Een klak van de Valk van Toledo

Ooit, lang geleden,

begin van deze eeuw,

waren Fabio en de Mrs op zoek en onderweg naar 'n heiligdom.

Omhoog ging het, steeds weer.

Het was warm, zweet was hun deel.

Maar het doel was duidelijk.

Ook dat van de keurig geklede jongeman op hun pad.

Elke zoveel minuten stopte hij even,

neusholten en longen werden gevuld met lijm,

de geur was onmiskenbaar.

Zoveel jaren geleden maar nooit vergeten,

zou hij nog leven?

Boven, op de Plaza de la Magdalena, links de winkel in.

De lucht van plastic en rubber verdrijft die van lijm.

Achter de toonbank verschijnt de neef, of was het de schoonbroer, van de eigenaar.

Spaans is behelpen, je ziet 'm denken, 'wat moet die buitenlander nou?',

In het gelukkige bezit van 'n petje met de Adelaar verlaten el Holandés het pand.

Zo'n twintig jaar later,

bij het verscheiden van de Adelaar van Toledo,

fileert Fabio zijn herinneringen.

En wat blijkt tot zijn grote verrassing?

Het is geen adelaar op die pet maar 'n valk.

Halconi betekent valk.

Toch mooi dat ie 'n fietsklak heeft van de Valk van Toledo.

Da's andere koek dan zo'n lousy T-shirt.

Bedankt Federico,

het volgende ijsje is er een ter jouw gedachtenis.

Bahamontes

 Federico Bahamontes is vandaag 93 jaar geworden!

Daar zat muziek in

 

Poulidor, Anquetil, Stablinski, Bahamontes, Altig en 'n accordeonist. Die, Jean Ségurel, was de organisator van het Bol d'Or des Monédières, een na-Tour criterium op de eerste donderdag van augustus. Een soort Acht van Chaam maar dan in Franrijk Chaumeil in de Corrèze. Als U op deze link klikt ziet U een prachtig filmpje over deze koers in de periode van 1952 to 1967. Onder meer Robic, Coppi, Bobet, Anquetil, Géminiani, Huot, van Looy, Poulidor en Stablinski komen voorbij. En vooral ook prachtig publiek. Ook de accordeonspeler die de zaak organiseert. Wrang is dat er geen geluid te horen is. Maar dat maken we goed. Klik hier, mits U een accordeon kunt verdragen.

De Bol d'Or des Monédières bestaat niet meer.

De Adelaar van Toledo

De Galibier, 1954.
Federico Bahamontes tijdens z'n Tour-debuut op weg naar de ijscokraam en de bolletjestrui.

De toen nog niet-Adelaar van Toledo was naar de Tour gekomen om de bergtrui te behalen.
Hij ontsnapt op de Galibier en laat iedereen achter zich.
De bolletjestrui is binnen, er is een ijscokar, het is warm en van het een komt het ander ...
Federico nam een ijsje en wachtte zijn achtervolgers op om samen met hen de afdaling in te gaan.
Het doel was immers bereikt.

Naar het schijnt klopt van dit verhaal weinig.
Er is wel een ijsje gegeten door Bahamontes maar dat was op de Col de Romeyère.
En hij had toen brokken aan zijn fiets.

En dat van die bolletjestrui?
De bolletjestrui stamt van 1975, de eerste drager was Joop Zoetemelk en de eerste winnaar Lucien van Impe. Daarvoor droeg de leider in het bergklassement geen speciale trui.

Federico Bahamontes wordt vandaag 91 jaar.

Yvette Horner van hierboven doet met Boy George een liedje voor de Adelaar van Toledo.

Luis Otaño

Vandaag 84 jaar.

Tweemaal Spaans kampioen op de weg, 3 etappes in de Vuelta en één in de Tour.
Mooi maar daar had de eindzege in de Vuelta bij kunnen staan.

In 1964 was Luis in z'n achtste profjaar en had in het begin van het seizoen nog geen ploeg.
Begin april ging hij Ferrys versterken.
Knechten voor Pérez Francés en Manzaneque.

josé pérez francés en fernando manzaneque

Maar hoe zit dat nu met die Vuelta?
Lees en huiver!

Voor de negende etappe van de Vuelta dat jaar, Pamplona-San Sevastian, stond Pérez Francés eerste in het klassement.
Poulidor was de man die op afstand gehouden diende te worden.
Otaño werd meegestuurd met 'n ontsnapping waarin het concurrerende Kas goed vertegenwoordigd was. Luis als Bask kende de streek goed.
Op de Puerto de Agueño ging hij echter in de aanval.
En hoe. In San Sebastian werd hij toegejuicht  als winnaar en mocht dankzij de bonificatie de leiderstrui aantrekken. Rebellie!
Het werd nog gekker.
Enkele dagen later demarreerde Manzaneque en nam flink tijd op Otaño.
Die stond nog steeds één gevolgd door zijn ploegmaten Péréz Francés en Manzanque.

Dit lijkt riant maar Poulidor stond door al het gekrakeel inmiddels nog maar enkele seconden achter de drie.
In het Cantabrisch gebergte op weg naar Léon nam Julio Jiminez van Kas de leiding over.
De drie van Ferrys hadden geen noemenswaardige actie ondernomen.
In de tijdrit die volgde sloeg Poupou zijn slag.
De eeuwige tweed had z'n grote ronde op zak.
Otaño werd tweede voor Péréz Frances. Manzaneque eindige als zesde.
Negen Spanjaarden bij de eerste tien ....
Ze hadden 't mooi verklooit die drie van Ferrys.

otaño in de tijdrit

Van de sokken

'Er gaat niks boven een witte Kerst.'
'Fietssokjes zijn wit.'

En dan ....

Of Fabio 't de Kerst wit houdt?
Lek me toch de zuk!

Altijd weer die Sinterklaas,
het zou verboden moeten worden.

André, Arie en Henk

foto: archief anp

Nog vlug voor de start wat naar binnen werken.
Het wordt weer 'n lange dag vandaag.
En gisteren was ook al niet misselijk.
Toch is de Tour eigenlijk nog maar net begonnen.

André, Arie en Henk konden 't blijkbaar aardig met mekaar vinden die dagen.
De eerste etappe naar Luik werd gewonnen door Rik van Looy.
Den Hartog was 18e, Darrigade 19e en Nijdam 20e.

Gisteren, de rit naar Roubaix, won Bernard Van de Kerckhove.
Ons drietal zat weer vlak bij mekaar.
Vandaag, in Rouen, zal Felice Gimondi gaan winnen.
Daar blijft het voor Gimondi niet bij,
behalve nog twee tijdritten gaat hij deze Tour winnen.
De inmiddels oude sprinter Darrigade wordt in Rouen, straks dus, nog mooi 6e.
Dit wordt in 1965 zijn beste uitslag in de Tour.
De overwinning een jaar eerder in Bordeaux zal André's laatste in La Grande Boucle blijven.

Tweeëntwintig overwinningen in de Tour, de Ronde van Lombardije, wereldkampioen en nog veul meer.

André Darrigade, vandaag 87 jaar.

Bar Restaurante Ludena Toledo

'Goh, interessant ...., aandelen gekocht Fabio?'
'Neeje ...'

Federico Bahamontes, de Adelaar van Toledo.
We schrijven 1965.
Federico's laatste jaar bij de beroeps,
Federico has left the building!

Een onzer correspondenten wees Fabio erop dat deze uitspanning heden ten dage nog steeds bestaat.
Vrijwel niks veranderd,
oké, 'n ander gordijntje, menubordjes bij de deur.
En 't uithangbord opnieuw geschilderd.
Nog niet zó gek lang geleeje.
Kijk maar.

Wielermoment

Roubaix, 24 juni 1965.
André Darrigade eet wat.
Arie den Hartog en Henk Nijdam lijken zich te concentreren.
Zodadelijk gaan ze starten voor de 3e etappe van de Tour de France.
Naar Rouen.
Felice Gimondi zal de etappe én De Tour gaan winnen maar dat weten ze nog niet.

Henk Nijdam was de vader van Jelle Nijdam en ook een goeie coureur.
Op de baan (2x wereldkampioen achtervolging) en op de weg.
26 september 1935 - 30 april 2009.

Oscar Pereiro Sio

Het moet zo'n tien jaar geleden zijn. Fabio kan er een jaartje of wat naast zitten.
Hij was met Mrs Farelli door Spanje aan het trekken.
Met de XM.
Na een petje gekocht te hebben in Toledo bij de fietsenzaak van Federico Bahamontes kwamen ze aan in San Lorenzo de El Escorial.

De paleizen van Filips de Tweede werden bezocht.
En besloten om het megalomane kruis voor Franco links te laten liggen.
De volgende dag zouden ze met de bus naar Madrid.
Maar er bleek de volgende dag koers in San Lorenzo.
Afzettingen, reclameborden. Streep. Je kent het wel.
Maar de afspraak was: "naar Madrid".
En dan ken je Mrs Farelli nog niet ....

Nog helemaal onder de indruk van Picasso's Guernica werd er op het plein bij de Reina Sofia een hapje gegeten. Naar goed Spaans gebruik met radio en TV begeleiding.
Leuk, de Vuelta was erop.

Maar wat is dat?
De Vuelta is in San Lorenzo de El Escorial!
Zat Fabio daar met Mrs Farelli in Madrid op de TV naar te kijken.
Grrrr.

Pablo Lastras won die dag.
En wat heeft dit nou met Oscar Pereiro Sio te maken?
Weinig.
Behalve dan dit het eerste jaar was dat Fabion het bestaan van ene Pereiro Sio opviel.
Dat opvallende geel-groen.

Fabio was ervan overtuigd dat dit een renner was waar hij nog veel van zou horen.
Wat achteraf ook uitkwam. Maar net efkes anders dan iedereen graag had gezien.
En vandaag wordt hij 35 jr.