Orbea Caja Rural 1988

 

Mariano Cañardo

Zojuist won Dylan Groenwegen de eerste etappe van de Ronde van Valencia, beoogd kopman Tom Dumoulin zit ziek thuis tot verdriet van menigeen.
In 1929 werd deze koers voor het eerst gereden, toen nog de Vuelta a Levante.

Mariano Cañardo won de tweede editie, die van 1930.
Dat jaar was hij ook de eerste Spanjaard die de Ronde van het Baskenland won. En won hij z'n derde Ronde van Catalonië op rij. Nadien zou hij die nog viermaal winnen en daarmee is hij vooralsnog onbedreigd recordhouder, Indurain en Valverde wonnen driemaal.
Ook in 1930 werd hij Spaans kampioen op de weg, dit zou hij nadien nog driemaal worden.
Zomaar een jaartje eruit gepikt. Uit de jaren dat Cañardo renner om den brode was, van 1925 tot 1944.

Cañardo was waarschijnlijk de eerste grote Spaanse wielrenner. Het waren nog wel de jaren dat Spaanse renners de neiging hadden om thuis te blijven. Zo reed hij slechts tweemaal de Giro (allebei opgave) en  vijfmaal de Tour. Daar werd hij in 1934 9e, gaf hij op in 1935, werd 6e in 1936, won een etappe in 1937, eindigde als 30e en zijn laatste in 1938 werd hij 16e.

Hierboven is hij in Bourg Madame op 17 juli 1937 in gesprek met Spaanse milities. De Spaanse Burgeroorlog was op dat moment in volle gang, zie hieromtrent ook de link hieronder over de Vuelta van 1935.
Cañardo had het eerste deel van de in drie delen gesplitste etappe erop zitten en zou het tweede deel naar Ax-les-Thermes gaan winnen.

De Vuelta reed hij ook maar tweemaal maar die werd dan ook voor het eerst in 1935 gereden. Klik hier voor het wedervaren van Cañardo in die allereerste, het leverde hem etappewinst en 'n 2e plek op. In 1936 tweemaal etappewinst en 10e in de eindstand.
Mariano Cañardo was ook de eerste winnaar van de Ronde van Marokko, ook de tweede trouwens, in 1937 en 1938.

Kortom, géén kleine jongen.

Mariano Cañardo:
5 februari 1906 - 20 juni 1987

Vroeger, toen Kas nog niet bestond

Het is vandaag zo'n typische dag voor de Vuelta, zoals we ze graag hebben.
Klimmen en heet!
Afzien, dat zullen ze.

Goed opletten dat de duwbidon vanuit de ploegleidersauto niet te lang duurt als de jury of de camera in de buurt is.
Met twaalf bidons onder de trui en twee op de fiets van achteren naar voren rijden.
Water van de toeschouwers is niet te vertrouwen, kan alleen op de nek gegoten.
Pffff ...

Vroeger,
in dit geval de beginjaren van de Vuelta, 1935, 1936,
was het allemaal 'n stuk eenvoudiger.
Je wist waar je aan toe was,
'Zoek 't efkes lekker zelf uit ...'

De begeleidende motoren waren blijkbaar níet beter.
Volgens één enkele, elders niet bevestigde bron,
werd Antoine Dignef,
Belgisch Limburger en winnaar van de allereerste Vuelta-etappe ooit,
door een motor van de weg gereden en verloor hierdoor 20 minuten.

Hierdoor moest Dignef Gustaaf Deloor en Mariano Canardo voor zich laten in het definitieve klassement.
Zonder ook maar iets te willen insinueren, ergens op te willen zinspelen,
laat Fabio U toch maar 'n fotooke zien van de beslissende ontsnapping in die eerste etappe.
Voorop Dignef, in zijn wiel Canardo.

De enige foto van dat jaar 1935 met motoren die Fabio kon vinden is onderstaande.
Oké, het is wielrennen,
toch zijn het motoren van de sponsor van Dignet zelf én de uiteindelijke winnaar Deloor.
U zegt 'dat zegt dus niks',
klopt.
Maar wel mooie foto's.

Brood, spelen en de Vuelta

Spanje stond op z'n kop in 1935.
De Catalaanse president Lluis Companys had de onafhankelijkheid uitgeroepen en was in het gevang gegooid.
In Asturië waren de mijnwerkers een serieuze revolutie begonnen.
De Spaanse regering had de staat van beleg afgekondigd.

Een mooi moment om een grote wielerronde te starten.
Wel een beetje om de grootste brandhaard heen fietsen maar verder leidt zoiets goed af.
Geef het volk brood en spelen, soms vooral spelen.

In veertien etappes moesten er 3425 kilometers worden overbrugd.
En de finish was drie dagen voor de start van de Giro.
Het zal U duidelijk wezen dat dit consequenties had voor het deelnemersveld.
Dat laatste vooral, die start van de Giro, in veertien dagen over beroerde wegen bijna 3500 kilometers afleggen was toen niks bijzonders. Voor wielrenners dan.

Toch stonden er naar tweeëndertig Spanjolen maar liefst achttien buitenlanders aan de start.
Maar liefst zes Belgen, vier Italianen en uit Frankrijk, Nederland, Oostenrijk en Zwitserland ieder twee. Die twee Nederlanders waren Gerrit van de Ruit en Marinus Valentijn. De belangrijkste Belgen waren Gustaaf Deloor, Antoon Dignef en Francois Adam.

Er werd door de organisatie besloten om van dit geheel van los zand twee ploegen te maken.
De ene werd gesponsord door BH en de ander door Orbea.
De grootste fietsfabrikanten van Spanje, allebei uit Spaans Baskenland.
De Belgen en de beide Nederlanders kwamen bij BH wat dit in de breedte in één klap de sterkste ploeg maakte.

Dignef en Adam wonnen allebei twee etappes, Deloor drie. Marinus Valentijn werd derde in de eerste etappe. Van Madrid naar Vallodolid, 185 kilometer om er 'n beetje in te komen.

Dignet na de winst in Vallodolid. In het midden, in het Orbea-truike, Mariano Cañardo, numero twee.
Helaas was Marinus Valentijn op het moment van de foto net efkes ergens anders.

Cañardo was de hoop van Spanje. Hij had al vier keer de tot dan langste Spaanse etappekoers gewonnen, de Volta Ciclista a Catalunya.

Maar de goede man kreeg toch een lading tegenslag die eerste Vuelta, als het al niet zo goed als burgeroorlog was zou je er een om beginnen.
Die etappe van hierboven bijvoorbeeld, hij was met Dignef weg maar bleef in de sprint in de tramrails steken. Hierdoor kon Dignef hem nog passeren.

De derde etappe naar Bilbao was de koninginnerit en werd gewonnen door Deloor. Hieronder.

Cañardo spurte bij de aankomst als eerste over de streep en toen bleek dat hij vergeten was dat er nog een plaatselijke ronde achteraan kwam.
Intussen had hij anderhalve minuut achterstand op Deloor.
En dat kwam niet meer goed.
Hij stond er behoorlijk alleen voor omdat zijn drie belangrijkste Spaanse medestanders al snel moesten opgeven. Steenpuist, rug- en maagklachten deden hen én hem de nek om.

De dag erop regende het en was het steenkoud. Cañardo kwam als eerste over de streep in Zaragoza. Onderweg was menig renner van de fiets gemoeten voor wat hete koffie of een juten zak om zich nog enigszins te beschermen tegen het gure weer. Aldus El Mundo Deportivo.
De volgende etappe ging richting de zon, Barcelona. De Spanjaarden hoopten dat de daar volop schijnende zon en bijbehorende warmte de Belgen zou slopen.
Net voor de streep in Barcelona reed Cañardo op 't eind van 310 kilometer nog maar eens lek en verloor weer wat seconden op Deloor.

De dag erop scheen de zon inderdaad volop.
Cañardo en z'n Italiaanse helper Paolo Bianchi ontsnapten maar werden teruggehaald door de BH-ploeg. Misschien hielp de winst van ploegmaat Antonio Montes Garcia de pijn verzachten.
Een dag later was het weer op z'n Vlaams, donkere wolken en de regen viel met bakken uit de Spaanse hemel op weg naar Valencia. De Oostenrijker Max Bulla won, Gerrit van de Ruit werd tweede, zwaar gehinderd door het publiek.

De etappes naar Murcia, Granada en Sevilla blijft het regenen. Op de rustdag in Sevilla eet Canardo teveel fruit met voorstelbaar gevolg. De volgende dag, naar Cáceres is Antonio ernstig verzwakt, er moet hard worden gewerkt door zijn ploeggenoten. De rit naar Zamora zit hij in de kopgroep als bij de nadering van de stad zijn ketting breekt. Met een van een toeschouwer geleende fiets bereikt hij de finish. In 6 kilometer verloor hij maar liefst 5 minuten en zakt naar de vierde plaats in de rangschikking.
De laatste etappe, 250 kilometer naar Madrid, in ijzige kou en continue motregen, wordt door Gustaaf Deloor gewonnen met Cañardo en Bulla in zijn wiel. De rest volgt op 10 minuut 13. Waarmee Gustaaf Deloor de allereerste Vuelta wint en Antonio Cañardo de beste Spanjaard op de tweede plek.

Derde werd Antoon Dignef.
Marinus Valentijn werd tiende en Gerrit van de Ruit veertiende.
Negentwintig van de vijftig renners hadden de eerste Vuelta uitgereden.
En BH (de Belgen dus) won het ploegenklassement.

De renners hadden hun zwaar verdiend brood en het volk had zijn spelen.
De Vuelta was geboren.

Lluis Companys, de president van Catalonië, kreeg een dag later van Antonio Cañardo in 't gevang z'n trofee geschonken. De Spaanse Burgeroorlog werd echter niet voorkomen.
Vijf jaar later wordt de in ballingschap in Parijs verblijvende Catalaanse president door de Gestapo gearresteerd. Generalissimo Franco mag 'm hebben. Niet lang daarna wordt hij gefusilleerd.

Het volk, geef ze brood en spelen.
Gelukkig hebben we de Vuelta nog.

El junco de Bérriz

Marino Lejaretto wordt vandaag 60 jaar.

Spaans riet, taai en buigt nooit.

tour

giro

vuelta

Mateo Hermans

De handjes van Mateo gingen vaak omhoog.
In Spaanse dienst, dus vooral in Spanje.
Negen etappes in de Vuelta is niet mis.
Hij won er één in de Tour, de goegemeente heeft 'm efkes gekend.
Hoe 't zo allemaal gekomen is?

foto: cor vos

Wielermoment

Ruis

Hèj gullie dè ôk?
Dagge bij Rui Costa deger an Ruiz Cabestany dèngkt?
En nie umdè ze allebeij twieje kirre wonne in dezellufden Tour.

Victor Cabedo

15 juni 1989 - 19 september 2012

Vandaag overleden na een botsing met een auto tijdens de training.

Mooi Spul

link naar de winkel

Marino Lejarreta

Een tiental jaren geleden reed Fabio een Citroen XM.
Een zwarte diesel van de eerste generatie.
Trok traag.
Wel een mooie, ruime reiswagen.

Op zijn welverdiende vakantie was Fabio op enig moment in Torla, Huesca.
Noord Spanje dus.
De camping was vrijwel midden in het dorpje.
Aan de rivier, de Rio Ara.

De toegang naar/van de camping was steil. Erg steil.
Zo steil dat de XM met grote moeite boven kwam.
Zoveel moeite dat Mrs Farelli er dan niet in durfde.
Ze was bang dat de XM van de bult af zou vallen.
Niet dattie dat deej.
Zeker niet, de XM kwam altijd boven.
In z'n eigen tempo.

In Torla was ook een café.
Er waren er meer maar dit café was speciaal.
Het café hing vol met wielrenfoto's.
En dan vooral van Marino Lejaretta.

Met handtekeningen.
En met Marino en de cafébaas.
Een truitje.
Fabio ging d'r graag een glaasje drinken met Mrs Farelli.

Marino reed viermaal in één jaar alledrie de grote Ronde's.
Met mooie uitslagen ook nog.
Hij had een grote motor en kwam uiteindelijk altijd boven.
Gisteren werd hij 55 jr.
De XM leeft niet meer.

Mateo Hermans

Mathieu wordt vandaag 49 jaar.
De Spaanse Nederlander die zich van succesvol cyclocrosser naar vrijwel onklopbaar massasprinter ontwikkelde. In Spanje dan. Won in 1988 en 1989 tien etappes in de Vuelta. En ééntje in de Tour.

Mateo, felicitaciones!

Spaanse Furie

Algarve 2011