Benedetto Patellaro

Van '60, vandaag jarig, dus 60 ...

Won in z'n debuutjaar bij de profs, 1981, tweemaal in de Giro.
De eerste overwinning was de ploegentijdrit, leuk, kicken.
De tweede was er een om over naar huis te schrijven,
hij won de 17e etappe met een lange solorit.
Patellaro gaat op kilometer 30 in de aanval en bereikt al spoedig de ontsnapte Mario Noris.
Daar is het beste vanaf en Patellaro laat hem achter.
Na 180 kilometer alleen op kop bereikt hij in Borno, boven het Meer van Iseo, als eerste de meet.

Het zal bijna 3 minuten duren voordat nummer twee, Faustino Rupérez, Vuelta-winnaar van 1980, over de streep gaat. En nog twee minuten later druppelt de rest binnen.
Kortom, een indrukwekkende overwinning.

De kwaliteit van de beelden is minder indrukwekkend doch als U het beschouwd als een lichtshow tijdens een LSD-trip valt het weer reuze mee.



Patellaro reed nog een jaar bij Hoonved, en daarna steeds een jaartje bij achtereenvolgens Bianchi, Murella, Mobili Maggi-Fanini en Santini.

Na z'n afscheid ging Patellaro bij de politie en werd commandant in de buurt van Como. Een paar jaar geleden zette hij 'n stapje terug. Hij verhuisde naar zijn geboortestreek op Sicilië en werd daar plaatsvervangend commandant.
Fietsen doet ie nog steeds, kijk maar.

En vorig jaar, in de aanloop naar de Giro, was ie nog eens in Borno.
Met, juist ja ...

Aldo Zuliani, van A tot Z

Van Aldo naar Zuliani, als je naam Aldo Zuliani is dan moet je wel rap zijn.
Hieronder Aldo in 1951 na winst in de Coppa città di Vicenza.
De man met de wijkende haargrens is zijn mechanieker, Marcello Faggin.

Faggin?
Juist ja, díe.
Aldo was de eerste racer die het merk aantrok om het merk Faggin te promoten.
Dat jaar wordt hij geselecteerd voor de Olympische Spelen maar breekt zijn sleutelbeen waardoor dit niet doorgaat.

Een jaartje later verruilt Aldo als onafhankelijke als snel z'n witte truike voor eentje van Bottechia.

Of dat ie toen ook op 'n Bottechia koerste of dat de Faggin overgespoten werd heeft Fabio niet gevonden in de geschiedenisboeken.
Zuliani wint in '52 de Giro del Piave en de Giro delle Due Province Marciane.
Het jaar erop komt hij in vast dienstverband bij Bottechia.

Aldo wint de 1e etappe van de Ronde van Sicilië en rijdt drie dagen in de leiderstrui, zie hierboven.
Verder ontwikkelt hij zich als een goede gregario, helper in de Giro d'Italia.
In de 2e etappe naar Rimini verdient hij goud-geld voor de ploeg met een solovlucht van 200 kilometers. Zijn kopman, Pasquale Fornara, wint de etappe voor Koblet en Coppi.

In de Giro di Romagna arriveert Zuliani als eerste op de top van de Trebbio en eindigt als vierde.

Het jaar 1954 brengt een overgang voor drie jaar naar Torpado.

In 1955 wint Aldo samen met Nino Defilippis en Remo Fornasiero de zesde etappe van de Giro, een ploegentijdrit in Genua en hij wordt 10e in de 21e etappe.

In de Giro van 1956 heeft hij twee top-tien plaatsen binnen als hij de één na laatste etappe op de Monte Bondone moet opgeven. Aldo dacht dat z'n voorvork gebroken was maar het kwam doordat hij zo rilde van de kou. Maar liefst 35 van de 86 renners die 's ochtends gestart waren gaven die dag op. Het was een helse dag. Virtueel leider Defillipis gaf op, Charly Gaul won de Giro.
Kijk en huiver.



In 1957 rijdt Aldo nog 'n jaartje voor Peugeot en begint daarna een fietsenwinkel, zoals het hoort.
Met z'n 80e reed hij nog 10.000 kilometer per jaar.

En vandaag wordt Aldo Zuliani 89 jaar.

Bruno Vicino

Ooit begonnen als sprinter op de weg.
Hoewel,
wie is dit manneke zo stoer met de fiets van Antonio Maspes?
Als sprinter meester van de surplace.

Het zou Bruno kúnnen wezen.

Bruno brak uiteindelijk door op de baan, de halve fond, stayeren.
Zes maal landskampioen en driemaal wereldkampioen.

Won ook nog eenmaal de driekleur op de ploegkoers.
Later in de auto als sportdirecteur, sinds 2005 bij Lampre.

En vandaag 64 jaar.