Een klak van de Valk van Toledo

Ooit, lang geleden,

begin van deze eeuw,

waren Fabio en de Mrs op zoek en onderweg naar 'n heiligdom.

Omhoog ging het, steeds weer.

Het was warm, zweet was hun deel.

Maar het doel was duidelijk.

Ook dat van de keurig geklede jongeman op hun pad.

Elke zoveel minuten stopte hij even,

neusholten en longen werden gevuld met lijm,

de geur was onmiskenbaar.

Zoveel jaren geleden maar nooit vergeten,

zou hij nog leven?

Boven, op de Plaza de la Magdalena, links de winkel in.

De lucht van plastic en rubber verdrijft die van lijm.

Achter de toonbank verschijnt de neef, of was het de schoonbroer, van de eigenaar.

Spaans is behelpen, je ziet 'm denken, 'wat moet die buitenlander nou?',

In het gelukkige bezit van 'n petje met de Adelaar verlaten el Holandés het pand.

Zo'n twintig jaar later,

bij het verscheiden van de Adelaar van Toledo,

fileert Fabio zijn herinneringen.

En wat blijkt tot zijn grote verrassing?

Het is geen adelaar op die pet maar 'n valk.

Halconi betekent valk.

Toch mooi dat ie 'n fietsklak heeft van de Valk van Toledo.

Da's andere koek dan zo'n lousy T-shirt.

Bedankt Federico,

het volgende ijsje is er een ter jouw gedachtenis.

Daar zat muziek in

 

Poulidor, Anquetil, Stablinski, Bahamontes, Altig en 'n accordeonist. Die, Jean Ségurel, was de organisator van het Bol d'Or des Monédières, een na-Tour criterium op de eerste donderdag van augustus. Een soort Acht van Chaam maar dan in Franrijk Chaumeil in de Corrèze. Als U op deze link klikt ziet U een prachtig filmpje over deze koers in de periode van 1952 to 1967. Onder meer Robic, Coppi, Bobet, Anquetil, Géminiani, Huot, van Looy, Poulidor en Stablinski komen voorbij. En vooral ook prachtig publiek. Ook de accordeonspeler die de zaak organiseert. Wrang is dat er geen geluid te horen is. Maar dat maken we goed. Klik hier, mits U een accordeon kunt verdragen.

De Bol d'Or des Monédières bestaat niet meer.

De Adelaar van Toledo

De Galibier, 1954.
Federico Bahamontes tijdens z'n Tour-debuut op weg naar de ijscokraam en de bolletjestrui.

De toen nog niet-Adelaar van Toledo was naar de Tour gekomen om de bergtrui te behalen.
Hij ontsnapt op de Galibier en laat iedereen achter zich.
De bolletjestrui is binnen, er is een ijscokar, het is warm en van het een komt het ander ...
Federico nam een ijsje en wachtte zijn achtervolgers op om samen met hen de afdaling in te gaan.
Het doel was immers bereikt.

Naar het schijnt klopt van dit verhaal weinig.
Er is wel een ijsje gegeten door Bahamontes maar dat was op de Col de Romeyère.
En hij had toen brokken aan zijn fiets.

En dat van die bolletjestrui?
De bolletjestrui stamt van 1975, de eerste drager was Joop Zoetemelk en de eerste winnaar Lucien van Impe. Daarvoor droeg de leider in het bergklassement geen speciale trui.

Federico Bahamontes wordt vandaag 91 jaar.

Yvette Horner van hierboven doet met Boy George een liedje voor de Adelaar van Toledo.

Pas op, daar komt de muzelman!

Iedereen kent Abdelkader Zaaf.
En Zaaf wordt vooral herinnerd liggend onder een boom of dattie het peloton tegemoet fietst.

Al wat minder mensen weten dat die dertiende etappe van de Tour van 1950 werd gewonnen door een landgenoot van Zaaf. Marcel Molines en Abdelkader Zaaf waren er samen vantussen toen Zaaf z'n fameuze tukkie ging doen.

Molines fietste gewoon door en kwam als eerste aan in Nimes.

De eerste Afrikaan en de eerste Algerijn die een Touretappe op z'n naam zette.
'Interessant Fabio, maar wie is die snorreman van helemaal bovenaan? Da's toch niet Cochem?'
Nee waarde lezer, dit is niet Cochem, niet de Moezel.
Dit is de nationale kampioen cyclocross van 1963.
Hieronder doet ie 't, in Constantine, Algerije.

Mahfoud Ladjel,
is er 'n hond die 'm kent?
Vandaag 81 jaar en voor de Algerijnen één van de groten.

Muzelman! Geen Dobbelmann ...

Van de sokken

'Er gaat niks boven een witte Kerst.'
'Fietssokjes zijn wit.'

En dan ....

Of Fabio 't de Kerst wit houdt?
Lek me toch de zuk!

Altijd weer die Sinterklaas,
het zou verboden moeten worden.

André, Arie en Henk

foto: archief anp

Nog vlug voor de start wat naar binnen werken.
Het wordt weer 'n lange dag vandaag.
En gisteren was ook al niet misselijk.
Toch is de Tour eigenlijk nog maar net begonnen.

André, Arie en Henk konden 't blijkbaar aardig met mekaar vinden die dagen.
De eerste etappe naar Luik werd gewonnen door Rik van Looy.
Den Hartog was 18e, Darrigade 19e en Nijdam 20e.

Gisteren, de rit naar Roubaix, won Bernard Van de Kerckhove.
Ons drietal zat weer vlak bij mekaar.
Vandaag, in Rouen, zal Felice Gimondi gaan winnen.
Daar blijft het voor Gimondi niet bij,
behalve nog twee tijdritten gaat hij deze Tour winnen.
De inmiddels oude sprinter Darrigade wordt in Rouen, straks dus, nog mooi 6e.
Dit wordt in 1965 zijn beste uitslag in de Tour.
De overwinning een jaar eerder in Bordeaux zal André's laatste in La Grande Boucle blijven.

Tweeëntwintig overwinningen in de Tour, de Ronde van Lombardije, wereldkampioen en nog veul meer.

André Darrigade, vandaag 87 jaar.

Bar Restaurante Ludena Toledo

'Goh, interessant ...., aandelen gekocht Fabio?'
'Neeje ...'

Federico Bahamontes, de Adelaar van Toledo.
We schrijven 1965.
Federico's laatste jaar bij de beroeps,
Federico has left the building!

Een onzer correspondenten wees Fabio erop dat deze uitspanning heden ten dage nog steeds bestaat.
Vrijwel niks veranderd,
oké, 'n ander gordijntje, menubordjes bij de deur.
En 't uithangbord opnieuw geschilderd.
Nog niet zó gek lang geleeje.
Kijk maar.

Paloma van Bahamontes

1964