Andrés Gandarias

Geintje in Gandaria's laatste profjaar.
Want zoveel won ie niet in de twaalf jaar die z'n beroepscarrière besloeg.

Niet dat hij niet aan de weg timmerde, geen mooie uitslagen haalde.
In 1968 eindigde hij negende tijdens z'n debuut-Tour, de Tour van Jan Janssen.
En 'n jaar later vijfde achter Merckx, Pingeon, Poulidor en Gimondi.

Als het omhoog gaat laat hij zich nadrukkelijk van voren zien.
Hieronder met Michele Dancelli in de 8e etappe, twee minuten voor de achtervolgers met Rini Wagtmans. Dancelli zal met 4 seconden winnen.

Andrés zal in Aubagne nog eens tweede worden achter Gimondi, in Chamonix vierde achter Pingeon, Merckx en Van Impe en nog driemaal bij de eerste tien. Als het maar omhoog gaat.

Gandarias won slechts viermaal waarvan in 1975, in dienst van Monteverde-Sanson, driemaal.
Hij won toen 'n etappe en de eindzege in de Ronde van Cantabrië en 'n etappe in de Ronde van Baskenland.

Een jaar later in dienst van Teka behaalt hij z'n belangrijkste overwinning, de 19e etappe in de Giro d'Italia.

Ook wordt hij tweede in het bergklassement achter z'n landgenoot Andrés Oliva Sánchez.
Felice Gimondi won die Giro.

In 1978 bij Novostil-Helios was 't wel over.
Maar 'n goeie renner bergop was 't.

Overleden na een langdurige ziekte

Andrés Gandarias:
24 april 1943 - 27 mei 2018

Carmelo Barone en Samson-Campagnolo

6e etappe giro d'italia

worldssmallestcyclingmuseum

Carmelo Barone, in 1980 bij Sanson-Campagnolo, wordt vandaag 64 jaar.

Mino Bariviera

De allereerste uitslag van Mino in De Wielersite is ook meteen een overwinning.
En 'n mooie.
Eerste in de eerste etappe van Závod Míru, de Vredeskoers, 1958.
Met op één seconde en de achtste plek Pietje Damen.
Die de derde etappe zou gaan winnen, de leiderstrui pakte en niet meer afgaf.
Waarmee hij tot op vandaag d'n dag de eerste en enige Nederlandse winnaar van de Vredeskoers zou worden. Hulde!

foto: archief theo buiting

Maar terug naar Mino, primo Mino.

Beroepsrenner van 1961 tot 1968, zeven jaar.
Won intussen wel zesmaal een etappe in de Giro.
In 1963 drie, in 1964 één en in 1966 nog twee.
Een mooie score.

Hier wint ie z'n laatste.
Mooi dat 't ook de laatste etappe van de Giro dat jaar is.

Vendramino Bariviera:
25 oktober 1937 - 23 november 2001

Postbodes, porno-acteurs en salami

foto: bill woodul

In afwachting van de start,
Peter Post heeft zonet 'n sigaret opgestoken.
Een professionele glimlach is de fotograaf gegund.
Aad van den Hoek is guller met zijn lach.
Piet van Katwijk beziet 't allemaal maar eens vanonder de klep van z'n pet.
Op z'n minst met wat reserve.
Hennie Kuiper, in de regenboogtrui gestrekt op de motorkap, is met andere zaken bezig.
Milaan-San Remo?
Dat zou niet zo gek zijn, daarop wachten ze immers.
Maar wat doet die porno-acteur nou op die foto?
Behalve koffie drinken dan?

Wat uurtjes later heeft Eddy Merckx z'n zevende en laatste Primavera gewonnen.
Zijn sponsor, en niet die van de salami, deelt in de vreugde.
Mooi, het zou ook Eddy's laatste grote overwinning zijn.

Kuipertje werd 67e, Piet 21e.
Aad komt niet voor in de uitslag.
Net zo min als Jean-Luc Vandenbroucke, 20 jaar jong,

in het spoor van Merckx als tweede over de streep.

Jean-Luc plaste een fout plasje, de facto stimulantia.
Exit Vandenbroucke.
En die porno-acteur?
Toentertijd waren het niet alleen porno-acteurs die er zo bij liepen.

foto: bill woodul

Jan Legrand had ook 'n lichtbruin leren jasje aan.
Wat zegt U?
Het gaat niet om het jasje maar om de snor?
Weet U dat wel zeker?

foto: bill woodul

Francesco Moser, 9e aan de finish, poseert hier met een snorremans zónder zo'n jasje.
Géén porno-acteur, wel Jim O.
Ochowicz, oprichter van 7 Eleven, de Peter Post van Motorola, al wat jaren de baas bij BMC.
Volkomen onverdacht op het gebied van ranzige films.
En dat buikje dan?
Wie is Fabio om dáár wat van te zeggen?


Klik hier voor meer prachtige plaatjes van die 19e maart in 1976.

Herfst?

Herfst.
Vaag gedoe.
Volgens de weerkundigen begint die op 1 september.
Astronomisch rond 23 september, als de zon recht boven de Evenaar staat en dag en nacht overal op Aarde even lang duurt. In praktijk is dat of op 22 of op 23 september.
Blijkbaar is het dit jaar vandaag.
En officieel, wat dan ook mag zijn, begint de herfst op 21 september.
Wat een gedoe.

Waaraan herkennen we de herfst?
Niet persé aan regen.
Het zonnetje kan in het begin van de herfst nog prachtig schijnen.
We herkennen de herfst aan vallende bladeren.

Daarom stelt Fabio het volgende voor,
laten we de herfst in laten gaan met de Ronde van Lombardije,
de Koers van de Vallende Bladeren.
Dat is helder voor iedereen,
afgesproken?

Hierboven het begin van de herfst in 1977.
Dat jaar viel het begin van de herfst op 8 oktober.
Toevalligerwijze viel er die dag regen en zien we geen bladeren liggen.
Dat maakt niet uit want het is de dag van de Ronde van Lombardije.
Herfst dus.

Vanaf links zien we Gibi Baronchelli, Roger De Vlaeminck, Beppe Saronni en Franceso Moser.
Achter Beppe zit nog een ploeggenoot van Roger,
het stukske rood in de oksel van Baronchelli zou Freddy Maertens kunnen zijn,
wie het weet mag het zeggen.
Gibi zal solo aankomen en Il Lombardia winnen.
De andere drie komen, samen met Freddy Maertens,
vandaar ja ...,
op 3'31" binnen, de twaalfde tot en met de vijftiende plek.

Voor Saronni was het nog lente,
zijn eerste jaar bij de beroeps.
Twintig was ie nog maar net geworden.
Inmiddels zijn we veertig jaar verder.
Beppe ook.
Tweemaal de Giro, Milaan-San Remo, het WK én de Ronde van Lomardije op zak.
Vandaag 60 jaar.

Arrividerci Phil Edwards

3 september 1949 - 23 april 2017

De eerste Brit in Italiaanse dienst?
Verbleef als amateur enkele jaren in Nederland en wat jaren jaren later in Italië.

Behaalde mooie uitslagen in de Tour de 'l Avenir en de Milk Race.
Won in 1973 de proloog van de Milk Race.
Piet van Katwijk zou de etappekoers overigens winnend afsluiten.

Was vijf jaar een trouwe knecht van Francesco Moser bij Sanson.
En werd in 1977 Brits kampioen op de weg.
Zou met Moser in 1981 meegaan naar Famcucine.
Na een valpartij in de Giro zat Phil met een gebroken pols en was wat goederen van Italië naar Engeland gaan exporteren.
Dat liep lekker en hij verzilverde zijn contract bij Famcucine niet.
Was later de eerste importeur van Specialized en later Trek in Italië.
Was met z'n kennis van Engels en Italiaans TV-commentator.
Een bezig baasje.

foto: jesse wild

Overleed afgelopen zondag aan een hartaanval in zijn woonplaats Monte Carlo.

Kaauw Kaauw Proat

'Kaauw hè?'
'Wa 's 't kaauw hè?''
'Kaauw hè?'
'Wa 's 't kaauw hè?'
'Asge nou nog inne keer zegt 'Kaauw hè', Roger,
dan doe 'k oew wa man!'

Het bleef in 1978 niet alleen bij andere handschoenen voor Roger en Francesco.

Simone en Herman

64 jr

68 jr

Reden in 1978 allebei voor Sanson,
voor Roger de Vlaeminck en Francesco Moser.

Brooklyn, Bronson & Sanson

Francesco Moser

63

Vleut bij Sanson

Weten gullie nog vorig jaar?
Met de RetroRonde?
Het criterium?
Die achterneef van De Vleut die 't criterium op zaterdag won?
Niet?
Okee, Fabio helpt.

Díe ja.
Die heeft 'n nieuwe ploeg.

Nou.
Flauw.
Nee. Peter heeft gekozen voor een illustere ploeg.
Dattie 't aandurft met deze kopmannen.

Lef dus!

Hier samen met z'n Margit.
Na de 40 kilometer op zondag.
Een sgon stel hè?

Misschien wastie een bîtje muug.
Nee, nie vanweges dèttie uit de ûmgivving van Helliemond kûmt.
Ai, in Mierlo denken ze daar heel anders over.
Dè van Helliemond hît d'r dus niks mî van doen.

Maar neffe 'n baan in 't onderwijs hettie ook nog 'n winkeltje.
En dè gî oew nie in de kàuw klirre zitte.

Sgon hè?

Een Frisse Wind

Wat waart daar door 't Brabantsch Land?
Gekromde ruggen,
gekleurde truikes,
zoevende bandjes,
gesmeerde kettingen,
ratelende derailleurs,
piepende remmen.

foto: henk janssen

Een zweem van zweet,
een herinnering aan Fresh Up.
Of was het Tabac?

Sprint

Michel Pollentier wint de sprint van Francesco Moser en Jan Raas.
Tim Krabbé schreef erover in 43 Wielerverhalen.
De Muur Scheurkalender verwees hier gisteren naar.
Op forums laat de verbazing wel eens van zich horen.

Kijk (nog) eens en oordeel of Michel een sprint wint.

Helden, Echte Helden

1 september 1940
startnummer 101

26 december 1946
startnummer 411

19 juni 1951
startnummer 104

Bovenstaande Helden, Echte Helden hadden zich ingeschreven voor L'Eroica.
Fabio vindt het een mooie gedachte dat ook zij in de nacht van 29 februari op 1 maart aan de computer zaten.
Of ze alle drie uiteindelijk meegereden hebben weet Fabio niet.
De laatste in ieder geval wel.