Intercontinentale, Brooklyn Bridge

Intercontinentale.
Doen hun naam eer aan.
Niet vanwege hun gekendheid, bekendheid, wereldwijd.
Nee, vanwege de verschillende werelden.
En de brug die ze daarin sloegen.
In ieder geval het eerste deel van die brug.

'Knap cryptisch weer ...'
Nou,
Intercontinentale Assicurazioni is van 1978 en de ploegleider was Franco Cribiori.
En in 1977 was dat de baas bij

Brooklyn, krek. Rechts staat ie. Vanaf het begin in 1973.
En bij de voorganger van Brooklyn, Dreher was ie vanaf 1970 ook al de baas.

En hij nam Roger dus mee naar de Smurfenclub van Gios.

Wat tijd nodig met hún  kleurverandering hadden ze in Torino ook zoals U aan de teambus kunt zien.

Cribiori was van 1969 (GBC) tot 1989 (Atala-Campagnolo) ploegbaas.
En hij zou ook nog Magniflex-Olmo en vanaf '82 al die Atala-ploegen gaan aansturen.
Het was wel 'n overgang van Brooklyn naar Intercontinale, welgeteld één overwinning ipv de tientallen van elke jaar ervoor. Vittoria Algeri won 'n etappe in de Giro.
Al met al was Celestino Vercelli, op 't eind van zijn carrière, de enige die van Brooklyn de overstap naar Intercontinentale maakte.

celestino vercelli, 1977

Maar als gezegd, het was 'n brug, het eerste deel van een brug eigenlijk.

brooklyn bridge

 Het tweede deel was in 1979 verzekerd door Sapa,

weliswaar zonder noemenswaardige overwinningen.
In 1980 ging Magniflex-Famcucine uit mekaar, Luciano Pezzi ging verder met Famcucine-Campagnolo en Cribiori met Magniflex-Olmo.
Vooral Pierino Gavazzi zorgde voor, ook nog belangrijke, overwinningen.

pierino gavazzi, 1980

De brug is echt open als de Daltons van Atala in 1982 de finish gaan bestormen.

Ettore Manenti diende slechts één jaartje in bovenstaande opsomming, hij haalde geen overwinningen.
Maar hij was er wel bij, bij die Brooklyn Bridge naar Atala.

Ettore Manenti wordt vandaag 62 jaar.

Patrick Sercu, Keizer van de Six

Keizer van de Six,
won 88 zesdaagsen tussen 1965 en 1983 waarvan vijftien met Eddy Merckx,

veertien met Peter Post,

foto, hans peters, anefo

tien met Albert Fritz, acht met René Pijnen, zeven met Didi Thurau, ga zo maar door.

Daarvoor was Patrick in '63 al wereldkampioen op de sprint bij de amateurs en in '64 Olympisch goud in de kilometer met vliegende start op de baan in Tokyo.

In 1967 en 1969 werd hij wederom wereldkampioen sprint, nu bij de profs.

Europese en Belgische kampioenschappen won hij bij de vleet.

Driemaal vestigde hij een wereldrecord op snelheid.

Op de weg stond Patrick ook bepaald niet stil.

Hij won dertien maal een etappe in de Giro en zesmaal in de Tour.

Drie in '74, toen mocht hij ook de groene trui meer naar huis nemen, 

en drie twee jaar later in '76.

Etappes in Sardinië, de Tirreno, Puglia, Romandië, de Middellandse Zee, Parijs-Nice, de Dauphiné, de Ronde van België en de Ronde van Duitsland. 

Kuurne-Brussel-Kuurne niet te vergeten ....

Yep, vóór Walter en Didi.

Na zijn actieve loopbaan ging hij de organisatie van zesdaagsen in, o.a. directeur van de Zesdaagse van Gent en Hasselt destijds.

En bobo die z'n sporen ruimschoots heeft verdiend is van ons heengegaan. 

Patrick Sercu: 

27 juni 1944 - 19 april 2019

foto: cor vos

Romano Tumellero

De Coppa Sabatini, etappe in de Giro, etappe in Romandië en toen was het op, gedaan.
Vandaag 69 jaar. Wie kent 'm nog?

Roger de Vlaeminck

Vandaag 68 jaar.

Domenico de Lillo

Vandaag 76 jr.

Stayer, gangmaker, directeur-sportif van Gewiss-Bianchi, sigarenboer.
Tussen de laatste twee functies is een oorzakelijk verband niet aangetoond.

Ole Ritter

Die kon fietsen .... vooral in z'n eentje tegen de klok.
In 1968 verbeterde hij  het werelduurrecord dat vier jaar later weer werd verbeterd door D'n Eddy.
Tijdritten in de diverse Ronde's waren kaasje voor Ole.
Hier een prachtig filmpje van Ole in De Giro 1973.
Materiaal en de toenmalige verzorging komen mooi in beeld.
En zweet, veel zweet.

Ole wordt vandaag 71 jr.