1925

 

Vincent Vitetta

Eerder dit jaar stiekem er tussenuit gepiept.

Vitetta was 95 jaar.

Zijn meest in het oog springende prestaties waren winst in de Ronde van Algerije van 1952 en een achtste plaats in de Tour de France van 1954. Hij reed de Tour zesmaal (ook uit) en éénmaal de Giro (idem).

Vincent Vitetta:

1 oktober 1925 - 12 april 2021

Alcyon Affiche

Maurice Desimpelaere

Simpel van naam, zijn daden bennen groot, op de schouders ermee, dan pas zijn we tevree.

Drieske heeft Parijs-Roubaix gewonnen.
Da's andere koek dan eerste in Dikkelvenne of Ninove. Begrijp Fabio vooral niet verkeerd, niks mis met Oost-Vlaanderen en de dorpen aldaar maar Roubaix klinkt toch anders dan Robeke of Robaais.
En niet alleen vanweges 't internationale, neeje neeje.
De labeur, d'n trubbel spat d'r vanaf, Parijs-Roubaix, da's grandeur.



Het blijft hier niet bij, dat zal U wel reeds duidelijk zijn.
Het jaar erop, 1945, wordt onze held tweede in de allereerste Omloop Het Volk, ploegmaat Jean Bogaerts wint. Hij wordt ditmaal vijfde in Roubaix als enige Belg in een kopgroep van met zes Fransozen. En vierde in Parijs-Tours, alweer in een kopgroep met vrijwel alleen Fransen.

winst in gruthuyze, 1945

In 1946 wordt hij vierde in de Omloop, wint Dwars door België, vierde in Parijs-Brussel en tweede in Gent-Wevelgem achter ploegmaat Ernest Sterckx.
Voor eigen volk tweede worden doet pijn en geeft extra motivatie om te verbeteren ook al is uw naam Desimpelaere. Het jaar 1947 wint hij in Wevelgem de sprint van drie, winnaar zoals de toeschouwers het graag zien.

Parijs-Brussel ditmaal tweede, net als de Waalse Pijl, allebei weer achter Ernest Sterckx.
Wat kleinere koersen worden dat jaar, evenals in 1948, meerdere gewonnen, zo ook De Omloop van West-Vlaanderen.
In 1949 wordt hij negende in Milaan-San Remo, Sterckx achtste. Nokere Koerse levert een tweede plek op, achter alweer Ernest Sterckx.

In 1950, na acht jaar beroepsrenner te zijn geweest, acht jaar in dienst van Alcyon, houdt Drieske het voor gezien. Hij gaat de muziekhandel in. Voor café's dan, jukeboxen en zulks spul.
Niks Spotify of zo, gewoon 'the old fashioned way', krek, da's die kleine links.

Maurice Desimpelaere:
28 mei 1920 - 30 januari 2005

Arty not farty

Lucien Buysse

11 september 1892 - 3 januari 1980

 

Le Facteur

Trainen in de baas z'n tijd,
wie wil dat niet?
Zo wordt postbode een beroep met perspectief.

De postbode in Fabio's geboortedorp werd uit zijn ambt ontzet,
zo heette dat toen nog,
omdat ie de correspondentie van een voormalige geliefde doorsnuffelde.
Hij schond daarmee het briefgeheim, een doodzonde bij Tante Pos.
Dattie d'r ook nog een briefje bijstopte met de oproep bij hem weder te keren mag ronduit niet-snugger genoemd worden.
De fiets heeft ie toen weggezet om wat jaren later in het weekend Maaseik te frequenteren.
Met onderstaand voertuig, in 'n ietwat flitsender kleurke, dan witte 't wel.

Postbodes die wielrenden, of beter nog,
wielrenners die postbode waren,
fietsten vroeger ook door 't dûrp, Deurne intussen.

Toon van de Wetering, hier in de Ronde van Luxemburg.
En Leo Pots, hieronder in 't wiel van Peter Winnen.

Deze heren vervulden hun taak naar behoren, een Opel GT is 't nooit geworden.
Dat hoeft ook niet als wielrennen je hobby is.
Of was de PTT de hobby?

De jongeman hier helemaal boven afgebeeld deed 't allebei voor de kost.
En deels tegelijk.
André Le Dissez wist zich al op jonge leeftijd te verzekeren van een levenslang inkomen door postbode te worden. Zó was dat toen. Mits je de brieven niet inkeek of aanvulde met je eigen zieleroerselen.

André nam in 1957 één jaar verlof zonder wedde. Dit om met de Tour mee te kunnen doen.
Hij eindigde als 34e. In 1959 won hij de rit van Aurillac naar Clermont-Ferrand.

Financieel schijnt Le Dissez het heel goed te hebben gedaan.
Ooit op 'n namiddag bij Brest verdiende hij tienmaal zijn maandloon van Alcyon-Dunlop en driemaal zijn maandloon als postbode van een jaar eerder.

Nie gek.
En lang nie gek diejen Facteur.

De Saeck (van) Vervaecke

Zomaar wat kiekjes met Lucien Vervaecke tijdens de dertien jaar dat hij met de fiets z'n brood verdiende.
In het zweet diens aanschijns ook al zou je dat zo niet direct zeggen.
Maar als je Parijs-Roubaix wint in die tijd, 1930 om precies te zijn,
Parijs-Brussel,
'n etappe in de Tour over de Vars en de Izoard
en binnen vijf jaar derde, vijfde, achtste en zesde bent in de uitslag van La Grande Boucle,
dan kun je wel degelijk zeggen dat je ervoor hebt gewerkt.

Maar zo zomaar zijn deze kiekjes niet.
Ze geven een idee van wat Felicien met z'n zuurverdiende frankskes wou gaan doen.
Zou gaan doen.

'Au Ballon d'Alsac', café Felicien Vervaecke.
Geopend in Mede, West-Vlaanderen, 1937.
Samen met zijn jongere broer Felicien, net efkes beroemder dan Julien.
Want vierde, tweemaal derde en tweede in de Tour.
Onder andere.

Maar dat 't café je naam niet draagt wil niet zeggen dat je 't makkelijk loslaat, achter je laat.
Onbeheerd.
En dat was de bedoeling van de Tommy's op 26 mei 1940.
Die wilden de bevolking van Menen evacueren omdat de Mof onderweg was vanuit Frankrijk.
Daar had Julien geen oren naar, daar had ie zich al die jaren niet voor afgebeuld.
Ze namen 'm mee, met geweld.
Weken later werd ie net aan de andere kant van de grens teruggevonden.
Doorzeefd. Gefusilleerd door de Tommy's.

De Mof liet zich niet lang tegenhouden,
maar dat wist U al lang.
Toen wisten ze dat nog niet,
het opblazen van de brug over de IJzer bij Diksmuide hielp daar weinig aan.

De Mof kwam van alle kanten, schuilen hielp niet.

Voor Julien was 't allemaal te laat.
Het verdedigen van zijn bezit bekocht ie met z'n leven.

3 november 1899 - mei 1940

Anatole Novak

Beroepsrenner van 1956 tot en met 1972.
Vandaag 79 jaar.

Paris-Tours

Affiche Alcyon

Francois Faber

De winnaar van Parijs-Roubaix in 1913.

Francois had er toen al een respectabele carrière opzitten.
In 1908 en 1910 werd hij tweede in de Tour de France.
In 1909 won hij deze met het record van maar liefst vijf etappezeges achter elkaar.
In totaal 19 gewonnen Touretappes in zes jaar tijd.
De Ronde van Lombardije in 1908,
in 1909 en 1910 Parijs-Tours en Parijs -Brussel ook nog in 1909.
Francois had nog wel meer kunnen winnen.

De Eerste Wereldoorlog kwam er echter tussen.
En die kwam hij niet levend uit.
Het verhaal gaat dat hij in de loopgraaf 'n telegram kreeg dat hij een dochtertje had gekregen.
Hij juichte en werd neergeschoten door een Duitse sluipschutter.
Een ander verhaal is dat hij werd gedood bij een poging een gewonde collega uit de vuurlinie te redden.