Drop Bar Conversion

Heb ze maar groot ...

omzetting naar krom stuur,

Maar dat klinkt zoals het 'r staat, 

krom.

Kinzo in nette gebruikte staat van 1973

Ik weet niet hoe 't bij U thuis is gesteld maar Fabio is technisch gezien het kneusje van het gezin.

Als oudste zoon van de oudste zoon kreeg hij tegen zijn negende het horloge van zijn overleden opa.

Een vestzakhorloge, 

dat belandde in de lade van het dressoire, 

wat moest ie er vooralsnog anders mee?

Die van zeven wist dat wel,

slopen die hap.

Om 'm weer aan de praat te krijgen natuurlijk,

maar daar had ie niet het juiste gereedschap voor,

toen nog niet.

Jaren later verschenen er korte tijd opvolgende bromfietsen,

niks Puch of Tomos,

Batavus, Batavus, 

een Zündapp-model Flandria war Fabio zo van verschoot

dat 't daarna bij 'n Union bleef.

zoiets waarschijnlijk

De Flandria bleek opgevoerd door,

inderdaad die van zeven, intussen veertien.

Onvoorstelbare snelheden werden bereikt,

de verlichting ging vrijwel altijd meteen stuk,

duidelijk wie die repareerde.

Zo leerde Fabio boren en kasten monteren van zijn eerste echtgenote,

en, wonder boven wonder,

een racefiets deels demonteren om goed te poetsen, dat lukte.

Mogelijk omdat broertje inmiddels uit de buurt was,

en de echtgenote oudere broertjes had gehad. 

gazelle champion mondia aa + berkers

Een relatie verder haalt dat manneke van hierboven 'm al rap in,

technische vaardigheden worden geleerd bij z'n oom,

juist ja, die ene, van het vestzakhorloge en 't opvoeren,

de verse partner is gelukkig meer van de handvaardigheden,

blijft er toch nog iets van eigenwaarde in stand.

Nou moet U weten,

het technisch vernuft bleef wat achter, stagneerde,

zoniet de verzamelzucht, LP's, boeken, CD's, wielertruikes, fietsen,

je kunt het zo gek niet verzinnen.

Broertje heeft 't ook, motoren, auto's, verschil blijft.

Ledigheid is des duivels oorkussen,

het vrij zijn van vaste werkzaamheden schept verantwoordelijkheid.

Na jaren al studerend werken,

nieuwe tijden, nieuwe kansen,

de uitdaging ligt voor de hand.

Schuurtje is gebouwd,

gevuld met fietsen, wielen, onderdelen,

een werkbank is present,

gereedschap van her en der bijeen verzameld

en 'nieuw' aangeschaft én gekregen.

Kinzo 24-delig dopsleutelset,

van Zoon gekregen 'n tijdje terug

en die heeft 't misschien wel van dat broertje, U weet wel.

Blijkt 't toch gegraveerd met het bouwjaar, 1973.,,

Krijgen we dat weer ...

Mart "Kupke" van Kessel

De jongere broer van Jac die bepaald wel meer dan 'n deuk in 'n pakje boter kon trappen is vandaag 67 jaar geworden. 

Foto's: archief wiel kuntzelaers

Martin van Kessel

Mart wordt vandaag 66 jaar.
Meestal zag Fabio hem op 'n Champion Mondial of 'n Rossin.
Kwam ie nou toch dit fotooke tegen,
hij hèt 't 'n beetje bijgesneeje, dè wel.

Op 'n Berkers!
Mooi man,
en ook nog proficiat Mart!

Neerkant Dorpstraat

Eroica Pluvio

Het moet gezegd,
de Eroica Limburg is z'n naam waard.
Limburg, da's wel duidelijk,
Dat wormvormig aanhangsel wat onder aan Nederland bungelt.

Onbetwist 't sjtukse Nederland da 't sjoenste is.
Én, met de Maas,
door berg en bos umzuimp ...
Berg!
Nou ja, heuvels.
Heuveltjes zelfs misschien.
De gelijkenis met Italië is met wat goede wil wel te trekken.
Écht wel!

Fabio voelt zich op de breedtegraad van Maastricht ook altijd wat groter groeien.
Niet dattie groeit, maar er lopen d'r daar meer rond van zijn maat.
En kleiner ook nog.
Da's goed voor 't ego van de bezitter van racefietsen  'uitermate geschikt voor dames'.

Zoals de Berkers, 54 centimeter, met een Body Mass Index ..., dat willen we niet weten.
Juist ja, dat willen we níet weten.
Een ideale fiets voor Fabiooke in dat stukske Nederland dat er maar zo'n beetje aanhangt,
eigenlijk meer bij België, en dan ook nog het Waalse deel, en Duitsland hoort.

Eroica Limburg,
Fabio had zo in eerste instantie zijn bedenkingen,
was Limburg niet te klein en te druk voor Eroica?
Ging de charme er zo niet vanaf?

Natuurlijk, Fabio zou ook nog kunnen gaan beginnen over de hoge kosten,
over het blijkbaar erg tolerante toelatingsbeleid voor fietsen,
over de vercommercialisering van een oorspronkelijk en leuk evenement.
Nou, dat doet ie niet.
Da's calvinistisch en 'n goeie katholiek houdt zich daar niet mee bezig.

Wat die protestanten ook doen,
voor de goede orde, een calvinist is 'n protestant,
die lijden vooral, alles is zwaar, moeilijk,
tobbers zijn het.
In Limburg hebben ze daar geen last van,
iedereen is katholiek en op elke kruising staat 'n kruis.
Goeie grond voor katholieke wielrenners,
allé, wielertoeristen, ook goed.

Hij heeft het dus gedaan, Fabio.
De Eroica Limburg, samen met Zoon.
En, zoals gezegd, hij (niet zij, vanwege dat wormvormige) is z'n naam waard.
De regen heeft absoluut geholpen,
het was afzien in het kwadraat.
Heroischer dan de originele én verrregende L'Eroica van twee jaar terug.

'Welke?'
D'n dizze.

Het was wel wennen in Valkenburg.
Er waren meer eet- en drinktentjes dan dat er onderdelen, fietsen en truikes werden aangeboden.
Een mallemolen en 'n rups ontbraken ook niet.
En een echte revival-band, dat hoort.
Creedence Clearwater zelfs,
de zanger liet eerder al bij the Walkers (!) horen dattie dat best kan.



'Nie neule', zeggen ze in Limburg,
hoe was de verzorging?
De verzorging was aangenaam verrassend.
Je zou zelfs kunnen zeggen, van Italiaanse allure.
De lui doar die hajje hun stinkende best gedoan, petje af!

'En de route? Nog veel motoren, carbon en dagjesmensen tegengekomen Faab?'
Om eerlijk te zeggen, amper.
Die kunnen namelijk niet vooruit op slipperige afdalingen, met stenen, koeienstront,
of allebei, dat is Fabio om het even.
Die komen niet op deze verscholen bospaadjes of afgesloten klimmetjes.
En zeker niet als het regent.
Pluvius was enthousiast deze tweede Eroica Limburg.

Een Italiaan zoals U ziet....

Kortom,
het was calvinistisch genieten,
en dat kan alleen een katholiek.
'Fabio, da's hovaardij, te biecht.'
Shit, nat!

Eroica Limburg

link naar informatie

Safety First

Take it or leave it?

Berkers Wielersport

Zoon rijdt z'n staalritjes op 'n Berkers.
Dat kan Fabio rustig zo zeggen.
Want Zoon doet z'n retro-veldritjes op 'n Alan, geen staal.
En z'n niet-retro-ritjes op de weg op 'n Specialized Epic.
Da's carbon met gewone lugs.
Een beetje als 'n Alan maar dan Amerikaans en iets meer jaren 90.
Ook al van vruuger eigenlijk, krek.

Maar over die Berkers.
Da's 'n merk van Riny Berkers.
Op Sinterklaasdag overleden, helaas.
Riny was van Someren.
Zijn eerste koers won ie in 1962.
Bij de junioren, in Deurne.

Jaren later begon ie 'n fietsenzaak in Helden.
Helden-Dorp.
Zo'n beetje tegenover de plek waar ze afgelopen jaar de toren van de Boerenbond hebben omgegooid.
'Doar hebbe we wa an, an dè sort infermaasie ...'

Fabio durft te wedden dat nou iedereen die er wel 's langs is gekomen 't weet.
Die fietsenzaak is ook allang weg, omgegooid.
Riny had daar dus z'n handel met 'n eigen merk racefietsen.
Frames ergens in België laten maken of gewoon kopen natuurlijk.
Zijn eigen stickers en opbouwen maar.
Wiel van Oosterhout van Oostra Sport herinnerde 't zich 'n paar jaar geleden nog goed.
Riny kocht heel wat onderdelen bij 'm en was 'altijd goed van betalen'.
De zaken liepen blijkbaar lekker.

Op 'n gegeven moment had ie zelf 'n wielerploeg.
Bij de NWB, dat spreekt vanzelf.
Zo af en toe fietste ie zelf ook nog wel 's mee.

Tweede van rechts, Riny.
En hieronder helemaal rechts.
In 1982, de Ronde van Echt.

Mooi truikes, Zoon was 'r graag 's eentje tegengekomen.
Maar ze waren weg, op. Heeft Riny zelluf gezegd.
De broek mocht er ook wezen.
Kijk maar.

Cycles Vianelli, co-sponsor.
Oók 'n heel mooi fietske.

Met dank aan Wiel Kuntzelaers voor de foto's van Berkers Wielersport.

Riny Berkers

27 juli 1946 - 6 december 2015

AA

Nee nee, het gaat nu niet over drank.
Niet over alcoholmisbruik en ook niet over sportdrankjes.

Fabio heeft hier wel 's z'n eerste jaren op de racefiets ten berde gebracht.
Niet die jaren dattie zo 's 'n keertje op 'n fiets van Pé van de Witte of van ene van Jo van Frens zat.
Nee, járen later, nog wat jaren nadat ie Armand wel 's tegenkwam.

Gezin, opleiding, duur wonen, geen cent te makken,
Na veul wikken en wegen met veul pijn fl. 399,00 besteed.

Die witte, die was 't geworden.
Vijftien kilo schoon aan de haak.
En blij dat Fabio d'r mee was.
Hij fietste zich gans ongans.
Veul plezier van gehad.

Maar 't gekwijl aan de etalages ging d'r niet van over.
Als d'r al Glassex was geweest dan had Fabio 'n aanzienlijke bijdrage aan de omzet bijgedragen.
In ieder geval in Zuid-Oost Brabant en Noord-Limburg.
Zeg maar van Chris Jeucken tot Jeu Peeten en aan d'n andere kant van 't prikkeldroad Gerritje Vossen en Frans Linssen.

Bij diejen laatste werd uiteindelijk 'n droom vervuld.
Drie jaar oud en 'n rib uit z'n toen nog tengere lijfke.
Een echte Gazelle Champion Mondial AA, Shimano Dura-Ace afgemonteerd.
Vrijwel volledig.
Apart waren de Ofmega Sintesi plateau-pedalen, die zag je niet elke dag.
Grûts dattie was.

Aangezien dattie nie koerste en zekers omdat ie nooit won zijn er weinig foto's bewaard gebleven.
Vooralsnog is 't bij onderstaand kiekje gebleven.
Alweer enkele jaren later en de schuur een Berkerske rijker.

De Nijmeegse dreven werden ermee verkend, het Zuid-Limburgse land werd er een stuk onveiliger mee gemaakt.
Weer wat jaartjes verder werden er ook vakantietochten mee gemaakt in de Cevennes, Provence en Ardèche. Met volle bepakking omhoog en omlaag, lichtgewicht was nog betrekkelijk.

Toen er 'n andere Champion Mondial, modern afgemonteerd, prettig overgenomen kon worden van JJ, wie kent 'm niet, verdween AA achterin de schuur.
Om er weer uit te komen voor 'n kortstondige logeerpartij bij Zoon, zadel 'n stukske omhoog.
Daarna mocht ie uit logeren bij Dochter, zadel 'n stukske omlaag.
Daar hield AA 't langer vol maar uiteindelijk kwam ie toch weer terug op 't ouwe nest.
En daar staat ie nou al jaren te staan.

Geen pedalen,
U als oplettende lezer had dit natuurlijk onmiddelijk gespot.
Correct, de originele Ofmega Sintesi hebben reeds lang hopelijk een plek in de kringloop gevonden.
De metalen toeclips zeker, die waren daar al heel actief in toen ze nog gemonteerd waren.
Roestgevoelig ja.

En nou ligt d'r wat te wachten, ergens in 'n hoekje.
Iets wat uit dat hoekje wil, iets met ambitie.

Moeten maar eens beginnen met de goeie toeclips.
Zonder roest.