Hans Daams

Vier jaar Jan van Erp, één jaar Jo van Aarle, twee jaar Kwantum, en na twee en een half jaar PDM moeten stoppen wegens hartritmestoornissen. 

Alweer jaren de eigenaar van Wielershop Achel, Achel Statie.

Vandaag 60 jaar geworden.

Oranje boven!

 

Nico Emonds en z'n werelduurrecordfietsen

Nico Emonds wordt vandaag zestig jaar.

Negen jaar geleden passeerde Nico hier al eens.

De tijd vliegt.

velomino nico emonds, museum leo moors, zepperen, belgisch limburg

Zeker op zo'n fiets hoewel dat anders kan zijn als je er 'n uur lang zo hard mogelijk op moet fietsen.

Nico deed 't, het werelduurrecord proberen te breken, tweemaal zelfs.

De eerste keer op 13 november 1995 in Bordeaux. Hij strandde op 51,801 km.

Met Belgisch Sinterklaas, 6 december probeerde hij 't nogmaals, 52, 466 km. 

Tony Rominger's record werd niet verbeterd maar Emonds was beide keren de snelste Belg ooit.

foto: david edgar

Andere tijden, andere fietsen, inderdaad.

Emonds gebruikte bij allebei de pogingen 'n andere fiets.

Deze is ook in Zetteren te bewonderen, let niet op 't jaartal.

Op deze actiefoto staat er inderdaad Concorde op het frame.

Maar dat is 'n sticker vanwege de sponsor van de ploeg.

Beide frames zijn door Daniel Hanard voor Nico gebouwd.

Nikolaas Emonds, vandaag zestig dus.

Zou ie daarom die zesde december 't voor de tweede keer hebben geprobeerd?

Cicli Farelli, the continuing story

Een tijdje terug zat dit, de foto, in Fabio z'n digitale brievenbus. Van een hem onbekende afzender. De naam en de uitvoering van de fiets kwamen hem bekend voor. 

De afzender had 'm al wat jaartjes en was in 2015 achter 't hoe en wat van het merk aan gegaan. Daartoe moest hij naar Ronse, in de ogen van Fabio toch een gevoelige plek voor Belgen. Vooruit, wat zout in de wonde ... 

wk ronse 1963

wk ronse, 25 jaar later, 1988

En een Belg was 't, de eigenaar van de originele Farelli. In 2015 vervoegde deze zich op Zonnestraat 163 in Ronse. Bij Jacky-Sport, want dat stond op de schuine buis.

Farelli bleek het huismerk van de winkel. Het waren eigenlijk Concordes die aangeschaft werden bij Veltec in Nederland. Rebranded noemen we zo iets vandaag de dag. Nou is dat bij 'n Concorde eigenlijk altijd al wel zo'n beetje het geval. Het Italiaanse bouwers Ciöcc en Billato bouwden de duurdere modellen en de goedkopere types werden in België gebouwd, de Astore volgens Eddy Martens bij Martelly, overigens een heel goede framebouwer. Alles werd afgelakt in België. Voor zover Concorde. Over naar Farelli.

Doe er uw voordeel mee, Fabio is géén Concorde-kenner. 

U vraagt zich af wie dit alles nu in bovenstaande geïnteresseerd is? U zou er van staan te kijken. Uit onderzoek op het wereld wijde web bleken aan de overzijde van het grote water enkele doorzetters op zoek geweest te zijn naar de achtergronden van het merk. 

Niks gevonden behalve een verhaaltje van Fabio .... 'some old Euro guy'. En in Argentinië is een tweedehandse te koop geweest.

Alles voor een betere wereld.

Diejen Belg, Luc heet ie, had bij Jacky-Sport behalve het verhaal van de fiets ook nog de decals gekregen. Niet alles schuurt in Ronse, mooi man!

Zo, op naar Broodjestore Farelli in Lichtervelde.

Wat? Bestaat die niet meer?

Sjonnie Caballero, Krijn Krijnen, of hoe wilt U het hebben?

John Krijnen, Johnny nog, zonder snor, aan het begin van een imposante carrière als mecanicien.
Zoals te zien op het linker achterspatbord, in de Tour.
Gezien Johnny's truike en startnummer 131 in de Tour van 1964.

Enkele weken daarvoor in Veldhoven, al sleutelend aan 'n fiets voor de Dextro-ploeg, door de Pel zelf geronseld. Het jaar ervoor sleutelde Johnny bij Polynorm. Amateurploegen, weekendwerk.
Vanaf die Tour van 1964 gaat dat allemaal anders.
Z'n baan als elektromonteur moest ie opzeggen ook al was 't geen vaste baan bij Televizier.
Daarom werkte Krijnen ook voor de KNWU als dat nodig was.

Toen Televizier in 1968 ophield ging hij aan de slag bij Caballero.
En ging mee met het landenteam in de Tour van dat jaar, die Jan Janssen won.
In '69 deed Caballero niet mee in de Tour, Willem II zorgde voor de Nederlandse afvaardiging.
Het jaar erop stond John Krijnen met Caballero weer in de Tour.
Caballero stopte daarna met de profs maar de amateursectie ging nog door tot 1975.
Krijnen kreeg een vast dienstverband bij Caballero, als promotor van het merk tijdens de vele criteriums en andere evenementen. Zo ook met hometrainers bij Joop van de Ende.

Tien jaar later was dat over, tabaksreclame werd verboden.
Roy Schuiten nam contact op voor z'n nieuwe ploeg, PDM en Krijnen had in '87 weer 'n nieuwe baan.

In '88 donderde hij met chauffeur en 2e ploegleider Piet van der Kruys zestig meter een ravijn in om stil te komen staan tegen de enige boom die er stond. John hield er volgens Jean Nelissen een 'ravijn-syndroom' aan over.
De Intralipid-affaire van 1994 heeft een enorme impact op de mecanicien. Hij had nog gewaarschuwd dat 'dat spul' niet gewoon bij z'n fietsen in de vrachtwagen moest staan. Maar dokter Sanders was eigenwijs. Nu hield de ploeg een jaar later op en won Erik Breukink géén Tour ...

John vond het inmiddels wel welletjes en wou stoppen. Maar Peter Pieters belde of dat hij wou komen werken voor de nationale baanploeg. En dat deed ie toch maar.

John Krijnen:
46x mecanicien bij een WK
3x mecanicien op de Olympische Spelen
13x mecanicien in de Tour de France
en vele malen mecanicien tijdens Zesdaagsen.

foto: cor vos

John 'Krijn' Krijnen is vandaag 82 jaar geworden.

Alan Check

Vaak wordt Fabio de vraag gesteld hoe dattie nou weet wat voor type Alan een bepaald frame of fietske betreft. Of van welk jaar dattie komt.
Aan de hand van dit ouwe en vieze frameke zullen we eens zien hoever we komen, waar we uit komen. Kijkt U mee?
Uit de overzichtsfoto hierboven is bijna alles al af te leiden.
Het model, Competition, vanwege de zadelpenlug en de bevestiging van de staande achtervork.
Dat 't 'n oudje is, vooral vanwege het gebrek aan kabelgeleiders op de bovenbuis.
Maar laten we wat meer inzoomen op wat details.

Het gat in de achterpatten is driekantig. Vanaf 1976 is dat 'n rondje.
Dit frame is dus van tussen 1972, toen de eerste Alans werden gemaakt, en 1976.
Verder is de pat, los van de stelschroef, één geheel. Dit veranderde in 1975.
Ook zien we op de rechter liggende achtervorkbuis geen nokje voor de derailleurkabel. Deze verschijnen tussen 1972 en 1974.
Op basis van de foto hierboven mogen we concluderen dat het een frame betreft van tussen 1972 en begin 1975. Mogelijk zelfs van 1972 omdat dat derailleurkabelnokje er niet opzit.

De vorkkroon is niet voorzien van een gravering, inscriptie. Er staat geen 'Alan' op.
Dat was alleen het geval bij de Competition en de Sprint.
Let wel, we hebben al gezien dat er een bovenbuis is, dit frame is daarom géén Lady.
En er zit ook geen bevestiging voor een standaard op 't mannetje tussen de liggende achterbrug, het is geen Tourist.

In 1981 verandert voor alle modellen de vorm van de voorpatten én de doorsnee van de vorkschede op het bevestigingspunt. Deze gaat van 12,5 mm naar 13,5 mm.

Deze vorm van de zadelpenlug en de bevesting van de achterbrug wijzen op het model Competition.
Ook zien we de maat van het frame in de zadelpenlug gegraveerd.
Dit betekent eigenlijk dat U vergeefs gaat zoeken naar een gegraveerde tijdsaanduiding op 't frame.
Vanaf eind 1979 staat aan deze zijde net onder de zadelpenlug in de staande buis een code gegraveerd waaruit bouwmaand en- jaar af te leiden zijn. Vanaf 1980 ook de naam van het model.

Nu wordt het leuk.
Onderop de bracket staat een nummer en dat nummer zegt niks.
Althans, niemand kan zeggen wat het betekent, ook de mensen van Alan zelf niet.
Maarre ..., géén derailleurkabel-geleidingsnokjes onder de bracket.
Dat deden ze pas vanaf 1973.
Dit frame is daarom van 1972.
Tenminste als alles klopt.

Fabio heeft naar eer en geweten gebruik gemaakt van de kennis en hulpmiddelen die hij ter beschikking heeft.
En kan het dus mis hebben.
Gelukkig hebben we 't hier maar over 'n fietsenframe, niet over 'n mensenleven.

Oh ja, U ziet dus nog 'n keer dat er geen remkabelnokjes op de bovenbuis zitten.
Dat deden ze pas vanaf  1978.

Hierboven de uitermate handige determinatiekaart die Piero Zanini voor ons onnozelaars ontwikkelde. U kunt deze met 'n link naar een vergrote versie aan de rechterzijde van deze blog vinden.

En de stickers, de decals zo U wilt?
Die zeggen bij 'n Alan over het algemeen erg weinig.
Ze waren immers op het geanoniseerde aluminium geplakt.
En dit frame behoefde door die anodisering geen laklaag.
De stickers waren daarom vaak snel beschadigd en werden ook regelmatig vervangen.
Fabio hoorde van een bekende ex-cyclocrosser dat deze bij 'n Alan altijd een hele stapel framestickers kreeg.
Dan hebben we het nog niet gehad over al die fietsmerken die hun eigen naam op dat verrukkelijk lichte framepje plakten.

Nou, dan weet je het wel.

Wout zit wat fout ...

Afgelopen vrijdagmorgen,
onderweg naar Tante Jet,
de Mrs en Fabio laten de fanclub van Poels rechts liggen.
Wout lijkt er geen probleem mee te hebben.
Vandaag fan voor de buis,
niks mis mee, zit goed.

Voorspel Naspel Gehaspel

Wat maakt dat iemand zo'n nette Prelude deels bekliedert met zwarte verf?
Niet in 'n museum of zo, als statement, of vanwege 'n tekort aan aandacht, of allebei,
maar de eigen fiets.

De kleur roze is verdonkeremaand met de zwarte verf.
Wat maakt dat iemand geen roze op z'n racefiets wil?

De eerste verklaring zou kunnen zijn dat de kleur roze als uitermate lelijk wordt ervaren, niet om aan te zien, onverdraaglijk.
Een tweede zou kunnen zijn dat het geboortekaartje en de beschuit met muisjes van betrokkene blauw waren en dat dit sindsdien wordt gezien als een onontkoombaar en oninwisselbaar levensmotto.
Een goede derde zou kunnen zijn dat roze op 'n fiets betekent dat je geboortekaartje en de beschuit met muisjes roze waren en dat je er niet aan moet denken dat dit zo zou kunnen zijn.
Een pesthekel hebben aan de homofiele medemens kan natuurlijk ook nog.
Waarmee naar alle waarschijnlijkheid de drie overige redenen eveneens aan de orde zijn.

Is het dan niet mooi, wonderschoon, dat bovenstaand voorlopig restauratie-resultaat werd bereikt met nagellak-remover?

'En als 't nou vanweges 't blauw was? Of misschien wou ie gewoon 'n moderne look?'
Had ie díe moeten kopen.

Wat 'van de andere kant'?


NB: Niet Fabio's frame, ook nooit geweest.

Atle Pedersen

53 jr

Veelzijdig

Zwaaien naar de fotograaf, kijk naar het vogeltje!
En altijd zijn d'r dan wel 'n paar bij die de andere kant opkijken.
In dit geval zelfs drie.
Daar links van ze moet wat te zien zijn,
iets wat de aandacht afleidt, iets interessants.
Twee van de groteren, zou het 'n meisje kunnen zijn?
Die witte daaronder z'n zusje misschien?
Want die kijkt ook mee naar links.

Nee, deze drie kinderen mijmeren weg bij het aanzicht van een caravan.
Hoe zij de wereld zullen gaan ontdekken en toch 'n vast bedje, altijd bij de hand.
En inderdaad, vadertje en moedertje zullen spelen, en met 'n barbecue, in 'n vreemd land.
Kansen genoeg met zo'n prachtig huis op wielen.

Nee, niet zó
maar zó!

Of je nou van Hoogeveen, Hoeven of Vlimmeren bent,
grenzen vervagen met uw originele Kip-caravan.

En kleine kinderen worden groot,
groter,
grotere ploegen.

Mario van Vlimmeren wordt vandaag 59 jaar.
Van Hoeven.
Centraal op de foto van Kip uit Hoogeveen en kijkend naar links.

Voor de Peelse couleur locale,
hieronder in 't truike van Beckers,
frikandellenfabrikant te Deurne.

En als Fabio dan toch bezig is ...

'Eh ,,, Den Haag?

Couleur locale, de vijfde van rechtsboven,
Engelbert van Horik, ook van de Peel.

Wie fietst komt nog eens ergens.
Met of zonder caravan.