Rood-Wit

Niet dat we zoveel hebben met voetbal en supporter mogen we zeker niet heten.

Maar als het dan toch moet,

deze actie  van Björn van der Doelen mag er zijn en heeft onze sympathie.

Natuurlijk ook wel 'n beetje omdat ie stopte met voetballen en muziek ging maken.

Fartelli Speaks

Het moet gezegd worden,

het zat weer eens niet mee.

Na de etappe van de valpartijen in de Giro op woensdag ontkiemde er een idee,

tijdens een korte vakantie vanaf donderdag nam het meer ruimte in Fabio's hoofd.

REMCO EVENEPOEL IS NOG STEEDS EEN VOETBALLER!

Als hij valt is het een drama en de schuld van een ander. Daarna blijft ie doormiepen en gaat verhaal halen waar hij maar kan. Dat ie valt kun je 'm niet kwalijk nemen, zo lang zit ie nog niet op de fiets.

Voor de omgang met de pers lijkt ie intussen met redelijk succes een media-training te hebben gevolgd.

Maar dat gedrag in de koers ..., waar kennen we dat van?

Op zondagmiddag terug van vakantie net op tijd voor de finale van de tijdrit, mooi.

Inmiddels weten we dan dat Remco bergop wat tijd heeft moeten laten aan Roglic en z'n Ineos-kompanen.

Wat ie zondag ruimschoots zal goedmaken weten zijn supporters aangemoedigd door de Belgische pers.

Maar dat gedrag van pers en supporters ... waar kennen we dat van?

In de tijdrit gaat Remco hard van start, gaande de de rit blijkt té hard.

De krachtmeting die zijn beperkte verlies zou goedmaken, ruimschoots ja, won hij met één seconde verschil op nummer twee. Zijn belangrijkste tegenstrevers eindigden binnen 18 seconden.

En de mediatraining had duidelijk effect, Remco gaf toe op een te snel schema te zijn gestart wat hij niet had gered. Toegepaste helicopter-view. 

Het jong heeft het ook niet makkelijk, de Belgische supportersmassa die snakt naar een opvolger van Merckx, een ploegleider met een leiderschapsstijl uit de negentiende eeuw ... Fabio geeft het je te doen op die leeftijd. 

En dan stort alles in.

Op zondagavond met de rustdag voor de boeg stapt Remco uit de Giro met een positieve corona-test.

Shit, scheisse, daar gaat Fabio z'n idee.

Dat kun je toch niet maken,

zo'n vergelijk terwijl het onderwerp van het verhaal zijn droom-Giro in roze moet verlaten.

Inderdaad, ook bij Fabio schoot even door het hoofd of het geen opgelegd pandoer was, of hij er niet tussenuit piepte in ogenschijnlijk gewonnen positie. 

Maar dat had Lefevre nooit goed gevonden toch?

Dat is ook 'n 'Macher', 'kein Geloel, fussball' ....

Daar ging het verhaal dus,

hoewel,

Tom Poes verzon een list,

beschrijf je dilemma.

foto: psv

Ergens diep in Remco zit nog steeds dit manneke,

hopelijk voor hem weet ie het nog te vinden,

dan zal ie de wielrenner zijn die er ongetwijfeld ook in zit.

Want hard fietsen?

Dat kan ie!

Alles voor de Mrs

Op zoek naar iets onvindbaars enkele weken terug een rommella opgeruimd gehad.

Al doende van alles gevonden wat niet kwijt was.

En nooit gebruikt.

Papier werd geordend maar vooral verhuisd naar het oud papier.

Een onvoorstelbare hoeveelheid kabeltjes werd ontward en op zolder bij andere kabels gelegd.

En deze werd bewaard.

Oprolbare oortjes.

Superkitch.

Toch bewaard.

En pas vandaag viel het kwartje.

Of weer, dat weet Fabio niet meer.

Een cassettebandje.

In goud zoals het hoort bij de naamgever.

Ongetwijfeld ooit onderdeel van een cadeauverpakking.

Immers, het eerste contact van Fabio met de Mrs werd onder invloed van Pour Homme gelegd.

Het kan niet altijd Kajapoet zijn.

paco rabanne, 1968, foto: vogue

Kort na het opruimen van die la was de man dood.

Kan dat ding weer niet weg.

Fiets met gadgets

Deze fiets is 1961/1962 gekocht in Lyon en daarna aangepast, gemodificeerd met vanalles wat we op dit moment gadgets noemen. In 1963 was ie klaar en nadien is er zo'n 10.000 kilometer mee gefietst.

Zonder batterijen en met lege tassen weegt ie 29 kilogram. Dit heeft tot gevolg gehad dat de schuine buis losgekomen is geweest van de onderste balhoofdlug, dit is gerepareerd.

De waterdichte rode cockpit was voorzien van een Nederlands product uit betere tijden van dit nog steeds bestaande bedrijf.

De fiets is in bezit van het Musée Barthélemy Thimonnier in Amplepuis, noord-oostelijk van Lyon.

Remco Evenepoel

 Vandaag 21 jaar.

Philips in de Tour

Alexandre Zinoviev

3 mei 1961 - 21 februari 2005

Was tweemaal wereldkampioen op de 100 km ploegentijdrit, in 1983 en 1985.
Alexandre was de enige renner die in beide malen in de ploeg zat.
In 1983 en 1984 was hij nationaal kampioen in de USSR.
Dat betekende destijds wel wat gezien de concurrentie.
In 1984 won hij de Ronde van Nedersaksen met viermaal etappewinst.
In de Tour de 'l Avenir van 1985 won Zinoviev het puntenklassement.

In 1989 maakte Alexandre deel uit van de eerste 'Russische' profploeg, Alfa Lum uit San Marino.
Dit samen met andere voormalige 'staatsamateurs' als Soukhoroutchenkov, Ugrumov, Konyshev en Tschmil.

Gedurende zijn loopbaan won hij verder onder andere etappes in de Tour de 'l Avenir en de Milk Race.
In 1990 kwam hij via een uitwisselingsprogramma in Cincinnati, Ohio, USA terecht en in 2001 werd hij Amerikaans staatsburger.
Zinoviev stierf 43 jaar jong aan maagkanker en liet een vrouw en 'n kind na.

Paulo Silva

49 jaar

D'n Dielis, Pontiac en Zaaf, een anekdioterie

Wim Dielissen,
D'n Dielis.
17 juni 1926 - 7 januari 2002

Van Beek en Donk, nou ja, geboren in Heeswijk.
Nederlands kampioen bij de amateurs in 1950.
De mindere goden van die dag waren Hans Dekkers en Wout Verhoeven.
Helmondse Eindhovenaar Dekkers dacht de sprint op Zandvoort gewonnen te hebben maar er was nog 'n ronde te gaan. Wim Dielissen zag z'n kans schoon en werd nét niet meer bijgehaald.
Zuid-Oost Brabant sidderde.

D'n Dielis was de winnaar.

Een jaar erna stond ie samen met Hansje Dekkers in een rij voor de fotograaf.

foto: a van beurden, collectie rhce

De Nederlandse afvaardiging voor de Tour de France.
De eerste met Cees Pellenaars aan het roer.

Naast de Pel Dekkers, dan Dielissen, Henk Faanhof, Gerrit Peters, Harrie Schoenmakers, Wim van Est, Gerrit Voorting en Woutje Wagtmans.

Hierboven de renners voor de start in Metz.
Niemand die wist wat nog komen ging en niemands hart stond stil.

Schoenmakers, ook al uit Eindhoven, had de tweede etappe alle pech van de wereld.
Nadat hij Wagtmans en van Est een paar keer uit de nesten had geholpen reed ie zelf lek.
In al zijn wijsheid liet Pellenaars het Schoenmakers zelf uitzoeken.
Dat ging mis. Hij reed achteraan en werd belemmerd door de huiswaarts kerende menigte.
Uiteindelijk trok ie ook nog een rem kapot.
Na honderd kilometer alleen gefietst te hebben kwam ie acht minuten te laat binnen.
Daar hielp geen Pontiac aan,
Harrie mocht naar de Lichtstad, die andere dan, die in Nederland.

foto: collectie frans gommers, eindhoven in beeld

D'n Dielis viel die tweede etappe en kwam op 20 minuten binnen.
Hij had knap last van z'n rug maar zette door.
In de 7e etappe, een tijdrit, kwam ie te laat binnen en Dielissen kon ook naar huis.

Henk Faanhof haakte in de tiende etappe na nogal wat tegenslag af.

Iedereen die 'n beetje heeft opgelet met Vaderlandsche Geschiedenis weet hoe het verder de Nederlanders verliep die Tour.
Wat? Niet? Zitten speulen met 'n ventieleke?

wimme krijgt de felicitaties van coppi

wimme met rechts van zich yvette horner

Van Est won de twaalfde etappe in Dax, veroverde daarmee de gele trui waarmee hij 'n dag later zeventig meter het ravijn van de Aubisque inkukelde.
En de volgende keer beter opletten!

Gerard Peters zag 't niet meer zitten en ging de dag erop niet meer van start.
Woutje Wagtmans gaf daarop tijdens de beklimming van de Tourmalet op.
En Gerrit Voorting en Hans Dekkers startten nog maar hielden het na de veertiende etappe voor gezien.
Einde voor Nederland van hun tot dusver meest heroische Tour de France.

Wat rest is 'n anekdote,
een voetnoot in de geschiedenis.
Maar wel met Abdelkader Zaaf, dan witte 't wel.

Het was al geschreven,
in de tweede etappe had D'n Dielis nogal wat tegenslag gehad.
Wat Fabio nog niet had gemeld was dattie op de Muur van Geraardsbergen 'over ne bruine' was gevallen en dat ie d'r toen ook nog een over z'n rug kreeg.
Ne bruine, in die dagen in de Tour was dat er eentje van 't Equipe Afrique du Nord.

Een dag later had Wim nogal moeten jagen vanweges 'n lekke band.
Daarna moest Faanhof na pech terug worden gebracht naar 't peloton en daar aangekomen reed Gerard Peters hem een hooiberg in.
'Doar lag Zaaf zeker te sloape?'

Nee, Zaaf was er die dag vantussen gejast.
Met ruime voorsprong had ie wat premies gewonnen en was toen met wat oude bekenden langs de kant een kroeg ingedoken.

Hoe zoiets afloopt weet U hopelijk inmiddels.
En zeker als U Abdelkader Zaaf kent.
D'n Dielis zwalkte op zo'n acht minuten van de groep 'n bult op en dacht in 'n teil met water 'n poedel te zien zitten. De poedel kwam overeind en bleek Zaaf.
'Allez courage!' riep die en samen met Wim reed ie naar de meet.
Niet zonder nog bij 'n kroegje onderweg gestopt te zijn waar Zaaf D'n Dielis een fles bier toestopte.
Zaaf zelf had al onder de tapkraan gehangen.
Maatjes voor 't leven?
Fabio weet 't niet maar 'n bruin fotooke van D'n Dielis lijkt gepast.

Regiotruike Revisited

Laten we duidelijk zijn,
de ontwikkelingen gaan hard.
Met vijf of vijftien dan merkt 'n mens, kind nog, dat niet.
Met vijfentwintig misschien en als je 't met vijfendertig nog niet door hebt,
nou, dan heb je waarschijnlijk errug weinig in de gaten.

En dat besef, dat bewust-zijn, wordt duidelijker asge eens teruggaat naar iets van voorheen.
Bijvoorbeeld naar het huis waar je bent geboren.
Of waar je op vakantie was met je ouders, járen terug.
Kortom, als je de weg terug eens opgaat.

Bob Dylan zong 't al,

Oh God said to Abraham, “Kill me a son”
Abe says, “Man, you must be puttin’ me on”
God say, “No.” Abe say, “What?”
God say, “You can do what you want Abe, but
The next time you see me comin’ you better run”
Well Abe says, “Where do you want this killin’ done?”
God says, “Out on Highway 61

En wie niet weet dat Amerika nog ontdekt moest worden ten tijde van Abraham, Kain en Abel,
nou, dan hedde dat bovenste stukske ook niet gesnapt.
Revisited dus, opnieuw dus.
Regiotruike.
Van Eindhoven én van Hasselt.
Niks Highway 61, maar Rijksweg N69.
Dit truike, daar kijken we op terug.

Op de rug wordt 't wat duidelijker.

'Mèr waorûm, bende nie tevreeje ovver dè vurrig stukske?'
Och jawel, maar 't ligt nou ook bij Fabio in de kast.
En hij vond 'n verband, 'n verbinding. 'n link naar eerder.
Zodoende.
Of eigenlijk twee.

U als aandachtige beschouwer had 't in slechts een oogopslag reeds begrepen natuurlijk.
En diejen ene van hierboven?
Die zit nou te googlen op Bob Dylan en Philips.