North State, rond die tijd zal Papa Farelli daarmee begonnen zijn, 't was zijn laatste merk.
Breda Bier, één van de vier café's die in 1966 Farelli's naaste buren waren, verkocht 't zondermeer.
Peter Post, de Televizier-ploeg, Tom Simpson, nog gewoon wereldkampioen,
middenin Jan Janssen, twiddes in de Tour van dat jaar en publiekstrekker van jewelste.
Het zal de zomer van '66 in Neerkant zijn die Fabio mocht beschrijven in Rien van Horik's Pedaalridders van de Peel.
"Die van Jo van Frens zijn al buiten.
Hans zit op de rand van de stoep en masseert zijn kuiten. 'Voor de
souplesse', zegt ie. Met wat moeite is de olie te ruiken, niet dat ie
't gebruikt. Achter 'm staat de fiets van Frans. Die
is nu niet meer van Frans, nou is ie van Hans. Een paarse Jacques
Anquetil. Bij 't paars blinkt ie ook stukskes zilver, 'chromovelato'
zegt Hans. Twanneke krijgt nou die van Hans, zo werkt dat. Frans komt d'r aan, vanaf de kant van
de kerk. Met z'n gloednieuwe fiets, 'n korenblauwe RIH. Aankomen mag, maar dan wel voorzichtig. 'Denk aan de lak!' Met die typische stem
van 'm, net als Mien Petit. Gespleten verhemelte, hazenlip gehad.
Niek Petit schijnt trouwens ook te gaan fietsen.
Bij hemzelf thuis zit dat d'r niet aan,
z'n pap zei 't pas nog. En van aardbeien plukken en zakcenten koop je
geen racefiets. Pé van de Witte is 't Dorpsplein
overgestoken om z'n gezicht te laten zien. In de gewone korte broek,
op 'n groene Anquetil. Of dat ook chromovelato is? Het zal wel, d'r
zit net zo'n glans op als bij die paarse. Hij ziet d'r een beetje lam
uit. Het was bij hun ook laat vannacht, 't ging maar door, Hanky
Panky, Black is black, Monday monday. Fabio kent ze vanonder 't
dakraam onderhand vanbuiten. Dat krijg je als je tussen de café's
woont.
Die van Jan Bellemakers zie je niet,
die trainen schijnbaar serieus. Wiel rijdt al mooie uitslagen, bij
Josje moet dat nog komen, die is nog maar net begonnen. En Henk
Pijnenburg woont niet in de straat, niet gek dat je Henk niet ziet. Wies roept de jongens, d'r moet
geholpen worden met de petatte friet voor 't weekend. Twee volle teilen met aardappels staan
op de binnenplaats te wachten. En dan zondag met de bus van DTS, naar Neer, Haelen, Echt, Montfort of Vlodrop kan ook."
Allemaal gingen ze naar de Acht van Chaam, of in ieder geval, bijna allemaal. En met schorre stem vol verhalen d'n dag erop. En de dag daar weer op. Het was overduidelijk een gemis als je er niet bij was geweest.
Herkenbaar?
Er valt wat aan te doen, het is enigszins goed te maken.
Zoiets maar dan figuurlijk.
Volgende week vrijdag,
25 augustus, om 19u,
is er in het CCD Martien van Doorne in Deurne een wielercafé.
Over een documentaire in wording,
over de Acht van Chaam.
De documentaire richt zich vooral op wat er allemaal komt kijken bij zo'n evenement,
de invloed op 't dorp, de vrijwilligers, de organisatie.
We zien drie stukken uit de film die hierover gaan en daarna besproken worden met onder andere Peter Winnen. Bezoekers krijgen ook de gelegenheid om te reageren.
Kijk hier voor meer informatie en misschien voelt U zich, net als Fabio, wel geroepen om 't eens te gaan bekijken allemaal.
Peter Winnen werd in 1982 trouwens twiddes in Chaam, achter Johan van der Velde en voor Jan Raas. Hier op de foto in derde positie achter Van der Velde en Kuiper.
foto: johan van gurp, bn de stem
Fabio hoopt U de hand te mogen schudden vrijdagavond de 25e.
Het is in Deurne dat weekend sowieso goed toeven met het gratis openlucht filmfestival de Nacht van het Witte Doek.
Gisteren heeft Fabio heerlijk gefietst in 't Limburgse land.
Het plan was om de route van 60 kilometers te doen.
De voorzienigheid greep echter in en deed Tom Tom Farelli en kompaan de eerste de beste afslag naar de 125 kilometers nemen. Hij heeft zich nooit gerealiseerd dat Emile's Belgisch Rijwielhuis zover van Valkenburg lag .... de eerste stempelpost kwam maar niet in beeld.
Er begon wat te knagen, hoe kon dat nou?
Voor de bejaarde wielertoerist die dit driftig op z'n Remington zit te tikken is Limburg altijd al 'n ondoorgrondelijke lappendeken geweest. Als daar dan flink wat slingerende boerenpaden aan worden toegevoegd, nou dan weet je 't wel.
Bij Banholt is wat te doen, we mogen een aangekleed terrein op. Modieuze gravelrijders koen ons tegemoet, toch zitten we goed. Althans, het is ook een Eroica verzorgingspost, water, sportdrank en, lekker, koffie met vlaai. En 'n zingende jongeman met gitaar. Verkeerd rijden is niet altijd fout.
We weten nu ook zeker welke route we rijden.
Forse afdalingen met los gesteente en modderpoelen en kuitenbijtende beklimminkjes brengen ons uiteindelijk bij de volgende verzorgingspost. De bus van Sauna Diana staat pront te pronken maar de bananen zijn op. Gelukkig is er nog wel water en sportdrank te drinken over.
Een ietwat hongerig gevoel wordt ons deel. Fabio deelt dus zijn reep met Kompaan Tinus.
De vorige keer in 'n vergelijkbare situatie, Monte Sante Marie in 2015, was er geen reep te delen. Niet klagen maar dragen.
In de rij voor 't pontje over de Maas, via de Enci en de St.Pietersberg door Maastricht om bij Patisserie Peter Lemmens in Maastricht koffie met kersenvlaai de trek te stillen.
Er waren meer lotgenoten zoals U ziet.
Over de Maastrichtse Strade Bianche, de voormalige snelweg, wordt de meest Franse stand van Nederland verlaten richting onze eerste echte stempel- en verzorgingspost, het BRH. Ontzettend lekkere broodjes hadden ze daar en dat werd ook tijd. Een mens leeft immers niet alleen op vlaai en koffie.
Al rap daarna draaien de beide helden van dit verhaal het terrein van Par'Cours op. De lieftallige dame op de stempelpost heeft te doen met de doorgestane belevenissen en ramt pontificaal drie stempels op de kaart. Het bierglas van de sponsor is verantwoord.
Oké, het is niet dezelfde en gelieve aan te nemen dat dit toch wel 'n rode is.
Bernard Hinualt heeft Gerhard Schönbacher zojuist z'n eerste rode lantaarn overhandigd.
Pam, pam, pam, tromgeroffel voor de "treurige" winnaar,
z'n criteriumseizoen is gered.
Een regelrechte stijd met de laatste van het jaar daarvoor, Tesnièrre is in het voordeel van de Oostenrijker beslecht.
Als laatste en vrijwel lopend gaat hij in Parijs over de laatste streep, Felix Levitan bloedchagrijnig.
Levitan bedenkt een list,
het moet afgelopen zijn met die flauwekul om te rijden voor de laatste plaats.
Vanaf de eerste bergetappe tot de 19e etappe wordt de laatste in het klassement naar huis gestuurd, dat zal ze leren!
Schönbacher, dat jaar rijdend voor Marc Zeepcentrale, neemt de uitdaging aan, rekent zich rot en wordt wederom laatste in de eindrangschikking. Levitan geeft 't op maar enkele dagen later staat Schönberger op straat. Een conflict met de sponsor die de laatste plek anti-reclame vindt is uit de hand gelopen.
Schönbacher blijft nog een aantal jaren wielrennen, vijf seizoenen in dienst van Puch. Later zal hij nog wedstrijdskiën, autoracen en ploegleider worden. De Rode Lantaarn hield van variatie, vóórdat hij wielrenner werd was hij amateur-bokser.
Ook is hij de initiatiefnemer van de Crocodile Trophy en organiseerde hij de Mid East Peace Tour.
Gerhard Schönbacher is vandaag jarig en wordt 67 jaar.
'Ergens achter Sterksel'
Net nog niet zo van 'zoek 't maar uit'.
Wat niet wil zeggen dat dit niet gebeurde.
Als de jeugd de gewoontes van de oudere overneemt gaat de oudere wat harder lopen.
Voor zover dat nog gaat dan.
Veldkapel, concreter Mariakapel,
aan de Pandijk in Sterksel.
Sinds 1953. Door Meneer Pastoor ingezegend op 1 november 'n jaar later.
Groeten uit Sterksel dus.
Voormalig rooms-katholiek bolwerk,
Huize Providentia, de Broeders van de Heilige Joseph, de Witte Paters, de Witte Zusters,
veul voor 'n dorpje van nu hooguit 1500 inwoners.
En ooit 'n wielrenner,
Jan Liebregts.
Van 1919.
Actief tussen 1946 en 1949.
Of dat die nog in Sterksel woonde toen die Mariakapel hierboven werd gebouwd?
Eindhoven is waarschijnlijker.
In 1949 reed hij voor d'n DAF.
A 50 1949, foto; collectie dafmuseum
Niet voor de destructor in Son.
Voor bij Fabio's weten de allereerste DAF-wielerploeg.
Inderdaad, 1949.
Van voormalig wielrenner Gerrit van de Ruit.
Met Marinus Valentijn de Nederlandse afvaardiging in de Vuelta van 1935,
14e was ie geworden.
En in 1949 ploegleider.
Zouden ze daar in het DAF-museum ook nog fotookes van hebben?
Dertig jaar later werd Van de Ruit opgevolgd door Fred De Bruyne.
Sterk staaltje.
%20(1).jpg)
.JPG)
