Was zeven jaar 'profi', tussen eind 1983 en eind 1989.
Veelzijdig, actief op de weg, het veld en de baan, zesdaagses en achter de grote motoren.
Zijn belangrijkste prestatie was in de Coca Cola Trophy van 1986. Hier won hij in totaal drie tijdritten en de sprinttrui. Didi Thurau won voor Hennie Kuiper en Rolf Götz.
A: Alsof dat ie 't weet, wijsvingertje, duimpje omhoog, naar zo'n truike is Fabio op zoek.
Niet dat die nou zo kickt op frikandellen van Beckers of ander frituurgoed,
nee, Beckers is nu eenmaal van oorsprong een bedrijf uit Fabio's geliefde Deurne.
Toen Jan Bekkers, inderdaad zonder 'c', de kroketten nog 'croquetten' en frikandellen nog 'fricandellen' noemde. Wat had die toch met 'n 'c'?
Hoewel, kip en kalkoen met een 'c' zou er wel heel raar uitzien.
Maar terug naar dat truike waar Johnny zo terecht naar wijst.
Mocht U er nog eentje hebben liggen dan houdt Fabio zich warm aanbevolen.
Oei, niet zo natuurlijk ... maar zo.
B: (nee, niet van Beckers)
Johnny Broers was beroepsrenner tussen 1981 en 1988, in 1987 sloeg ie 'n jaartje over en reed weer bij de amateurs. Zo ook na 1988.
Zijn belangrijkste uitslagen zijn derde in de Brabantse Pijl van 1981 en derde in de Amstel Gold Race van 1985, die van de wederopstanding van de Kneet.
En vandaag wordt ie 61 jaar.
Een jaartje geleden had Fabio efkes een bijbaantje.
Op 't Leegveld in Deurne was 'n fietsbeurs en 't baantje bestond voor dat moment uit het in goede banen leiden van het parkeren van de vierwielers.
Die fietsbeurs is overigens eind volgende maand op dezelfde plek weer te doen.
Nou had Fabio diejen dag 'n bepaald truike aan.
Om precies te zijn ditte truike.
Stopt d'r inenen een auto en 't smaal köpke daarbinnen doet 't raam open.
Fabio dacht nog dattie de weg ging vragen op dat immense parkeerterrein.
Maar nee, 'Waar heb jij dat truike vandaan? Daar heb ik in gereeje ...'
Oei!
Hij schiet onmiddellijk in de verdediging, diejen mens moest eens denken,
'Ongeveer dertig jaar geleden zelf gekocht bij Frans Linders in Oploo'.
'Mooi!'
'En wie bende gij dan?'
'Jean Habets' en diejen smaale geeft gas richting stilstand.
Pfff, alles weer in goede banen geleid.
Het was blijkbaar geen incident die Habets bij de Stalen Ros Fietsbeurs (want daar was het te doen toen met dat truike).
Later dat jaar met de Eroica Limburg was ie d'r ook weer bij.
Hier in conclaaf met de organisatie én de kasteelheer van Sauna Diana.
Breeje smile die 't nét nie wint van d'n bril.
Duidelijk naar z'n zin diejen mens.
Vandaag istie jarig en wordt 57 jaar.
Proficiat en van míjn truike bliede af .....
Zo'n sokken heb ik trouwens ook gehad, ook van Frans Linders.
Buisman staat er, staand tweede van rechts.
Hieronder breed lachend met graaf de Gribaldy bij de ondertekening van z'n contract.
foto: de stem, johan van gurp
Medio februari was het weer over.
Tijdens de Ster van Besseges.
Ontslagen wegens gebrek aan beroepsernst volgens de graaf.
Opgestapt wegens contractbreuk volgens de student economie Buisman.
De sociale lasten worden niet betaald maar moet hij zelf ophoesten.
Niet volgens de afspraak, geen zuivere koffie volgens Buisman.
Iedereen weet dat koffie 'n lepeltje Buisman nodig heeft.
Krijgt die net dat beetje meer pit van.
Ruim 'n jaar later probeert Buisman het nog eens bij Lomme Driessens en Jos Elen.
Het brengt niet wat hij ervan hoopte,
't lepeltje Buisman was ook al op z'n retour.
Enkele jaren later komt de inmiddels afgestudeerde econoom twee dagen voor Kerst om het leven ten gevolge van een ongeval.
Frits debuteerde tegen 't einde van seizoen 1978 in 't team van Joop, Sven-Ake, Alban, de ouwe Hoban, Seznec en Raymond Martin. Mercier, La Douce France, ver van huis.
Logisch dattie thuis vreemd ging.
foto: de stem, johan van gurp
Hij reed vooral in den vreemde.
Na z'n debuut nog twee jaartjes bij Mercier, d'n Fritz.
Daarna 'n jaartje in vijf verschillende truikes bij Lomme Driessens' Boule d'Or.
Vijf!
In 't vierde hielp ie Freddy in de Tour aan de groene trui.
Daarna nam ie 'n jaartje rust, thuis, bij Peter Post.
Noodgedwongen,
Post nam 'm na 'n voor Raas fout gelopen Ronde van Vlaanderen gewoon niet meer mee naar 'n behoorlijke koers. Balen voor de Bredanaar.
foto: de stem, johan van gurp
Frits zocht het in 1983 maar weer verderop van huis.
Bij Van Impe, in Bella Italia.
En hij wint de eerste etappe in de Tour dat jaar.
Het peloton strijkt op Marc Madiot, de sprinters maken zich klaar en weg is Frits.
Oerend hard blijft hij weg.
Geen geel, dat blijft om de schouders van proloogwinnaar Vanderaerden.
Frits wordt ook nog 2e in de stijd om de groene trui,
op respectabele afstand van winnaar Sean Kelly, maar toch.
In Nederland kent intussen ook de gemiddelde voetbalfan Frits Pirard.
Bij de na-Tour criteriums is hij een graag gezien gast.
Fabio herinnert hem in de Nacht van Zeilberg dat jaar,
Fignon won, de nummer drie in de strijd om de groene trui.
Met geel, juist ja.
In Twello wordt een omnium georganiseerd met behalve Frits Pirard nog wat prominente renners.
Een van de mooiere statieportretten uit die tijd.
Zelfs de geblesseerde herstellenden zijn erbij.
Niet normaal zo'n foto.
Frits wordt overigens tweede, na die met dat rooje petje links.
Pirard blijft nog 'n jaartje bij Van Impe en neemt Johan Van der Velde, rechtsonder met pony, mee.
In 1985 neemt hij zijn intrek bij Graaf de Gribaldy en King Kelly.
De Kneet, Jacques van Meer en de dat jaar ervoor al aanwezige Jean Habets vormen een Nederlands kwartet in de hoofdzakelijk Franse ploeg.
Weer Miko, geen Mercier, wel alu van Vitus.
In 1986 wordt het weer dichter bij huis gezocht.
Skil blijft, zo ook Habets en van Meer maar nu met Skala en op 'n Gazelle.
Ene JP van Poppel doet zich gelden.
Frits' z'n laatste jaar bij de profs doet ie in België met z'n jongere broertje Frank.
Van Impe is er ook weer bij.
Frits Pirard is vandaag 63 jaar geworden.
Zo, en nu 'n Bavaria.
Heeft U het ook al in de gaten?
Zoniet dan ziet U het wel aan bovenstaand plaatje.
Het is 'n bijzonder mooie herfst.
Nog steeds ook al is de eerste novemberweek reeds gepasseerd.
De zon scheen gisteren volop voor deze retrorenners in de Peel.
De 3e Turf Tourtocht alweer.
Met een andere start ditmaal.
Niet naar het noorden maar naar het zuiden.
Niet langs het Kanaal van Deurne maar de Noordervaart.
En dan al snel het bos in, daar waar de fotograaf op de loer lag.
Nou is 't niet Fabio's bedoeling om de route uit te gaan leggen.
Nee. hij wou 't met U over herfst hebben, een mooie herfst.
We worden allemaal een dagje ouder, ja, ook U.
Dat is niet erg, géén dagje ouder worden, dan ben je verder van huis.
En over dichtbij huis gesproken,
ditmaal deden twee voormalige Pedaalridders van de Peel mee met de Turf Toertocht.
En dan échte hè, niet van die toeristen als Fabio.
Op bovenstaande foto kijkt U op de ruggen van Frank van Bakel en Martin Teunissen.
Voor de niet-ingewijden,
Theo Teunissen van Ysselsteyn hier met Jan Nolten.
Diens zoon Martin hier met 'n heel kleine Mike. Kleine Britt was 'r toen nog niet.
Alles van Ysselsteyn.
Hier temidden van het illustere gezelschap waartoe hij behoorde.
En ooit is altijd, voor eeuwig.
Daarom durfde natuurlijk niemand erbij te gaan zitten in 't begin.
foto: stalen ros
De heren bleken echter prima benaderbaar, ze beten niet.
'Gullie goat toch nie ligge jage ...'
Eh .... nee.
Fabio zou niet durven.
Waar vroeger Frank in Liboton meestal de meerdere moest vinden,
daar heeft ie wel duidelijk diens vest afgepakt.
De heren kregen als vanzelf hun zin,
'ze' gingen niet liggen jagen.
Maar of dat helemaal naar hun zin was?
foto: piet beerens
Het duurde natuurlijk allemaal veuls te lang.
En de cross in Ruddervoorde kwam op de televisie, eindelijk weer 's een cross op TV.
Dat ging niet lukken op deez' manier.
De rit werd door Martien en Frank daarom niet helemaal volbracht.
Op tijd thuis op de bank voor de TV hoort ook bij de herfst.
Net als meerijden met de Stalen Ros Turf Toertocht.
Mooi mannen, bedankt dagge d'rbij waart.
Tot de volgende keer!
