In Helmond, bij de Cacaofabriek. Sing Sing, een mooie en aandoenlijke film over theatermakende gevangenen in misschien wel de bekendste gevangenis ter wereld.
Maar daar gaat het nu niet over.
Nadien, bij de garderobe, was een medewerker doende met filmaffiches. Het beperkte ervan wat Fabio zag deed hem vragen of hij die ene, díe ja, eens uitgerold mocht zien.
Wat de vraag opriep of deze film ook in de Cacaofabriek kwam en of hij misschien, asteblieft, zo'n affiche mocht hebben. Dat mocht als hij de voornaam van de hoofdpersoon kon zeggen. Dat lukte dus, op de avond dat Frank Heinen slimste der slimsten werd. Mooi, dat kan niet iedereen zeggen.
Betreffende medewerker zei geen verstand van wielrennen te hebben maar dat hij zich erover verwonderde dat zo'n film over Merckx werd gemaakt en niet over Jan Janssen. Wat Fabio weer mooi in de rol van de farao der wijsheid bracht, wie maakt zoiets mee op één avond.
De goede man begreep het, hij kon rekenen.
Waarna hij verder ging over Nederlandse renners uit het verleden. Het repertoire was beperkt maar hij bleek ooit gescharreld te hebben met een zus van Peter Winnen. Bij Fabio's repliek over zijn Koga Miyata Full Pro en hetzelfde zweethemd als Peter op de Alpe haakte de man af.
North State, rond die tijd zal Papa Farelli daarmee begonnen zijn, 't was zijn laatste merk.
Breda Bier, één van de vier café's die in 1966 Farelli's naaste buren waren, verkocht 't zondermeer.
Peter Post, de Televizier-ploeg, Tom Simpson, nog gewoon wereldkampioen,
middenin Jan Janssen, twiddes in de Tour van dat jaar en publiekstrekker van jewelste.
Het zal de zomer van '66 in Neerkant zijn die Fabio mocht beschrijven in Rien van Horik's Pedaalridders van de Peel.
"Die van Jo van Frens zijn al buiten.
Hans zit op de rand van de stoep en masseert zijn kuiten. 'Voor de
souplesse', zegt ie. Met wat moeite is de olie te ruiken, niet dat ie
't gebruikt. Achter 'm staat de fiets van Frans. Die
is nu niet meer van Frans, nou is ie van Hans. Een paarse Jacques
Anquetil. Bij 't paars blinkt ie ook stukskes zilver, 'chromovelato'
zegt Hans. Twanneke krijgt nou die van Hans, zo werkt dat. Frans komt d'r aan, vanaf de kant van
de kerk. Met z'n gloednieuwe fiets, 'n korenblauwe RIH. Aankomen mag, maar dan wel voorzichtig. 'Denk aan de lak!' Met die typische stem
van 'm, net als Mien Petit. Gespleten verhemelte, hazenlip gehad.
Niek Petit schijnt trouwens ook te gaan fietsen.
Bij hemzelf thuis zit dat d'r niet aan,
z'n pap zei 't pas nog. En van aardbeien plukken en zakcenten koop je
geen racefiets. Pé van de Witte is 't Dorpsplein
overgestoken om z'n gezicht te laten zien. In de gewone korte broek,
op 'n groene Anquetil. Of dat ook chromovelato is? Het zal wel, d'r
zit net zo'n glans op als bij die paarse. Hij ziet d'r een beetje lam
uit. Het was bij hun ook laat vannacht, 't ging maar door, Hanky
Panky, Black is black, Monday monday. Fabio kent ze vanonder 't
dakraam onderhand vanbuiten. Dat krijg je als je tussen de café's
woont.
Die van Jan Bellemakers zie je niet,
die trainen schijnbaar serieus. Wiel rijdt al mooie uitslagen, bij
Josje moet dat nog komen, die is nog maar net begonnen. En Henk
Pijnenburg woont niet in de straat, niet gek dat je Henk niet ziet. Wies roept de jongens, d'r moet
geholpen worden met de petatte friet voor 't weekend. Twee volle teilen met aardappels staan
op de binnenplaats te wachten. En dan zondag met de bus van DTS, naar Neer, Haelen, Echt, Montfort of Vlodrop kan ook."
Allemaal gingen ze naar de Acht van Chaam, of in ieder geval, bijna allemaal. En met schorre stem vol verhalen d'n dag erop. En de dag daar weer op. Het was overduidelijk een gemis als je er niet bij was geweest.
Herkenbaar?
Er valt wat aan te doen, het is enigszins goed te maken.
Zoiets maar dan figuurlijk.
Volgende week vrijdag,
25 augustus, om 19u,
is er in het CCD Martien van Doorne in Deurne een wielercafé.
Over een documentaire in wording,
over de Acht van Chaam.
De documentaire richt zich vooral op wat er allemaal komt kijken bij zo'n evenement,
de invloed op 't dorp, de vrijwilligers, de organisatie.
We zien drie stukken uit de film die hierover gaan en daarna besproken worden met onder andere Peter Winnen. Bezoekers krijgen ook de gelegenheid om te reageren.
Kijk hier voor meer informatie en misschien voelt U zich, net als Fabio, wel geroepen om 't eens te gaan bekijken allemaal.
Peter Winnen werd in 1982 trouwens twiddes in Chaam, achter Johan van der Velde en voor Jan Raas. Hier op de foto in derde positie achter Van der Velde en Kuiper.
foto: johan van gurp, bn de stem
Fabio hoopt U de hand te mogen schudden vrijdagavond de 25e.
Het is in Deurne dat weekend sowieso goed toeven met het gratis openlucht filmfestival de Nacht van het Witte Doek.
Het heeft 'n tijd geduurd maar eindelijk is het dan zo ver.
Oké, nog wat kleinigheidjes en verder wordt niemand geacht te zeuren.
Opgebouwd in mijn aanwezigheid door Erik Boelen waarvoor hartelijke dank. Erik maakte ook de fotoserie.
Jan Nijssen haalde 'n lelijke slag uit het achterwiel en zonder de tips van Marcel Smit had het nog véél en véél langer geduurd.
Peter Winnen bedankt voor de inspiratie, dit jaar veertig jaar geleden.
In de folder en op de teamfoto heeft de fiets een wit stuurlintje. Die dag had Peter 'n blauw. Laten we dat nou toevallig in huis hebben. En afgewerkt met witte tape, zoals hierboven. De remkabels in de folder zijn zwart, op de teamfoto is het niet helemaal duidelijk, Alpe d'Huez lijkt met zilver/grijskleurige beklommen.
Winnen zal wel met de originele Dura Ace AX dynamic drive hebben gereden. Hier zit een adapterje tussen de crank en het pedaal.
De ketting is geen Dura Ace en de bidonhouder is van TA. Daar was niks over te vinden in de folder maar op de foto's leek dat, ook gezien de tijd, de meest passende keuze.
Geen tubes voor Fabio, dus ook niet Mavic GP4, de velgen van Peter. En zie maar eens aan de zwarte G40-velgen te komen. De bandjes moeten nog vervangen worden door 'skinwalls', huidkleurige zijkanten.
Het zadel is, zoals U nog net ziet, het correcte. Alleen zou Peter op het originele zadel hebben gereden? Zadelkeuze lag, zeker toen, nogal gevoelig.
De remblokjes achter moeten ook nog worden vervangen. Daarvoor zal een andere fiets, efkes elders opgeslagen, als donor moeten dienen.
Het originele metalen dopje voor op de stuurvoorbouw viel op de mat een half uur na thuiskomst van fiets en schrijver dezes. Uit Zwitserland ..
De stuur bocht van SR, de Foursir, bleek een probleem. Het is een 3ttt Merckx geworden.
Oh ja, een algemene opmerking. Aleen originele teamfietsen hebben met grote letters Koga Miyata op de balhoofdbuis staan. Deze niet. Dat geldt ook voor de GP4 velgen, daar staat met grote letters Mavic op, alleen bij de teamfietsen. Hier dus al helemaal niet want die velg zit er niet eens op.
And there she goes ..., eh, hij. Voor een korte check. Zadel en stuur leken op de goede hoogte, louter op 't oog van de meester!
Het échte testritje van een dag later gaf zeker geen reden op 112 te bellen.
Lekker fietsje!
De originele pomp van Karasawa waren we vergeten voor het ritje en het Koga Miyata zadeltasje ligt ergens in een doos. Wel weer Detto Pietro's met Koga Pro d'r op aan de voeten gehad.
Steven Rooks in een niet vaak gezien kloffie, Raleigh 1982.
Voordat ie de wereld verrastte met de winst in Luik-Bastenaken-Luik debuteerde Steven vanaf mei 1982 een bij Peter Post. Na dat seizoen werd ie ontslagen. Te eigengereid, ongehoorzaam. Hij gaf in de Ronde van Zwitserland geen wiel aan de Kneet,
foto: daniël müller
en zoiets pikte Post niet.
In 1983 kreeg Rooks in 1e instantie nergens een ploegcontract en werd tot 1 maart individueel gesponsord door Agu Sport.
%20(1).jpg)
