De beste vijf uit de Tour van 1976 op 'n rij tijdens de twintigste etappe.
De Tour van Freddy Maertens, zeven overwinningen en de groene trui, en Lucien Van Impe.
Van Impe die Maertens in de 9e etappe naar Alpe d'Huez uit het geel rijdt met Zoetemelk op enkele seconden.
Raymond Delisle knalt in de allereerste Pyreneeën-rit beiden naar plek 2 en 3 op bijna drie minuten. Twee dagen later in de rit naar Pla d'Adet stelt Van Impe weer orde op zaken en wint met Zoetemelk op 3.12, Riccomi volgt op 3.45 en Ocana op 3.50. Delisle wordt 17e op 12.08 en zakt naar de derde plaats in het klassement.
Joop wint de etappe van hierboven naar Le Puy de Dôme nog maar kan Lucien niet meer bedreigen.
Van links naar rechts, Poulidor (3), Delisle (4), Riccomi (5), Zoetemelk (2) en Van Impe (1).
Walter Riccomi was tiende met de eerste machtsgreep en derde met de herstellende machtsgreep van Van Impe. Ook met de poging van Zoetmelk op de Puy hield hij de schade beperkt, vijfde.
Regelmaat loont in de bergen.
In 1975 eindigde Riccomi overigens als zevende evenals in 1977. In ht jaar 1976 werd hij negende in eigen land.
Het was er in een mum van tijd.
Zo was 't er niet en zo was 't er wel.
De 1e Memorial Harm Slot, start en eindpunt in Aalden, Drenthe.
Achteraf zou 't er al eerder zijn geweest maar corona gooide roet in 't eten.
Als turfstrooisel in de bruine bonen.
Harm Slot, de naam klonk niet onbekend maar klokken gingen er niet bij luiden.
Toch bleek 't de eerste Drentse beroepswielrenner te zijn geweest.
Geweest ja, de goede man is inmiddels al wat jaartjes overleden, vandaar ook Memorial.
De organisator, afkomstig uit de streek, zei dat als er vroeger bij hun in het dorp een wielrenner passeerde dat de mensen dan zeiden 'Harm Slot'. Net als elders "Jopie" of "Jan Janssen", het kon ook alleen Harm Slot zijn.
Harm had een been dat 'n stuk korter was dan 't andere en daarom mocht ie van z'n vader naar de mulo. Daardoor kwam ie bij de gemeente terecht, ambtenaar in Emmen. Maar dat hield de vrijbuiter die hij was niet lang vol.
Slot werd wielrenner om den brode en hij bleef het omdat ie er meer mee verdiende dan bij 'n baas.
Niet dat het een vetpot was en er moest wel voor gewerkt worden.
Voor 35 gulden startgeld op de fiets naar België, startnummer ontvangen en uitrijden binnen 'n uur na de winnaar. Kassa! Overnachten in 'n bedje van stro of onder een brug en de volgende dag weer koers en kassa. Later ging ie met 'n brommertje en de fiets achterop naar Bels. Klinkende uitslagen werden er niet gereden maar daar ging het ook niet om.
Fausto Coppi (!) bracht Harm indirect op het idee om verhaaltjes te gaan schrijven. Harm vond trainen nogal eentonig en Coppi had 'm gezegd dat hij daar wat op gevonden had, hij dacht dan aan leuke dingen.
Dat hielp en Harm ging dat ook doen. Hij schreef ze ook nog op en zo werd Drentse Verhalen geboren.
Uitgebracht in eigen beheer, geen vetpot.
Harm schilderde ook, niet zozeer muren maar schilderijtjes.
Die verkochten ook voor geen meter maar daar ging het niet om.
De vrijgezel woonde in een klein huisje 'op 't kraaienveld' in Nieuw-Amsterdam temidden van allerlei spul waar hij tegenaan liep en wat hij ook weer verkocht.
Fabio heeft enige deskundigheid opgebouwd in dit gedrag en ziet dat dit 'sneukelarij'' voorbij is en 'hoarding' is nabij. Máár, er wordt verkocht! Dat zie je niet snel bij ziekelijk verzamelen van hoofdzakelijk nutteloos gerei.
Harm Slot:
3 juli 1921 - 19 september 2002
En ter verstrooing enkele fotookes van het elitair gezelschap aanwezig bij deze allereerste Memorial Harm Slot. Bij de Jantina-molen in Aalden.
Met zijn 1.57 met blote voeten en nat haar plat onder de lat een der Grote Kleinen.
foto: rené milanese
Twee centimeter kleiner dan Sammy Dumoulin en Wimke Prinsen.
Eén volle centimeter kleiner dan Jean Robic.
Maar wel weer twee centimeters groter dan Fons de Bal en maar liefst vijf centimeters dan Vicente Belda.
Maar zijn daden benne groot!
Knecht, nou ja, zoiets, van Dancelli, Gimondi, Baronchelli, Moser en Saronni.
Won twee etappes in de Giro en eentje in de Tour.
In de Giro werd hij in 1980 tweede.
Hinault had z'n handen vol aan Panizza die knechtte voor Saronni, de winnaar van het jaar ervoor.
Verder eindigde hij onder meer als vierde, tweemaal als vijfde, driemaal als zesde en ook nog als negende en tiende waar dan weer twaalf jaar tussen zat.
Voorwaar, géén kleine jongen!
In Milaan-San Remo werd hij tweede achter Merckx. Mede dankzij een gedoopte en betrapte Jean-Luc Vandenbroucke.
Luik-Bastenaken-Luik en Lombardije leverden derde plekken op.
Gewonnen werd de GP Monaco, de Giro di Calabria en die van Romagna, de Midi Libre, Milaan-Turijn en diverse etappes in kleinere rondes.
Toen hij stopte had Wladimiro er bijna twintig jaar beroepswielrennen opzitten.
Voor menig kopman had een een onvervangbare sleutelrol gespeeld.
Vandaar dat hij z'n fiets beschikbaar stelde aan dit hogere doel.
Voordat we het vergeten,
z'n naamgever, Vladimir Lenin,
schijnt ook een enthousiast fietser te zijn geweest.
Wladimiro Panizza:
5 juni 1945 - 21 juni 2002 (hartaanval).
Verder elf maal een etappe in de Giro en nog tweemaal tweede in de einduitslag,
winnaar van de Ronde van Sardinië, tweemaal de Ronde van Romandië, de Ronde van Zwitserland, de Ronde van België, tweemaal derde en eenmaal tweede in Luik-Bastenaken-Luik, tweede in Milaan-San Remo en vijfde in de Vuelta.
Niet zomaar een greep maar er blijft nog genoeg over wat niet is vermeld.
En wegkapitein voor Gimondi en Merckx. Met deze palmares!
Nadien nationaal en internationaal sportbestuurder.
Vandaag 80 jaar.
Herfst.
Vaag gedoe.
Volgens de weerkundigen begint die op 1 september.
Astronomisch rond 23 september, als de zon recht boven de Evenaar staat en dag en nacht overal op Aarde even lang duurt. In praktijk is dat of op 22 of op 23 september.
Blijkbaar is het dit jaar vandaag.
En officieel, wat dan ook mag zijn, begint de herfst op 21 september.
Wat een gedoe.
Waaraan herkennen we de herfst?
Niet persé aan regen.
Het zonnetje kan in het begin van de herfst nog prachtig schijnen.
We herkennen de herfst aan vallende bladeren.
Daarom stelt Fabio het volgende voor,
laten we de herfst in laten gaan met de Ronde van Lombardije,
de Koers van de Vallende Bladeren.
Dat is helder voor iedereen,
afgesproken?
Hierboven het begin van de herfst in 1977.
Dat jaar viel het begin van de herfst op 8 oktober.
Toevalligerwijze viel er die dag regen en zien we geen bladeren liggen.
Dat maakt niet uit want het is de dag van de Ronde van Lombardije.
Herfst dus.
Vanaf links zien we Gibi Baronchelli, Roger De Vlaeminck, Beppe Saronni en Franceso Moser.
Achter Beppe zit nog een ploeggenoot van Roger,
het stukske rood in de oksel van Baronchelli zou Freddy Maertens kunnen zijn,
wie het weet mag het zeggen.
Gibi zal solo aankomen en Il Lombardia winnen.
De andere drie komen, samen met Freddy Maertens,
vandaar ja ...,
op 3'31" binnen, de twaalfde tot en met de vijftiende plek.
Voor Saronni was het nog lente,
zijn eerste jaar bij de beroeps.
Twintig was ie nog maar net geworden.
Inmiddels zijn we veertig jaar verder.
Beppe ook.
Tweemaal de Giro, Milaan-San Remo, het WK én de Ronde van Lomardije op zak.
Vandaag 60 jaar.
Namen in het peloton,
van ontzettend onderschat belang.
Niet om onder mekaar te gebruiken, te roepen,
zo van 'Gianbattista, klootzak, rij dè gaat deecht!'
Of Pierangelo, Damiano, Massimo, Cesare, ga maar door.
Een mooie naam, een naam met smoel, is van groot belang voor de omroepers, de journalisten en de supporters.
Zeg nou zelf, Gianbattista Baronchelli klinkt tóch anders dan Jan Janssen.
En Pierangelo Bincoletto anders dan Peter Post.
En dan hebben Jan en Peter nog behoorlijk geboft met de naamgeving.
Met Donald Duck en Guus Geluk delen ze de allitererende naam.
En Claudio Chiappucci natuurlijk, maar die heeft alles.
Bart Solaro bracht de nuchtere Hollandse voornaam samen met het fleurig Italiaanse Solaro.
Een naam die klinkt als een klok.
Klinkt, want ook al is Bart niet meer onder ons, zijn naam wél.
Hieronder wint Solaro van Cor Vriens,
Voor Vivo, what's in a name?
foto: collectie wiel kuntzelaers
Zo, mooi geweest met die intro.
Nu over naar de kern van de zaak.
'Hè?'
Zingt ie toch? Die mens met die gejatte prachtige naam?
Please, release me.
Asteblief, bevrijd me.
Zoiets moet d'r zijn gebeurd.
Anders kan Fabio 't nie maken, hoewel ...
Maar ben eerlijk, 't zou toch goe kunne.
'Wa?'
Nou, dat Engelbert van Horik Bart van Horik wou worre.
Dattie bevrijdt wou worre van Engelbert.
Duits, net als d'n echte Humperdinck.
God weet, misschien werd Bart d'r wel mee gepest,
Wastie d'r helemoal zat af.
'Engelbertje, rij dè gaat asteblief efkes vur me deecht, komde in d'n himmel.'
Zeg dan maar eens nee.
En op d'n duur breekt dat op.
Hier Engelbert in de Triptyque Ardennais,
een beetje bult mocht geen naam hebben.
En in z'n eigenste Lierop, 1980.
In de bocht.
Twee jaar later viel ie door 'n wat te grote plaat, wisselwiel ja, stil in de laatste bocht.
Peter Hofland en Leon Nevels gingen 'm voorbij, 3e in de Hel van het Mergelland.
In datzelfde jaar reed ie op de rollen in Lierop.
Als enige amateur tegen gelouterde grote namen als Piet Kessels, Toon van de Wetering en Jos van Gerwe.
'Piet Kessels? D'n echte? Ge kunt wel alles beweren Fabio!'
Achter 't voltallige Bavaria Bier-Bowling Helmond verschuilt inderdaad Kessels zich achter de nog naamloze omroeper. De naam van de sponsor komt niet goed in beeld maar Fabio is de beroerdste niet.
Goud waard vandaag d'n dag zo'n truike, een waar mode-icoon.
Maar 't gaat hier over Engelbert van Horik, goed gezien Rien,
zet 'm maar eens in 't spotlicht.
Rien van Horik zal 't wel weten,
Bart van Horik weet 't,
Engelbert van Horik heeft 't geweten.
Engelbert,
sgonner kan ne (Duitse) naam nie worre.
Elvis van Horik had natuurlijk ook goed gekunnen maar dat was dan weer een heel ander verhaal geworden.
.png)
