Mestreechter Straatmadelief

Geen idee hoe ze in Maastricht 'straatmadelief' zouden uitspreken.
En als ergens geen woorden voor zijn dan ís het niet.
Maar als je de woorden niet weet dan is 't weer helemaal anders.
En foto's helpen,
het is maar zelden dat 'n foto liegt.

Nou kun je foto's wel photoshoppen, aankleden met iets uit 'n andere winkel.
Of onder- en overbelichten. Wat dan niet zegt dat 't donker is of dat er net 'n atoombom is ontploft.
Of juist wel.
Wat ook kan is spelen met de context,
dezelfde foto na twee verschillende situaties geeft 'n heel ander idee over wat je ziet.

Maar genoeg geneuzeld,
Maastricht en Aken zijn niet op één dag gebouwd,
o nee, dat was Keulen. Maastricht en Aken delen een vliegveld.
En 't ligt toch vlak bij België.
Nou vlak, heuvelachtig.

JJ, wie kent 'm niet, van bijvoorbeeld De helm van Kevelaer, of  als correspondent uit m.n. het Limburgse. Zo ook ditmaal, Mestreech dus.
Ingedachtig de inleiding gaat mogelijk uw eerste gedachte richting een retrorit, Belgische deelnemer, Mafac Gold remgroepje, hoe zit dat toch? Zeker oog voor detail met goudkleurig belletje.
Aanzicht aandrijvingskant zeker efkes vergeten, net als de pomp.

Het zit wel wat raar met die kabels zo en 'n plastic zadel, zien we dat nu goed?
Oké, dat kan wel origineel wezen maar is het is behoorlijk origineel om er iets anders dan 'n cross op te fietsen. En Super Sport? De eerdere gedachte aan Flandria is vlugger vervlogen dan wat dan ook.

Gelukkig is er geïnvesteerd in een slot, het achterwiel en de rest van de fiets zijn stevig aan elkaar vastgezet. Wat de vraag oproept of dit het straatmadelief van César Muschs is of dat ze die z'n straatmadelief hebben gejat. Waarmee ie van diejen César is gebleven natuurlijk.
Maar of dattie daar in dat laatste geval wat aan heeft is de vraag.

Met dank aan Jan Janssen.

Merselo Kleindorp

Thuis heb ik nog een ansichtkaart

venlo, 1910-1915

Klaus-Peter Thaler

Vandaag 71 jaar jong.

Stayer

herman berserik, olie op doek, 1979

Truus van der Plaat

foto: rob bogaerts, anefo

Truus van der Plaat wordt gemasseerd.
Niet  veel later zal ze haar grootste prestatie neerzetten, tweede in het WK Sprint op de baan, 1979.
In 1973, 1975 en 1978 was ze derde bij het NK op de weg.
In 1978 was Truus Nederlands kampioen Sprint op de baan.
Ze won vele criteriums.

En vandaag is ze 72 jaar geworden.

Ago, de fado

Joaquim Agostinho:
7 april 1943 - 10 mei 1984

Holthees Sint-Jozeflaan

Thuis heb ik nog een ansichtkaart

1939

Jan Aling

Jan Aling:
14 juni 1949 - 9 mei 2020

Little Richard RIPped Up

Richard Penniman:
5 december 1932 - 9 mei 2020

Fartelli Speaks

Mooi da'k voorrang kreeg van 'n vrachtwagentje van Swinckels.
En 'k had nog wel m'n Alfa-truike aan.

Henk Smits z'n tas.

Vijfenzeventig jaar bevrijding,
terecht uitgebreid in de aandacht de afgelopen weken.
In de huidige tijden van Corona heeft Fabio alle drie de delen van Unsere Mütter, Unsere Väter gezien. Los van het verhaal van vriendschap in oorlogstijd ook heel duidelijk het verhaal van Hitler's mislukte verovering van Rusland.
En waar voor het grootste deel van West-Europa de vrede begon gold dat niet voor de landen die we later 'achter het IJzeren Gordijn' zouden noemen. Waarbij wij er van uitgaan dat leven onder een totalitair regime géén vrede betekent.

Typisch dat de Tour van achter het IJzeren Gordijn Vredeskoers heette.
Internationale Friedensfahrt, Course de la Paix, Peacerace, Wyscig Pokoju, Závod Miru.
Praag, Warschau en Oost-Berlijn, daar draaide 't omheen.
Een koers voor (staats)amateurs, althans haar langste tijd.
Met slechts één Nederlander en één Belg als winnaar ooit, Pietje Damen in 1958 en Marcel Maes in 1967.

En dan fiets je daar achter dat IJzeren Gordijn in die Vredeskoers, wordt 'n keer vierde, 'n keer zevende en eindigt als 41e in het eindklassement. Toch mooi de beste Nederlander van de zes gestarten. En los van de ervaring, in 1973 was het achter het IJzeren Gordijn nog écht buitenland, gaan je natte spullen mee terug in een echt skai-leren ta, liefdevol geschonken door de organisatie met een beetje hulp van een Tsjechische tubes-fabriek. Geen beroepsrenners met hun schandelijke reclame maar een beetje hulp, dat moet kunnen.

De Nederlandse ploeg voor de Vredeskoers in 1973 bestond uit Evert Diepeveen, Co Hoogedoorn, Piet Legierse, Jan Lenferik, Cor Boersma en de voormalige eigenaar van deze tas, Henk Smits.

archief: henk smits

Uit Baarlo, Baolder voor streekgenoten, een dorp met maar liefst vier kastelen.
Shinkichi Tajiri woonde er, Jeu Peeten verkocht er z'n fietsen, Theo Buiting wielerchroniqueur resideert er.
En deze tas van Henk Smits verbleef er dus.

Mét kasteel zoals U ziet.
Wel 't wapen van Praag. Zoals die zeemeermin met zwaard en schild dat van Warschau en de beer Berlijn symboliseert.
Kunstzinnig verwerkt in 'n soort van in elkaar grijpende wielen.

Henk was erbij en dat kunnen er niet veel zeggen, zeker niet in Baarlo.
Ogenschijnlijk is de wielercarrière van Henk niet zo van de grond gekomen.
Het waren ook niet de meest florissante jaren voor een modale Nederlandse wielrenner.
De Raleigh-jaren moesten nog komen, de eerder genoemde Co Hoogedoorn kon daar nog 'n jaartje terecht.
Een renner uit Baarlo of omstreken komt dan als snel bij de NWB terecht.
Zo ook Henk, hij heeft er nog jaren met veel plezier en succes gefietst.
Hieronder links voor de Vivo.

foto: archief wiel kuntzelaers

Henk Smits is vandaag 72 jaar geworden.

Met dank aan Theo Buiting en Hein van Bakel.
En Henk natuurlijk.

Francisco Galdos

giro d'italia 7 juni 1975, passo dello stelvio

Vandaag 73 jaar.

Aux Gazeuses

frankrijk

Niet zomaar 'n plaatje

Mannekes met te grote fietsen bij 'n witte bus.
Leuk plaatje.
Het wordt anders als we weten dat het eind april 1945 is.

De concentratiekampen zitten overvol.
Het Zweedse Rode Kruis, de Deense en Noorse regering weten te regelen dat Scandinavische gevangenen uit concentratiekampen als Neuengamme en Ravensbrück naar huis kunnen voordat het Duitse Rijk instort.

Diplomatie met Heinrich Himmler heeft tot gevolg dat 15.000 gevangen worden gered waaronder 800 Nederlandse Joodse vrouwen.
Het was niet alleen halleluja, 2000 zieke gevangenen uit andere landen moesten door diezelfde bussen van Neuengamme naar andere kampen in Duitsland worden vervoerd.

Hier is er meer over te lezen.
De schrijver van dat artikel schreef er ook 'n boek over.

oa hier te koop

Wielrenner

herman berserik, 1980, olieverf op doek

Arty not farty

Fiets Zwègels

Lucifers,
wat moet je ermee op de fiets?
Ooit was 't anders.

En dan hebben we 't nog niet gehad over de 'fan' luciferdoosjes.
Eéntje dan.

En die van de Hema ook niet,

die hadden hun sportlucifers ook van sporten die Fabio worst wezen,
zwemmen, roeien, voetbal en wat dies meer zij.

Liefhebber in wording?,
Te verkrijgen voor de luttele som van één euro, inclusief 91 cent verzendkosten,

klik hier.

Vlierden Vlierdenseweg

Giuseppe Perletto

Giusppe Perletto was prof van 1972 tot 1980.
Twee seizoenen bij Zonca met Boifava en Motta.

Toen een jaartje Sammontana waarbij hij driemaal de winst haalde.
Daarna vier jaar bij Magniflex waar hij de regelmatigste winnaar was.
In 1979 sloot hij af bij San Giacomo.

Won drie etappes in de Giro (1974, 1977 en 1978) en één in de Vuelta (1977).
In 1975 eindigde Perletto als vijfde in de Giro voor Magniflex.
Fausto Bertoglio won dat jaar, voor Galdos, Gimondi, De Vlaeminck en juist ja ..
In totaal behaalde hij bij de profs elf overwinningen.

En vandaag wordt hij 72 jaar.

De Koers van de Betaalde Vrije Dag

Eén mei, de Dag van de Arbeid.
In de ons omringende landen hebben de werklieden dan 'n vrije dag.
Niet zo in Nederland.
Ooit was dat in België ook zo.

En toen was er een politicus,
die verzon een list.
Van de Belgische Werklieden Partij, later de Belgische Socialistische Partij.
Die organiseerde op die eerste mei een wielerkoers voor beroepsrenners.

Opdat de werklieden vrij konden vragen vanweges de koers.
De vertegenwoordigers van het kapitaal, de werkgevers,
die konden daar moeilijk bezwaar tegen maken,
de koers was immers opium voor het volk.

In 1928 is het zover.
Die met dat brilleke hierboven, schepen Victor de Bruyne, de latere burgemeester,
tekent in bijzijn van afgevaardigden van de Wielerbond en het feestcomité Hoboken de papieren.
Hoboken, aan de onderkant van Antwerpen, toen een centrum van scheepsbouw.

Alexander Maes zal de eerste winnaar worden.
De drie daaropvolgende jaren wint Jef Dervaes.
Die daarmee tot 1976 recordhouder zal blijven.

Karel Kaers wint tweemaal, in 1935 en 1937.
Hieronder in 1937 tijdens de huldiging met die politicus, Victor de Bruyne.

Als aangegeven, het zou tot 1976 duren voordat Dervaes' record zou worden geëvenaard.
Intussen wonnen renners als Theofiel Middelkamp, Staf Deloor, Odiel Van Den Meerschaut, Gaston De Wachter, Gerrit Voorting, Jean-Baptiste Claes, Frans Melckenbeek, Leon Van Daele, Bart Zoet en Ronny Van De Vijver de Grote 1-Mei Prijs.
Met excuses aan de slaven van de weg die Fabio nu niet heeft genoemd.

In 1974, 1975 en 1976 schrijft Jos Jacobs de wedstrijd op z'n naam.

Jan Bogaert evenaart het record met winst in 1985, 1988 en 1992.
Waarmee drie renners het record van drie zeges in De Koers van de Betaalde Vrije Dag hebben.
Sinds 1977, de gouden editie, heet de Grote 1-Mei Prijs ook wel de Ereprijs Victor De Bruyne.

Inmiddels is de koers al jaren geen wedstrijd voor profs of elite meer.
Onbetaalbaar voor de organisatie.

En dat alles voor een betaalde vrije dag.