Reintje Groenendaal

72

Harry Schmitz

Was zeven jaar 'profi', tussen eind 1983 en eind 1989.

Veelzijdig, actief op de weg, het veld en de baan, zesdaagses en achter de grote motoren.

Zijn belangrijkste prestatie was in de Coca Cola Trophy van 1986. Hier won hij in totaal drie tijdritten en de sprinttrui. Didi Thurau won voor Hennie Kuiper en Rolf Götz.

Harry is vandaag zestig jaar geworden.

Pistrada bestaat nog steeds. 

Niet zomaar 'n truike

 

Dat truike van vandaag doet toch errug aan gisteren denken.

Zeg maar rustig eergisteren.

Eigenlijk 1985.

Skala, de laatste échte ploeg van Fons van Katwijk bijvoorbeeld.

Het is niet voor niks dat deze truikes op mekaar lijken.

De ploegleider van Fons dat jaar was Ben van Erp.

Met de Er van Ervo.

Het was ook het eerste en laatste jaar dat Ben van Erp ploegleider van een professionele ploeg was.

Een ploeg met potentie,

logisch met debutanten als Nico Verhoeven, Jean Paul van Poppel en Erik Breukink.

Van Erp werd bij Skala geconfronteerd met niet-nagekomen toezeggingen wat betreft de verlenging van contracten met 'zijn' renners. Hierop trok hij zich terug en 'n vervolg is er nooit gekomen. 

Wat jammer is, de Gazelle-ploeg die hij meerdere jaren leidde is met hem 'n topploeg geworden.

Om de eerdere ploegen van hem te laten zien, Fons van hierboven reed voordat hij prof werd ook al met van Erp. Ideaal fotomodel dus.

1973

1976

In 1977 startte Ben samen met de vo van Ervo, zijn Soka-renner Jacques Vooys, Ervo Wielersport in Tilburg. In de loop van jaren een ontmoetingsplaats voor renners en liefhebbers van de wielersport. Vooys trok zich in 2005 terug uit het bedrijf. Ben van Erp bleef er, naast zijn andere zakelijke acitiviteiten, tot aan zijn dood op 15 maart van afgelopen jaar. Van Erp werd 77 jaar.

1978, na het wk met een teleurgestelde theo de rooij, foto: cor vos

Niet zomaar 'n Skala-lookalike dat Ervo-truike.

Met dank aan Willy van Oijen

Tijd voor soep!

 

Die donkere daag van vandaag d'n dag, 

Kerst is geweest, Nieuwjaar heeft Oudjaar verjaagd maar is navenant nog niet begonnen. 

Weemoed naar God weet wat, tijd voor soep!

Casa Farelli gaat geuren naar de dagen van weleer. Toen we nog achteloos grenzen overstaken op weg naar gewenst sociaal verkeer.

Wat hebben we in huis? 

Uien natuurlijk, ook knoflook. Wat wortels en bleekselderij, geen prei. Een spitskool, en nog snoeptomaatjes. Een potje cannellinibonen, een blik gepelde tomaten en een kleintje tomatenpuree. Verder wat sneetjes maisbrood, een royaal assortiment aan gedroogde Italiaanse kruiden en groentebouillonblokken. Last but bijna leeg maar net genoeg, een fles olijfolie om mee te bakken.

Toscane here we come!

eroica 2011

Bovenstaande jongeman geniet overduidelijk van zijn toebedeelde bakje ribollita, want over die soep hebben we het hier. Toebedeeld door de dames belast met de verzorging van de inwendige retrocoureur tijdens l'Eroica. 

In de Chianti, Toscane. De originele, op de strade bianchi, origineler dan de profkoers die daarnaar is vernoemd. 

Ribollita is armeluiseten. Volgens het verhaal werd in de middeleeuwen het eten van de rijken niet opgediend in schalen maar op platte broden. Als ze uitgegeten waren verzamelde het personeel dat wat overgebleven was, veel brood erbij natuurlijk. Alles werd bij mekaar in een ketel gedaan en wie nog wat groenten had mikte dit erbij. Zo ontstond een soep. Een soep die tweemaal gekookt had, eerst voor de rijken, daarna voor de armen, 'opnieuw gekookt', 'reboiled', ribollita. 

Voor de hedendaagse eter betekent dit dat het de tweede dag lekkerder is dan de eerste, net als met erwtensoep, snert. De lepel moet er ook rechtop in blijven staan, dan is ie pas echt goed.

Fabio en de meesten in I Paesi Bassi, de Lage Landen, hebben l'Eroica én de bijbehorende soep leren kennen via collega-retrorijder Gerard van Dongen. De ribollita van hierboven is een vegetarische geworden, dat hoeft niet zo te zijn. Gerard heeft er eentje met speklappen gemaakt. Klik hier voor zijn recept. Voor een vleugje weemoed ook in uw huis met die donkere daag. Lekker met een glas stevige rode wijn.

"Italiaans: spreken gaat minder, maar ik eet en drink het voortreffelijk." (Lévi Weemoedt)

 

Een reisje langs de Rijn, de corona-editie van Eroica Germania

foto: paolo martinelli

Met dank aan Zoon en Tinus van der Plas voor de foto's.

Johnny Broers en het ABC

A:
Alsof dat ie 't weet, wijsvingertje, duimpje omhoog, 
naar zo'n truike is Fabio op zoek.
Niet dat die nou zo kickt op frikandellen van Beckers of ander frituurgoed,
nee, Beckers is nu eenmaal van oorsprong een bedrijf uit Fabio's geliefde Deurne.

Toen Jan Bekkers, inderdaad zonder  'c', de kroketten nog 'croquetten' en frikandellen nog 'fricandellen' noemde. Wat had die toch met 'n 'c'?
Hoewel,  kip en kalkoen met een 'c' zou er wel heel raar uitzien.

Maar terug naar dat truike waar Johnny zo terecht naar wijst.
Mocht U er nog eentje hebben liggen dan houdt Fabio zich warm aanbevolen.

Oei, niet zo natuurlijk ... maar zo.

B: (nee, niet van Beckers)

Johnny Broers was beroepsrenner tussen 1981 en 1988, in 1987 sloeg ie 'n jaartje over en reed weer bij de amateurs. Zo ook na 1988.
Zijn belangrijkste uitslagen zijn derde in de Brabantse Pijl van 1981 en derde in de Amstel Gold Race van 1985, die van de wederopstanding van de Kneet.
En vandaag wordt ie 61 jaar.

C:



Het is maar dagge 't weet.

Jean Habets & de Verdediging

Een jaartje geleden had Fabio efkes een bijbaantje.
Op 't Leegveld in Deurne was 'n fietsbeurs en 't baantje bestond voor dat moment uit het in goede banen leiden van het parkeren van de vierwielers.
Die fietsbeurs is overigens eind volgende maand op dezelfde plek weer te  doen.
Nou had Fabio diejen dag 'n bepaald truike aan.
Om precies te zijn ditte truike.

Stopt d'r inenen een auto en 't smaal köpke daarbinnen doet 't raam open.
Fabio dacht nog dattie de weg ging vragen op dat immense parkeerterrein.
Maar nee, 'Waar heb jij dat truike vandaan? Daar heb ik in gereeje ...'
Oei!
Hij schiet onmiddellijk in de verdediging, diejen mens moest eens denken,
'Ongeveer dertig jaar geleden zelf gekocht bij Frans Linders in Oploo'.
'Mooi!'
'En wie bende gij dan?'
'Jean Habets' en diejen smaale geeft gas richting stilstand.
Pfff, alles weer in goede banen geleid.

Het was blijkbaar geen incident die Habets bij de Stalen Ros Fietsbeurs (want daar was het te doen toen met dat truike).
Later dat jaar met de Eroica Limburg was ie d'r ook weer bij.
Hier in conclaaf met de organisatie én de kasteelheer van Sauna Diana.
Breeje smile die 't nét nie wint van d'n bril.
Duidelijk naar z'n zin diejen mens.

Vandaag istie jarig en wordt 57 jaar.
Proficiat en van míjn truike bliede af .....
Zo'n sokken heb ik trouwens ook gehad, ook van Frans Linders.

Komaan jongens, dat parkeren kan beter!

Pirard in Vogelvlucht

Frits debuteerde tegen 't einde van seizoen 1978 in 't team van Joop, Sven-Ake, Alban, de ouwe Hoban, Seznec en Raymond Martin. Mercier, La Douce France, ver van huis.
Logisch dattie thuis vreemd ging.

foto: de stem, johan van gurp

Hij reed vooral in den vreemde.
Na z'n debuut nog twee jaartjes bij Mercier, d'n Fritz.

Daarna 'n jaartje in vijf verschillende truikes bij Lomme Driessens' Boule d'Or.
Vijf!

In 't vierde hielp ie Freddy in de Tour aan de groene trui.
Daarna nam ie 'n jaartje rust, thuis, bij Peter Post.
Noodgedwongen,
Post nam 'm na 'n voor Raas fout gelopen Ronde van Vlaanderen gewoon niet meer mee naar 'n behoorlijke koers. Balen voor de Bredanaar.

foto: de stem, johan van gurp

Frits zocht het in 1983 maar weer verderop van huis.
Bij Van Impe, in Bella Italia.

En hij wint de eerste etappe in de Tour dat jaar.
Het peloton strijkt op Marc Madiot, de sprinters maken zich klaar en weg is Frits.
Oerend hard blijft hij weg.
Geen geel, dat blijft om de schouders van proloogwinnaar Vanderaerden.

Frits wordt ook nog 2e in de stijd om de groene trui,
op respectabele afstand van winnaar Sean Kelly, maar toch.
In Nederland kent intussen ook de gemiddelde voetbalfan Frits Pirard.
Bij de na-Tour criteriums is hij een graag gezien gast.
Fabio herinnert hem in de Nacht van Zeilberg dat jaar,
Fignon won, de nummer drie in de strijd om de groene trui.
Met geel, juist ja.

In Twello wordt een omnium georganiseerd met behalve Frits Pirard nog wat prominente renners.
Een van de mooiere statieportretten uit die tijd.
Zelfs de geblesseerde herstellenden zijn erbij.

Niet normaal zo'n foto.
Frits wordt overigens tweede, na die met dat rooje petje links.

Pirard blijft nog 'n jaartje bij Van Impe en neemt Johan Van der Velde, rechtsonder met pony, mee.
In 1985 neemt hij zijn intrek bij Graaf de Gribaldy en King Kelly.

De Kneet, Jacques van Meer en de dat jaar ervoor al aanwezige Jean Habets vormen een Nederlands kwartet in de hoofdzakelijk Franse ploeg.

Weer Miko, geen Mercier, wel alu van Vitus.

In 1986 wordt het weer dichter bij huis gezocht.
Skil blijft, zo ook Habets en van Meer maar nu met Skala en op 'n Gazelle.

Ene JP van Poppel doet zich gelden.

Frits' z'n laatste jaar bij de profs doet ie in België met z'n jongere broertje Frank.
Van Impe is er ook weer bij.

Frits Pirard is vandaag 63 jaar geworden.
Zo, en nu 'n Bavaria.