voor je zorvuldig geconserveerde staal.
Maar wat heeft dit nou met fietsen te maken?
Mopper, mopper, brom, brom. Weinig.
Okee, op D'n Zeilberg hebben ze zo'n clubke.
En Mart van Kessel zit ook regelmatig op zo'n ding.
Een Kreidler Florett, dacht Fabio.
Martien van Kessel, supercrosser bij de NWB
Maar da's niet de reden voor wat aandacht.
Het is vandaag namelijk 85 jaar geleden dat de uitvinder van de bougie overleed.
"Had je zo'n hekel aan bougies dat dit reden voor een feestje is Fabio?"
Nee, nee.
De uitvinder, nou ja, belangrijk innovator van de bougie is Albert Champion.
"Nou nou, da's nog eens nieuws Fabio. Dat staat op al die doosjes .."
Bijdehand ...
Albert Champion was een wielrenner. En een hele goeie.
Hij werd op z'n twaalfde in 1990 fietskoerier bij fietsenfabrikant Clement.
Negen jaar later won hij Parijs-Roubaix.
hier tekent Albert de startlijst voor Parijs-Roubaix
met ook dit als gevolg
Intussen racete Albert ook nog.
Met motoren en auto's. Vaak in de USA.
Op zeker moment istie verhuisd naar de States en begon d'r 'n werkplaats.
Succesvol. Heel succesvol.
Diejen andere Albert, Verlinden, die weet nog te melden dat Albert in 1921 ging scheiden van z'n vrouw.
En in 1922 weer trouwde met een ding van twintig jaar jonger.
Nou bleek die vreemd te gaan. Met 'n ex-bokser.
Ge vuult 'm al aankomen ...
In een nachtclub krijgt Albert ruzie met die bokser en wordt neergeslagen.
Enkele uren later is Albert dood. Officieel aan 'n hartaanval.
Hier zeggen ze dan "'t war nog zeûnd".
5 april 1878 - 27 oktober 1927
Albert ligt trouwens in Parijs op 't Cimetière du Père-Lachaise.
Waarmee dit verhaaltje weer mooi rond valt te maken.
graf jim morrison op père lachaise
Want als d'r zunne Puch was geweest,
wat was dan mooier geweest,
wind op de kop met lange haren
en Jim Morrison met The Doors loeihard.
Alleen was d'r toen nog ginne walkman of ipod.
En ginne Puch.
Vandaag 63 jaar geworden.
Goed op de weg en in het veld.
Werd beroepsrenner na de Olympische Spelen 1976.
Waar hij gedeklasseerd werd wegens het hinderen van Fons de Wolf.
Grossierde in Nationale titels veldrijden, was daarin tweemaal wereldkampioen.
Droeg geel voor Peter Post in de Tour en won twee keer een Touretappe.
In de Vuelta werd hij eenmaal derde met een ritzege.
Herzlichen Gluckwunsch!
