Posts tonen met het label miyata. Alle posts tonen
Posts tonen met het label miyata. Alle posts tonen

zaterdag 1 februari 2025

Ook in Helmond


Gisteren waren de Mrs en Fabio naar de bioscoop.
In Helmond, bij de Cacaofabriek.  Sing Sing, een mooie en aandoenlijke film over theatermakende gevangenen in misschien wel de bekendste gevangenis ter wereld.
Maar daar gaat het nu niet over.

Nadien, bij de garderobe, was een medewerker doende met filmaffiches. Het beperkte ervan wat Fabio zag deed hem vragen of hij die ene, díe ja, eens uitgerold mocht zien. 
Wat de vraag opriep of deze film ook in de Cacaofabriek kwam en of hij misschien,  asteblieft,  zo'n affiche mocht hebben. Dat mocht als hij de voornaam van de hoofdpersoon kon zeggen. Dat lukte dus, op de avond dat Frank Heinen slimste der slimsten werd. Mooi, dat kan niet iedereen zeggen.


Betreffende medewerker zei geen verstand van wielrennen te hebben maar dat hij zich erover verwonderde dat zo'n film over Merckx werd gemaakt en niet over Jan Janssen. Wat Fabio weer mooi in de rol van de farao der wijsheid bracht, wie maakt zoiets mee op één avond.
De goede man begreep het, hij kon rekenen. 
Waarna hij verder ging over  Nederlandse renners uit het verleden.  Het repertoire was beperkt maar hij bleek ooit gescharreld te hebben met een zus van Peter Winnen. Bij Fabio's repliek over zijn Koga Miyata Full Pro en hetzelfde zweethemd als Peter op de Alpe haakte de man af.


Hij was niet de eerste.
Merckx wel, komt gaat dat zien.



Ook in Helmond.
Godweet zit Pietje Damen wel op de eerste rij.
Vanaf februari in de bioscoop.


vrijdag 4 augustus 2023

Van een kraai en een overeenkomst


Een vliegende kraai vangt altijd wat.
Gisteren deze mooie wielen 'gevangen'.
Eddy, van de witte trui die hij pas jaren na dato kreeg. En van Aarle-Rixtel.


Het was bijvangst,
er zou eigenlijk alleen een fiets worden opgehaald, voor de onderdelen.


Mooi frame, in nette staat, net als de onderdelen waar het om ging.
Heel errug blij mee met dank aan de gulle gever.

Die wielen van hierboven hebben niet alleen mooie spaken en historische velgen, de naven zijn nét van dat Dura Ace-groepje waarmee de Carrera-Alan moet worden opgebouwd. Komt dat even goed uit!
Als wielertoerist schrikt deze kraai wel 'n beetje van de bandjes.
Bandjes? Tubes!
Die schijnen werkelijk formidabel te rijden 
Maar wat als je lek rijd?
Da's andere koek dan gewoon banden.


De kraai spreekt zich aldus  moed in.
En gaat nog efkes naar de Jumbo op verzoek van de Mrs, 
monchou halen.
En wat komt ie tegen op straat?


Toch maar meegenomen,
er groeide een idee.

maandag 25 april 2022

Winnen & de Rooij

Strak in 't pak en degelijk geschoeid,
ploegmaten van weleer.
IJsboerke of Capri Sonne,
that's the question.


Racing specialists of the world.

foto: united photos, rob van wieringen

Leuk, casual,
maar waarom zien we de schoenen nu niet?

woensdag 10 november 2021

Geluk zit 'm in kleine dingen

Sommige mensen hebben alle geluk van de wereld.
of in ieder geval zit het ze soms wel errug mee.
Zo ook een der deelnemers aan de afgelopen Turf Toertocht.
De goede man had zich vergist in het tijdstip van vertrek.
Hij schijnt rond het vertrek nog een berichtje te hebben gestuurd ..
'Half twaalf toch?'

Half elf dus. 
Hoewel het tot groot geluk van de goede man wat later was geworden,
wachten op mekaar telt ook als de portemonnaie is vergeten en je terug moet.
Mits er tijdig over is gecommuniceerd,
en de koersdirectie groot van hart is.

Door die verlate start,
en de vrijwel per direct loslopende crank van schrijver dezes,
zag de goede man tijdens zijn heenweg in de verte 'n kleurrijk peloton die weg oversteken.
Nou is dat geen flauwe, die gast die kan fietsen.

Op de tweede dag van dit jaar, een zaterdag net efkes boven het vriespunt,
signaleerde Fabio de man op de fiets in Griendtsveen.
Niet zó bijzonder als de woonstede Blerick, ja ja, van Rih-Cové, is,
'n gooi zeg maar. Wél als je onderweg bent naar Wychen om 'n frame op te halen.
En dan met dat frame op de rug met de fiets terug.
Een Koga Miyata, voor een ander merk doet ie dat niet.


Achter Grashoek bleek ie d'r dus bij te zitten en gezien 't parcours daarvoor al efkes.
Dat heb je als je voorop fietst, vanachter gebeurt vanalles.
Zonder de vertraging was dat peloton nooit op dat moment die weg overgestoken.
Twee keer geluk gehad mogen we toch wel stellen.
Maar er komt meer.


De man z'n fiets, Koga Miyata natuurlijk.
Wel een met 'n rugzakje,
pardon, zadeltas. Een royale zadeltas waar veel in kan.
Handig voor onderweg als er iets misgaat.
Niet handig als de bijbehorende royale rits een eigen leven gaat leiden.
De paden en de lanen tijdens de Turf Toertocht zijn uitgekozen op 'n bepaalde mate van begaanbaarheid,
hobbels, bobbels, plassen en brassen, dat idee.
Zo'n rits wil dan wel eens geprikkeld raken en opengaan.

Wat dus tot tweemaal toe gebeurde.
En die tweede maal was 't CO2-fietspompje d'r vantussen gegaan.
Het voelde zich waarschijnlijk toch al niet zo thuis in zo'n rit met ouwe crossfietsen
en greep de kans die 't kreeg,
hopla, de vrijheid tegemoet op 't jaagpad langs 't Kanaal van Deurne,
net voor de voormalige hoge brug tussen Helenaveen en Liessel,
'n ideaal plekje dacht die CO2-pomp.

1915

Ideaal om gezien te worden door 'n modern jongmens op 'n MTB, twentyniner natuurlijk,
de MTB, 't jongmens is iets gevorderder.
En opgeraapt en in de zak gestoken te worden.
Nou was die MTB-er niet van gisteren, twentyniner hè, 
die was bekend met 't fenomeen Turf Toertocht en wist dat die daar ook hadden gefietst.
Een whatsappje was snel verstuurd.
Zoon, die van Fabio, was de ontvanger.
Om een lang verhaal kort te maken,
sommige mensen hebben alle geluk van de wereld,
tot driemaal toe.
In ieder geval deze goede man op die dag.


zondag 10 oktober 2021

Post Vintage Bike Fair Stuff


Post-Corona durft Fabio nog niet te schrijven,
God weet hoe de wind morgen waait ...
Voor de ongelovigen en niet-Brabanders en/of Limburgers onder U,
dat betekent dat die 't ook niet weet.

Maar we waren weer eens op een fietsbeurs.
In Geel, parochiehuis Sint Amands.
Toepasselijk plekske gezien dat we 't dan hebben over de schutspatroon van de bierbrouwers, wijnhandelaren, apothekers, herbergiers en kruideniers. De koers druipt d'r vanaf van d'n dieje.

Ook aan te roepen in geval van rheuma, jicht, koorts, stuipen, verlammingen, huidaandoeningen, epilepsie en dierziekten, wat dat laatste ook mag zijn. Toch handig om te weten als je een dagje ouder word.

Wat d'r nou op die werkbank ligt?
Wat sleutels van Stronglight en Sugino, 'n setje Mafac Racer remmen, wat verschillende kabelgeleiders voor onder de bracketpot, 'n Titan-stuurpen zonder bout en enkele kettingbeschermers voor de liggende achtervork. Die twee bidons en 'n setje Mavic-stickers wat d'r ook bij ligt zijn nieuw gemaakt door Ian DaCosta. Waarvoor hulde, hip hip hurray!


Echt niet, niks te lang Billy Joe. 
Maar wel te lang om niet bij 't lijstje te blijven.
Maar geen centje spijt, we hebben 't er nog wel over.


zondag 5 september 2021

Eroica Limburg (zuur gezeur van een ouwe man)


Of is het Valkenburg?
Gisteren heeft Fabio heerlijk gefietst in 't Limburgse land.
Het plan was om de route van 60 kilometers te doen.
De voorzienigheid greep echter in en deed Tom Tom Farelli en kompaan de eerste de beste afslag naar de 125 kilometers nemen. Hij heeft zich nooit gerealiseerd dat Emile's Belgisch Rijwielhuis zover van Valkenburg lag .... de eerste stempelpost kwam maar niet in beeld. 

Er begon wat te knagen, hoe kon dat nou? 
Voor de bejaarde wielertoerist die dit driftig op z'n Remington zit te tikken is Limburg altijd al 'n ondoorgrondelijke lappendeken geweest. Als daar dan flink wat slingerende boerenpaden aan worden toegevoegd, nou dan weet je 't wel.

Bij Banholt is wat te doen, we mogen een aangekleed terrein op. Modieuze gravelrijders koen ons tegemoet, toch zitten we goed. Althans, het is ook een Eroica verzorgingspost, water, sportdrank en, lekker, koffie met vlaai. En 'n  zingende jongeman met gitaar. Verkeerd rijden is niet altijd fout.
We weten nu ook zeker welke route we rijden.

Forse afdalingen met los gesteente en modderpoelen en kuitenbijtende beklimminkjes brengen ons uiteindelijk bij de volgende verzorgingspost. De bus van Sauna Diana staat pront te pronken maar de bananen zijn op. Gelukkig is er nog wel water en sportdrank te drinken over. 
Een ietwat hongerig gevoel wordt ons deel. Fabio deelt dus zijn reep met Kompaan Tinus. 
De vorige keer in 'n vergelijkbare situatie, Monte Sante Marie in 2015, was er geen reep te delen. Niet klagen maar dragen.

In de rij voor 't pontje over de Maas, via de Enci en de St.Pietersberg door Maastricht om bij Patisserie Peter Lemmens in Maastricht koffie met kersenvlaai de trek  te stillen.  



Er waren meer lotgenoten zoals U ziet.
Over de Maastrichtse Strade Bianche, de voormalige snelweg, wordt de meest Franse stand van Nederland verlaten richting onze eerste echte stempel- en verzorgingspost, het BRH. Ontzettend lekkere broodjes hadden ze daar en dat werd ook tijd. Een mens leeft immers niet alleen op vlaai en koffie. 

Al rap daarna draaien de beide helden van dit verhaal het terrein van Par'Cours op. De lieftallige dame op de stempelpost heeft te doen met de doorgestane belevenissen en ramt pontificaal drie stempels op de kaart. Het bierglas van de sponsor is verantwoord.

foto: tinus van der plas

In de buurt van Margraten

 


vrijdag 3 september 2021

maandag 30 augustus 2021

Grensoverschrijdend

foto: hans gerichhausen, sportfoto's angeren

Of dat Fabio van z'n geloof is afgevallen?
Dat heeft ie de afgelopen paar weken vrij vaak gehoord.
En dan hadden de vraagstellers 't niet over 't Rooms Katholieke geloof.
Neeje, schijnbaar had men 't idee dat Fabio kaarsjes opsteekt bij Alan.
Hij moet erkennen, 
zo af en toe, wel eens, 't komt voor, wordt het merk door hem bewierookt.


Maar dat kunde 't menneke toch amper kwalijk nemen, hij moet wel, hij heeft er zoveel.
En toch istie nie eenkennig.
Net als met die roomskatholieken, 
ge kunt d'r veul kanten mee op.
Net als met 'n Alan,
de insiders snappen het wel. 
Wat bewegingsvaardigheid is van belang,
altijd strak en gestreken in 't pak maakt 'n mens breekbaar.
Rechtlijnigheid brengt zekere risico's met zich mee.


Het is maar dagge 't weet.

foto: hans gerichhausen, sportfoto's angeren
Rijdt best lekker zo'n FullPro maar om nou te zeggen dagge d'r harder van gaat klimmen,
nie echt.
Vergeleken met 'n Alan dan hè.

Capri Sonne Sports Montmar




foto: cor vos

Een replica gemaakt in Spanje door Sports Montmar.

zondag 15 augustus 2021

vrijdag 13 augustus 2021

Referentiekader



Koga Miyata FullPro 1981

Het heeft 'n tijd geduurd maar eindelijk is het dan zo ver.
Oké, nog wat kleinigheidjes en verder wordt niemand geacht te zeuren.
Opgebouwd in mijn aanwezigheid door Erik Boelen waarvoor hartelijke dank. Erik maakte ook de fotoserie.
Jan Nijssen haalde 'n lelijke slag uit het achterwiel en zonder de tips van Marcel Smit had het nog véél en véél langer geduurd. 
Peter Winnen bedankt voor de inspiratie, dit jaar veertig jaar geleden.


In de folder en op de teamfoto heeft de fiets een wit stuurlintje. Die dag had Peter 'n blauw. Laten we dat nou toevallig in huis hebben. En afgewerkt met witte tape, zoals hierboven. De remkabels in de folder zijn zwart, op de teamfoto is het niet helemaal duidelijk, Alpe d'Huez lijkt met zilver/grijskleurige beklommen.



Winnen zal wel met de originele Dura Ace AX dynamic drive hebben gereden. Hier zit een adapterje tussen de crank en het pedaal. 
De ketting is geen Dura Ace en de bidonhouder is van TA. Daar was niks over te vinden in de folder maar op de foto's leek dat, ook gezien de tijd, de meest passende keuze.


Geen tubes voor Fabio, dus ook niet Mavic GP4, de velgen van Peter. En zie maar eens aan de zwarte G40-velgen te komen.  De bandjes moeten nog vervangen worden door 'skinwalls', huidkleurige zijkanten. 
Het zadel is, zoals U nog net ziet, het correcte. Alleen zou Peter op het originele zadel hebben gereden? Zadelkeuze lag, zeker toen, nogal gevoelig.
De remblokjes achter moeten ook nog worden vervangen. Daarvoor zal een andere fiets, efkes elders opgeslagen, als donor moeten dienen.


Het originele metalen dopje voor op de stuurvoorbouw viel op de mat een half uur na thuiskomst van fiets en schrijver dezes. Uit Zwitserland ..
De stuur bocht van SR, de Foursir, bleek een probleem. Het is een 3ttt Merckx geworden.


Oh ja, een algemene opmerking. Aleen originele teamfietsen hebben met grote letters Koga Miyata op de balhoofdbuis staan. Deze niet. Dat geldt ook voor de GP4 velgen, daar staat met grote letters Mavic op, alleen bij de teamfietsen. Hier dus al helemaal niet want die velg zit er niet eens op.


And there she goes ..., eh, hij. Voor een korte check. Zadel en stuur leken op de goede hoogte, louter op 't oog van de meester!
Het échte testritje van een dag later gaf zeker geen reden op 112 te bellen.
Lekker fietsje!


De originele pomp van Karasawa waren we vergeten voor het ritje en het Koga Miyata zadeltasje ligt ergens in een doos. Wel weer Detto Pietro's met Koga Pro d'r op aan de voeten gehad. 
En zo'n truike met oranje onderrug natuurlijk.
Veertig jaar later.

maandag 24 mei 2021

Koga Miyata Fullpro 1981


Op woensdag 14 juli in Ede, Koga Wielerdag.
Peter Winnen won die dag veertig jaar daarvoor de Tour-etappe naar Alpe d'Huez.
Op 'n Fullpro.

foto: cor vos

zondag 1 november 2020

Pompje

 

karasawa primus
Een fietspomp. 
Voor op het frame. 
Tussen de buizen geklemd.
Toen iedereen nog maar één bidon had. 
En wat is daar nu zo bijzonder aan?
Zie maar dat je 'm hebt, 
broodnodig accessoire.