De ploegen van Fanini kenmerkten zich door veelvuldige wisselingen in team-outfit. Hier bijvoorbeeld die Beretta broek, niet eerder op 'n teamfoto met dit truike gezien. Maar zie hier, Franco Cavallini, heeft er een aan bij dit model trui.
Zelf ook een gehad, met de nadruk op gehad, dat dan weer wel.
Terzake, dit gecombineerd met de kwaliteit van deze foto .... Fabio herkent de renners zo niet.
De kampioenstruien zijn ook maar een beperkt hulpmiddel, er was vaak wel iemand in een baandiscipline kampioen. In 1990 hadden ze met Walter Brugna een wereldkampioen op de halve fond en met Fabrizio Margon een nationaal kampioen cyclocross. Met enige goeie wil zouden die twee het wel kunnen zijn.
Wat de foto voor schrijver dezes bijzonder maakt is de (mtb)trui uiterst links, die zie je zelden.
Pierino Gavazzi krijgt een professioneel handje van Karel Wojtyla, ook wel bekend als Johannes Paulus II, de paus in 1989. Claudio Golinelli in de regenboogtrui kijkt toe en wacht op zijn beurt. Of heeft die al gehad, het nadeel van foto's.
Golinelli is op dat moment dubbel wereldkampioen, sprint op de baan en keirin. Zijn topjaar.
Het jaar ervoor was hij ook al wereldkampioen op de keirin, van 1985 tot 1992 behaalde hij tien Italiaanse titels op de sprint en keirin. Op de weg won hij slechts vijfmaal met als beste prestatie de proloog van de Siciliaanse Wielerweek in 1990.
Het WK sprint op de baan van 1991 in Stuttgart verdient een bijzondere vermelding.
Zie hier de uitslag:
1: X
2: Fabrice Colas
3: X
Claudio Golinelli werd vierde.
Bekijk het fimpje hieronder eens, mooie beelden.
Het gaat tussen Stephen Pate en Golinelli om de derde plek. Carey Hall zal Colas verslaan om de eerste plek. Pate en Hall zijn Nieuw-Zeelanders voor de duidelijkheid.
Twee dagen nadien werden nummer 1 en 3, Hall en Pate, gediskwalificeerd wegens het gebruik van corticosteroiden. Met als resultaat zo'n uitslag als hierboven.
De poster van dit filmpje heeft ook nog beelden van de strijd tussen Hall en Golinelli op YouTube staan, hier en hier. Het eerste van deze twee laat de Basso van Golinelli goed zien. Voor de liefhebbers.
Er is nog een Claudio Golinelli in Italië, ook op een 'basso'.
Het gaat níet over het koffiekopje of het merk erop en zeker niet over Boedha.
Fabio wou het over de televisie hebben.
Samsung inderdaad maar ook Mathieu van der Poel.
In de Tirreno-Adriatico, de etappe van Castellalto naar Castelfidardo.
Ruim tweehonderd kilometers met het venijn in de tweede helft, de Tappa dei Mura, viermaal te nemen.
Vorig jaar won Mathieu deze etappe, hij kende de weg zogezegd.
Met nog vijftig kilometer te gaan had meneer het koud.
Van het WK in Lancashire heeft hij geleerd dat voldoende eten belangrijk is in de kou.
Als U goed naar de TV kijkt ziet U dat hij iets in z'n mond heeft, 'n reep of 'n gelletje.
Heel verstandig.
Blijkbaar had Mathieu tegelijkertijd, of 'n fractie van een seconde later, het idee dat harder fietsen, het spel op de wagen zetten, demarreren, het kacheltje ook doet branden.
Nou zie je wel eens vaker een renner versnellen met iets eetbaars in de mond maar dan springt die achter 'n ontsnappende concurrent aan.
Demarreren van voren met volle mond, zo zijn we niet opgevoed.
Maar van een professional die uit verveling demarreert kun je alles verwachten.
Dat stuk zilverpapier hing dus geruime tijd aan Mathieu's mond,
we hebben het niet geklokt maar het kan zomaar een minuut of langer zijn geweest.
Waarna het zijn weldadige werking tegemoet ging.
Gaande de ontsnapping werd er tot 'n kilometer voor de meet regelmatig nog wat bijgeschoven.
De rationeel-strategisch ingestelden onder U zien in de combi van demarrage en eetmoment natuurlijk vooral efficiëntie. Het valt niet te ontkennen, daar zit wat in.
Wat 'n tijd dat dit alles kost en dan wacht voor onderweg deze klus ook nog.
En niet één keer, nee, steeds weer staan ze langs 't parcours met zo'n zakje, wat 'n tijd daarin gaat zitten.
Eerder waren er al pogingen tot een meer doelmatige inzet van eten in de koers.
Halfslachtig zoals U ziet, de jonge Merckx had zulks zichtbaar al in de gaten.
Daarom,
hulde voor Mathieu,
aan de innovatie herkent men de groten.
Waarmee het Castelfidardoke is geboren.
Een enkele kwaadwillende beweert dat dit ook staat voor vijftig kilometer op kop rijden, zo'n drie minuten winst verspelen en dan nog met tien seconden winnen. Ook goed.
Bescherming Bevolking telt niet mee, da's 'n afkorting. En schrijver dezes is de baas.
koude oorlog, 1961
En juist van die andere kant van het IJzeren Gordijn kwam de renner met de initialen van BB,
Bruno Bulic.
Uit Istrië, destijds in het Joegoslavië van Maarschalk Tito, verlicht despoot en verantwoordelijk voor de extra-light versie van dat IJzeren Gordijn.
Intussen, na vreselijke door nationalisme ingegeven oorlogen, ligt Istrië in Kroatië.
Tegenover Italië met de Adriatische Zee ertussen.
Of 't met 't vrijere klimaat van Joegoslavië van doen heeft, geen idee, maar Bruno Bilic fietste in 1985 al in Italië. Ruim vier jaar voor de komst van de 'Russische' Alfa Lum ploeg.
Misschien dat de veerboot van zijn woonplaats Pula naar Venetië dromen van 'n andere wereld heeft opgeroepen. Of zoiets.
art: bruno bulic, 'n andere, 1903-1990
Als amateur had ie daarvoor al tweemaal meegedaan aan de Olympische Spelen, was Nationaal kampioen op de weg geweest, meegedaan en had de Ronde van Joegoslavië gewonnen.
In Italiaanse dienst wint Bruno Bulic in 1985 etappes in de Giro del Bergamasco, de Giro della Valle d'Aosta, de Giro delle Regioni waarin hij ook het bergklassement wint en hij sluit de Giro del Friuli Venezia Giulia winnend af.
Een sterk jaar wat zich bij Magniflex en Pepsi Cola niet herhaalt.
Hoe het nu met Bruno Bulic gaat is Fabio onbekend.
Maar intussen zijn Barend Barendse en Bas Baanders wel aangevuld,
de BB's die niet Brigitte Bardot heten.
Over tot de orde van de dag, Bruno Bulic is vandaag 63 geworden.
Er is danige bestudering voor nodig maar zoals de regelmatige lezer al had verwacht,
nee, die heeft ie niet allemaal.
Die rechtse Pepsi van '88 wel, de twee andere niet.
Het zijn kleine verschillen, je moet er wel oog voor hebben.
Laten we eerst eens naar 7Up, ook '88, kijken.
Hier zijn we snel klaar mee, totaal anders.
Duidelijk toch? Kijk het anders hier maar eens na.
Hier moet wat beter gekeken worden.
Fabio zal het verklappen, op de rechterborst staat boven de handtekening 3ttt en Berti.
Deze heeft rode lange mouwen ...
verder is het dezelfde.
Ook al is 't maar 'n mouw, 't komt nauw.
En dan te bedenken dat er nog zeker twee andere zijn van 7Up.
Dan de Murella, van '86 voor de volledigheid.
Hier hoefde Fabio niet over na te denken, die zag ie meteen.
Het aangeboden exemplaar heeft op de mouwtjes boven de rood-groene band Selle S.Marco staan. Die van hierboven niet.
En die kleurtjes en die sterren op de buik dan?
Als we zo gaan beginnen ...
weer nét anders wat betreft de sterren en de banen. En d'r staat een broodje op, solo pane. En de kleur groen is feller.
marco tabai
Deze keer geen handtekening links van Fanini, die van Ivano Fanini.
Er is natuurlijk nog 'n variant, met 'i nontessuti' onder Fanini. En een met pastareclame van John Eustice en Gregor Braun. Maar die kent Fabio echt alleen van deze foto.
wint hier in philadelphia bovenstaande titel voor lauritzen en kiefel
met malcolm eliott en lance armstrong, aan dat laatste contact hangt nog een verhaaltje van 100.000 dollars os 'n miljoen, ligt eraan hoe je het bekijkt
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
