Ko Zieleman

foto: archief theo buiting

Komt 't door de Van der Poels en Raymond Poulidor?
Komt 't door Dylan Groenewegen, Hein van Breenen en Ko Zieleman?
Het zal wel een beetje van dit alles zijn.
En nog meer natuurlijk.

Helemaal hip, wielerfamilies, dynastiën.
De nieuwe Muur staat er vol van.

En laat die nu net hier opgeslagen liggen, hier voor Fabio.
Kijkt U efkes mee.

Juist ja, U ziet 't,
van de bovenste foto staan d'r hier twee gememoreerd,
de meest linkse en de meest rechtse wielrenner.
Ko Zieleman en Hein van Breenen.
Iconen wier genen door Dylan Groenwegen stromen.
Omdat 't vandaag z'n verjaardag is wou Fabio diejen rechtse, Hein, Tarzan zo U wil, links laten liggen.
De foto helemaal bovenaan moet een van de weinige zijn van Ko als wielrenner.
Ko was kort prof, in 1959, het jaar van bovenstaand ploegje.
Gelegenheidsploegje zelfs, bedoeld om in Giro mee te doen maar het bleef bij de Ronde van Sardinië.

Ko werd een succesvol framebouwer.
Legendarisch, althans in Nederland.
Huub Aben had 'n Zieleman,
Bert Pots had 'n Zieleman,
Dylan Groenwegen had 'n Zieleman.

foto: het parool, marcel israel

Links van Dylan staat ie,
Ko Zieleman.
Vandaag 86 jaar!

foto: biciclettavintage

En, speciaal voor de Bianchi- en Gios-hardliners, 'n échte Zieleman is rood ...

Mooi Spul

prova speciale, hier meer

Fartelli Speaks

Ze hebben Carl Grove z'n titel en wereldrecord op US Open Masters Track Championships afgenomen. Positief bevonden op verboden middelen.
Carl won de individuele achtervolging en was de enige in zijn leeftijdscategorie, van 90 tot 94 jaar.
Heeft ie gewacht tot ie meer kans maakte als jongste van z'n categorie, krijg je zowat.
Topsport is lijden.

Arty not farty

Dansez Maintenant

foto: l'équipe

Die rechtse, die kennen we hier wel, Anquetil.
De dame waarmee hij 'n dansje doet is van La Belgique, Annie Cordy.
In Frankrijk en het taalverwante deel van België fameus als actrice en chanteuse.
Net als D'n Eddy in de adelstand verheven, barones in haar geval.

Jo met de banjo is natuurlijk geen Mien, dat zie je zo.
Maar zien we ook dat het een Olympisch kampioen is?
En destijds tweevoudig wereldkampioen?
Alles op de sprint, bij de amateurs nog.
Michel Rousseau was een veelzijdig mens.

foto: l'équipe

Het drietal viert een feestje op het Gala des Sports, april 1958.
Jacques heeft nog slechts één Touroverwinning in de musette.
Hij zal nog drie jaar moeten wachten op de tweede van de vijf in totaal.

Als liefhebber van het vrouwelijk schoon moet Anquetil genoten hebben tijdens het dansje.
Waarschijnlijk zou hij onderstaande ook wel hebben weten waarderen.
Wederom Annie Cordy, nu met Dalida,
onder andere bekend van Mart Smeets en de Avondetappe.



En nu wilt U natuurlijk best wel een fotooke van Dalida op uw bordje?
Geen punt,
Poulidor krijgt U er gratis bij,
dat had Anquetil ook wel eens.

Jacques Anquetil:
8 januari 1934 - 18 november 1987.

Van de genoemden dansen alleen Annie Cordy en Raymond Poulidor nog.

Patrick Coone

Eindhoven 7 januari 1967 -  Hamont-Achel 18 januari 1992

Weer zo'n slachtoffer van een hart wat op hol slaat.
Drie jaar voor zijn overlijden moeten stoppen met topsport, recreatief mocht nog.
Een MTB-ritje in Achel bleek teveel gevraagd.

Vandaag kwam Fabio nog door Achel,
de winkel van bijna-generatiegenoot Hans Daams heeft ie rechts laten liggen.
Hij kwam immers vanuit de richting van Valkenswaard.

Daams reed vóór Kwantum en PDM in 1984 nog bij Jo van Aarle-ECCO,
in 1986 kwam Patrick daar voor vier jaar bij.
In 1989 stopte Daams abrupt vanwege hartritmestoornissen.
Patrick en Hans moeten dus ongeveer tegelijk gestopt zijn met wielrennen als topsport.
Het verschil kan in een klein hoekje zitten.

En leest U vooral het prachtige verhaal van Theo Buiting onder deze link.

Frankie

Van Tuel Assurantiën Weert,
eind jaren tachtig en begin jaren negentig een gevestigde waarde bij 'de wilde bond', de NWB.
Met een breeje grijns vanonder z'n snor en 'n Brabantse Italiaan voor z'n kruis kijkt ie ons aan.
Frankie.
Kleine Frank.
Nou valt dat op zich wel weer mee, dat kleine.
Iets kleiner dan Fabio, nie veul.
Kunde ook zien aan d'n Empella, deze maten worden vaak aangeboden als 'dames-racefiets' ....
Kunde, Brabants voor 'kun je' maar, louter toeval, ook de achternaam van de Vlo.

Verder,
leid Fabio niet af, cher amis,
Frankie, Kleine Frank,
om 'm af te zetten tegenover Frank, Grote Frank.

Díe ja.
En dan reed Frankie ongeveer tegelijk ook nog in 'tzelfde truike.

Oeps, hebben ze 'm net 'n ander truike aangetrokken,
gelukkig staat z'n sponsor d'r nog wel op, op de foto dan.
Hieronder zit die sponsor, Hay Kellenaers, in 't wiel van Theo van der Leeuw,
en allebei in 't truike waar we 't over woue (wilden) hebben.

Ziede (zie je), d'r kan wat verwarring ontstaan.
En asge (als je) dan ook nog beseft dat 't volle neven zijn,
Frank vier jaar ouder is dan Frankie,
nou, dat witte (weet je) 't wel.

Een paar jaar geleeje (geleden) hadden we ze allebei in de Turf Toertocht,
Frankie Boy haj (had) niks geleeje (geleden).

foto: Patrick Deijkers

Frankie van Bakel wordt vandaag 56 jaar.
Vader van Robbie trouwens, 1.75.

Met dank aan het archief van Wiel Kuntzelaers.

Leader of the Pack

Deze jongeman wordt vandaag 64 jaar.
We zien hem hier in het laatste van zijn drieënhalf-jarig bestaan als beroepsrenner.
Het jaar ervoor had ie nog Kuurne-Brussel-Kuurne en 'n etappe in de Vuelta gewonnen.
Edoch, hij koos nog niet halverwege het seizoen voor een bestaan als adjunct-ploegleider bij deze ploeg.

Leuke ploeg, mooie namen.
En veel overwinningen.
Die kwamen echter vooral op het conto van drie crossers uit de ploeg.
Superia, de fietssponsor, zorgde onbedoeld voor een verrijking van het taalgebruik met betrekking tot de kwaliteit van gebruikt buismateriaal. Hoezee!

Maar zonder gekheid, de jongeman ontwikkelde zich tot een van de meest succesvolle managers in de wielrennerij. Daar zijn vriend en vijand het wel over eens.

Dus we zingen vandaag allemaal samen een liedje voor Patrick Lefevere,
the leader of the pack. Ván '64.

Erp Veghelsedijk/Voorbolst

Gaston Rebry jr.

Zie je vaker met een junior,
let wel, niet de voormalige wielercategorie maar dat ze 't achter 'n naam zetten.
Niet vóór, want dat zegt weinig.
Junior Walker van de All Stars z'n vader heette echt niet Junior.



Als vaders dezelfde naam hebben dan hun zoon dan krijgt zoon het junior-aanhangsel.
Met vrouwen werkt dat weer net anders, als U even nadenkt weet U waarom.
Hoewel dit heden ten dage weer helemaal anders kan zijn ...

Maar de vader van ons onderwerp heette Gaston Rebry en was een zeer succesvol wielrenner.

Hij won driemaal Parijs-Roubaix en was daarmee ruim voor Roger de Vlaeminck Monsieur Parijs-Roubaix. In 1934 won hij zelfs de dubbel, P-R én de Ronde van Vlaanderen. Ook won Gaston de Oude Parijs-Nice. Verder vier etappes in de Tour en eenmaal vierde in de eindstand. Voorwaar, dan heb  je wat in huis.

Als zoon kun je dan niet net doen alsof je neus bloed.
Je verzet je en wordt bijvoorbeeld voetballer, gaat aan de drugs of iets anders onzinnigs.
Of je gaat je vader achterna en in dit geval word je dan wielrenner.
Helaas niet al te succesvol.

Junior emigreerde al jong naar Canada en werd daar alsnog succesvol.
Als schilder, geen huisschilder maar kunstenaar.
En dacht je dat Fabio ook maar één schilderijtje met een fiets erop heeft weten te vinden?

Gaston Rebry jr.
Wevelgem 19 juni 1933 - Québec 3 januari 2007

Faustino Cueli Arce

Faustino Cueli in de kleuren van Colchón CR met een De Rosa.
Op de achtergrond een vestiging van Teka met een aantal Teka-renners.
Symbolisch.
Na zes jaar prof bij Teka te zijn geweest neemt Faustino in 1986 afscheid van het peloton bij Colchón CR.

Faustino won in dienst van Teka de Trofeo Corta Inglès, de Memorial Santisteban en een etappe in de Vuelta a Cantabria en de Vuelta a los Vallos Mineros. Hij eindigde 17e, 30e en 31e in de grote Vuelta. Zijn enige Tourdeelname werd hij 121 in de eindrangschikking.

Zijn belangrijkste uitslag voor Colchón CR was tweede in de Memorial Rodriguez Inguanzo.
Achter Peter Hilse, Teka, juist ja.

Vandaag 62.

Arty not farty

art: leonard goff

Een mens moet wat

Een mens moet wat.
Op minstens twee manieren.
Het is een feit dat je wat moet met je tijd.
Maar ook word je gebombardeerd met mogelijkheden, kansen, uitdagingen,
in welke volgorde dan ook.
Meestal met de achterliggende bedoeling of op z'n minst het effect dat de portemonnee platter wordt.

En zoals gezegd, een mens moet wat.
Zo met de feestdagen moet er veel.
Leuk, fijn, maar ook wel een aanslag op lijf en leden.
Op zich al een reden voor goede voornemens,
mogelijk zelfs bittere noodzaak.
Het idee is immers dat het vuurwerk ploft en niet de mens.

En omdat 'n mens wat moet doet ie wat.
Dit jaar bracht Fabio de kans wat te doen wat ie al langer wou doen.
Maar wat er tot dan niet van kwam,
de tijd zat te vol,
werk, familie, vrienden,
niet beklemmend, wel remmend.

Met een kans moet men wat.
Rapha, bekend van fietskleding en vooral lifestyle.
Een ijzersterke marketingformule, one world, one big cycling-family.
Vijfhonderd kilometers in acht dagen, alone together.
In je eentje met tienduizenden anderen en Strava als sociaal dwangmiddel.
Zingeving en opdat je niet ontploft.

Een mens moet wat,
zo gezegd zo gedaan.
Strava op de telefoon gezet en wat mee geoefend.
Verrassend leuk en weer een idioom rijker.
Want wat in hemelsnaam is 'n kudo?

Dag 1, 24 december:

Prachtig winterweer. Droog met bij momenten een zwak zonnetje. Honderdenvier kilometers met bijna op het verste punt een tegemoet komende bekende. Goed gekleed goed te doen. Wat wil je nog meer?

Dag 2, 25 december:

Eerste Kerstdag wat betekent dat het gezien het belang van de huwelijkse relatie van belang is de rit wat korter te houden. Ietskes frisser dan de dag ervoor. Veel mensen op 'n racefiets onderweg. Net geen vijftig kilometer.

Dag 3, 26 december:

Tweede Kerstdag, eters. Dit behoeft voorbereiding en uitvoering en zoiets laat je niet aan je vrouw. Vandaar niks op de fiets.

Dag 4, 27 december:

Een rondje Hamont-Achel-Lozen. Negenennegentig kilometers en weer wat frisser. Het kopje koffie onderweg was zeer welkom.

Dag 5, 28 december:

Het wordt serieus kouder, zo rond het vriespunt maar het voelt aanzienlijk kouder. Van erremoei op zo'n vijfentwintig kilometer van huis nog aan de warme chocola, uitsmijter en koffie gegaan. Toch weer mooi bijna zevenennegentig kilometers op de teller.

Dag 6, 29 december:

Grijs weer maar de temperatuur is wel aardig wat gestegen. Zevenenvijftig kilometers, zo is het goed te doen.

Dag 7, 30 december:

Al aardig wat geknal zo her en der. En wat doen al die winkelende mensen op 'n zondag in de dorpen? De ingeslagen voorraad zal toch niet al op zijn? Het blijft grijs en de temperatuur is niet echt anders dan gisteren. Achtenvijftig kilometers erbij. Morgen nog vijfendertig.

Dag 8, 31 december:

Prima fietsweer. Omdat het moeilijk is te stoppen worden er nog een paar kilometers extra aangeplakt, de zevenenveertig brengt het totaal op vijfhonderddertien kilometers.

Resumé:

Die 513 km maken dat uw Fabio 13.414e is van de 78.826 deelnemers. Leuk om te weten maar wat moet je ermee? Hij is ook de 450e Nederlander van de 1754. Cijfers ...
Jeff Franklin, 'n Aussie, reed in dezelfde acht dagen in veertien ritten net iets meer dan 2700 km bij mekaar. Daar worden cijfers weer heel anders van.
Mooi om te weten dat Dennis van Winden de beste Nederlander was en dat Robert Gesink en Jetse Bol ook 'in koers' waren.
Verder is Fabio's voorkeur voor het rijden naast waterwegen nu statistisch bevestigd.
De drang dat de mens wat moet doet wat met 'n mens.

En die andere Bianchi moest d'r ook nog op.